Síminn minn hringdi klukkan fimm mínútur yfir sjö áðan og ég sá strax að hringjandi var, eins og svo oft áður, Gallup. Ég svaraði nú samt og eins og svo oft áður var beðið um Telmu. Það er aldrei beðið um mig. Telma var að borða og mata Brynhildi Hafdísi og sagði ég því að hún væri upptekin. Afgangurinn af samræðunni var svo hljóðandi:
Stúlka frá Gallup: "Get ég hringt í hana seinna í kvöld?"
Ég: "Jaaa... þetta er reyndar ekki símanúmerið hennar."
SG: "Nú?"
Ég: "Þetta er ekki síminn hennar heldur minn."
SG: "Hvað er þá númerið hennar?"
Ég (eftir smá umhugsun): "Ég vildi heldur ekki gefa þér það."
SG: "Hvað meinarðu?"
Ég: "Mér finndist óviðeigandi að gefa þér númerið hennar."
SG (hissa og fúl): "Það er nú bara almenn kurteisi." (Smá hik) "Þetta er bara Gallup!"
Ég: "Þetta er ekkert persónulegt við þig."
SG (reið): "Nú hvað þá?!"
Ég (undrandi): "Heyrðu, ég nenni þessu ekki, ég er að borða."
Hafandi engu meira að bæta við í þetta samtal, skellti ég á.
Mér fannst ekkert óeðlilegt við að vilja ekki gefa upp símanúmerið hjá Telmu, hún er ekki einu sinni skráð í símaskránni. Fólk sem hringir, kynnir sig ekki, ætlast til þess að maður sýni þá almennu kurteisi sem maður myndi sýna annars kurteisu fólki sem ekki vinnur hjá fyrirtæki sem hefur lifibrauð af því að trufla fólk á matmálstíma og verður fúlt við minnsta tilefni, ætti í raun ekki að vinna hjá slíku fyrirtæki. Ég veit ekkert hvort það hafi almennt verið erfitt kvöld/dagur/ár/líf hjá þessari stelpu og mér er líka alveg sama, ég veit ekki hvað hún heitir eða hver hún er, eina sem ég veit er að hún hringdi í mig og var ekki skemmtileg. Mér fannst nógu leiðinlegt að tala í símann fyrir.