mánudagur, apríl 30, 2007
Tveir, þrír, fjór...
Einn og tveir og þrír og einn og tveir og þrír...og fjór'
Ég hendi aldrei neinu, þeir sem þekkja mig geta vottað fyrir það. Því kom það mér verulega á óvart að ég skyldi ekki finna nótu sem ég var viss um að ég ætti. Það vildi svo óheppilega til að vörunni sem var lýst á þessari nótu bilaði tveim vikum áður en ábyrgð seljanda á henni rann út, en nótan gildir sem ábyrgðarskírteini og án hennar er engin ábyrgð tekin.
Til að bæta gráu ofan á svart þá átti seljandinn ekki eintak af nótunni þar sem hann hafði skipt um kerfi síðan varan var keypt. Ekki nóg með það heldur greiddi ég einnig fyrir vöruna í peningum og var staðan því fremur vonlaus. (Ég veit, maður greiðir aldrei með peningum.)
Ég leitaði hátt og lágt að þessari nótu, fór upp í Kópavog í hús foreldra minna og leitaði þar klukkustundum saman. Ég hafði einmitt verið þar tveim vikum fyrr að fara í gegnum allar mínar eigur þar og hent því sem henda mátti.
Það er áhugavert út af fyrir sig að leita í gegnum gamlar nótur og vil ég áður en lengra er haldið endurtaka upphafssetningu þessarar færslu, ég hendi aldrei neinu. Ég fór í gegnum mörg ár af misjafnlega vel skipulögðum nótum, furðaði mig á því hversu oft ég fór í bíó á árunum 1996 til 2001 og skoðaði fimm ára birgðir af kortayfirlitum (sem ég henti svo þar sem þær eru komnar í heimabankann núna). Einnig fannst mér sérlega áhugavert að skoða hvernig bensínverð fór úr 67 krónum þegar ég var sautján ára upp í 115 krónur þegar ég var 21.
Ég fann rúmlega tug af nótum frá umræddri verslun og þeirra á meðal eina frá sömu ferð í þá verslun þennan dag fyrir tæpum tveimur árum. Þetta skildi allt eftir sig mikið vonleysistóm. Ég leitaði einnig hátt og lágt heima á Eggertsgötu og inni í geymslu þar sem við höfum nú annars flutt þrisvar á þessum tveimur árum, en allt kom fyrir ekki, nótan fannst ekki. Líklegasta skýringin er að hún hafi farið með öðru óbreyttu rusli í vorhreingerningunum uppi í Kópavogi eða tiltektunum í kringum einn af fjöldamörgum flutningum sem hún hefði annars þurft að þola.
Hvað varð um þessa nóta get ég ekki fullyrt um en skipta þurfti út því sem hún vísaði til og borga þurfti þar að auki fyrir það. Sem betur fer sá verslunarmaðurinn aumkun sína á þessum vesæla dreng sem átti fárra kosta völ en að sætta sig við þessi kaldhæðnislegu örlög og gaf því vænan afslátt af vöru auk þess að fella niður kostnað við vinnu sem var í raun skuggalega nærri endanlega greiddri upphæð. Auk þess gaf hann mér uppbót í sárabætur og ég þakkaði fyrir með því að segja hann sanngjarnan viðskiptamann. (Kaupmaðurinn á horninu er ekki horfinn, hann rekur bara tölvuverslanir í dag.)
Varan er að minnsta kosti komin í notkun og er mín von að hún hagi sér betur en forveri hennar og geti nýtt sér þá alúð sem henni hefur verið sýnt.
E.s. Þessi þvingaði ritstíll er bein afleiðing sálfræðináms á Íslandi, það er að segja fyrir utan notkun á fyrstu persónu, hana lærði ég alveg sjálfur.
Til að bæta gráu ofan á svart þá átti seljandinn ekki eintak af nótunni þar sem hann hafði skipt um kerfi síðan varan var keypt. Ekki nóg með það heldur greiddi ég einnig fyrir vöruna í peningum og var staðan því fremur vonlaus. (Ég veit, maður greiðir aldrei með peningum.)
Ég leitaði hátt og lágt að þessari nótu, fór upp í Kópavog í hús foreldra minna og leitaði þar klukkustundum saman. Ég hafði einmitt verið þar tveim vikum fyrr að fara í gegnum allar mínar eigur þar og hent því sem henda mátti.
Það er áhugavert út af fyrir sig að leita í gegnum gamlar nótur og vil ég áður en lengra er haldið endurtaka upphafssetningu þessarar færslu, ég hendi aldrei neinu. Ég fór í gegnum mörg ár af misjafnlega vel skipulögðum nótum, furðaði mig á því hversu oft ég fór í bíó á árunum 1996 til 2001 og skoðaði fimm ára birgðir af kortayfirlitum (sem ég henti svo þar sem þær eru komnar í heimabankann núna). Einnig fannst mér sérlega áhugavert að skoða hvernig bensínverð fór úr 67 krónum þegar ég var sautján ára upp í 115 krónur þegar ég var 21.
Ég fann rúmlega tug af nótum frá umræddri verslun og þeirra á meðal eina frá sömu ferð í þá verslun þennan dag fyrir tæpum tveimur árum. Þetta skildi allt eftir sig mikið vonleysistóm. Ég leitaði einnig hátt og lágt heima á Eggertsgötu og inni í geymslu þar sem við höfum nú annars flutt þrisvar á þessum tveimur árum, en allt kom fyrir ekki, nótan fannst ekki. Líklegasta skýringin er að hún hafi farið með öðru óbreyttu rusli í vorhreingerningunum uppi í Kópavogi eða tiltektunum í kringum einn af fjöldamörgum flutningum sem hún hefði annars þurft að þola.
Hvað varð um þessa nóta get ég ekki fullyrt um en skipta þurfti út því sem hún vísaði til og borga þurfti þar að auki fyrir það. Sem betur fer sá verslunarmaðurinn aumkun sína á þessum vesæla dreng sem átti fárra kosta völ en að sætta sig við þessi kaldhæðnislegu örlög og gaf því vænan afslátt af vöru auk þess að fella niður kostnað við vinnu sem var í raun skuggalega nærri endanlega greiddri upphæð. Auk þess gaf hann mér uppbót í sárabætur og ég þakkaði fyrir með því að segja hann sanngjarnan viðskiptamann. (Kaupmaðurinn á horninu er ekki horfinn, hann rekur bara tölvuverslanir í dag.)
Varan er að minnsta kosti komin í notkun og er mín von að hún hagi sér betur en forveri hennar og geti nýtt sér þá alúð sem henni hefur verið sýnt.
E.s. Þessi þvingaði ritstíll er bein afleiðing sálfræðináms á Íslandi, það er að segja fyrir utan notkun á fyrstu persónu, hana lærði ég alveg sjálfur.
Það var frétt áðan á RÚV um að krakkar væru oft reknir af sparkvöllum af eldri mönnum. (Til fróðleiks þá eru sparkvellir litlir fótboltavellir með gervigrasi, oft staðsettir í kringum barnaskóla.) Ég hef oftar en einu sinni og oftar en tuttugu sinnum spilað á svona völlum og oftar en fimm sinnum lent í því að krakkar eru á þeim.
Við höfum lent í því að bíða þangað til krakkarnir eru búnir og jafnvel reynt að borga þeim fyrir að fara (þeir báðu um það reyndar en ég vildi ekki vegna þess að þeir báðu um of mikið og voru bara hangandi á vellinum vegna þess að þeir vildu að við myndum borga þeim til að fara og gáfust því fljótlega upp þegar við borguðum ekki), en við höfum aldrei rekið krakkana í burtu, þó okkur hafi langað til þess. Það væri bara frekja og yfirgangur.
Oftast leyfðum við krökkunum bara að spila með, ef þeir vildu og þeir vildu það oftast.
En hugsanleg lausn á þessu væri kannski að byggja fleiri svona velli og jafnvel einhverja fyrir fullorðna, því einhversstaðar verða vondir að vera líka. Það er frábært að verið sé að gera þessa velli fyrir krakkana, en hvað með þá sem ekki lengur eru krakkar?
Við höfum lent í því að bíða þangað til krakkarnir eru búnir og jafnvel reynt að borga þeim fyrir að fara (þeir báðu um það reyndar en ég vildi ekki vegna þess að þeir báðu um of mikið og voru bara hangandi á vellinum vegna þess að þeir vildu að við myndum borga þeim til að fara og gáfust því fljótlega upp þegar við borguðum ekki), en við höfum aldrei rekið krakkana í burtu, þó okkur hafi langað til þess. Það væri bara frekja og yfirgangur.
Oftast leyfðum við krökkunum bara að spila með, ef þeir vildu og þeir vildu það oftast.
En hugsanleg lausn á þessu væri kannski að byggja fleiri svona velli og jafnvel einhverja fyrir fullorðna, því einhversstaðar verða vondir að vera líka. Það er frábært að verið sé að gera þessa velli fyrir krakkana, en hvað með þá sem ekki lengur eru krakkar?
Ég fór í apótek í morgun til að kaupa tvo hluti. Ég keypti annan þeirra og gleymdi að ég ætti að kaupa hinn. Svo fór ég aftur út í apótek seinna í dag og var að fara að borga þegar ég áttaði mig á því að ég var ekki með pening. Svo ég fór heim til að ná í pening og svo aftur út í apótek. Þegar ég er kominn þangað átta ég mig á því að ég hefði alls ekki náð í pening og var því án hans. Þannig að ég fór aftur heim og náði í pening. Hluturinn umræddi er kominn í hús og í notkun, það er verst að engin sagði mér að við þyrftum alveg örugglega fleiri en einn.
Æ, hérna er Dilbert:
Æ, hérna er Dilbert:
Í dag er sumardagurinn fyrsti, það fór varla framhjá mörgum. Það þýðir þó ekki að staðaldri að í dag sé fyrsti dagur sumars, oftast er frekar ömurlegt veður þennan dag, þó ekki í dag yndislega nokk.
Ég er ekki mikill veðurfræðingur og ég veit ekki einu sinni hvort hægt sé að vera lítill veðurfræðingur en ég held að sumarið verði afskaplega gott. Ég vil allavega ekki trúa öðru eins og stendur.
Ég veit þó ekki hvort lóan sé komin, eða spóinn, en ég hef ekki heyrt í einum einasta hrossagauk. En veðurspáin mín fyrir sumarið er samt: Sól, sól og meiri sól, lítill vindur og ný hitamet sleginn sökum gróðurhúsa. (Þegar ég var lítill skildi ég ekki af hverju gróðurhús væru leyfð fyrst þau væru svona vond fyrir umhverfið.) Hitinn í Reykjavík hefur ekki náð 25 gráðum síðan mælingar hófust.
Eitt af því sem mér þykir skemmtilegast við sumardaginn fyrsta er að kirkjan hefur aldrei eignað sér hann, þó það hafi verið reynt þá þótti yfirráðamönnum hér (sem sagt dönum) dagurinn ekki passa inn í kirkjuár dana og var hann því ekki færður yfir til kirkjunnar, eins og nær allir aðrir hátíðardagar ársins.
Við eigum afar sérstakann sið hér á landi, sem er að gefa sumargjafir. Þessi siður eru margra ára gamall, frá því á 16. öld og er held ég alveg séríslenskur. Öll tækifæri til að gefa gjafir eru skemmtileg, þó ég hafi fyrst fengið sumargjöf núna í fyrra og það frá Telmu. Ég vil þó endilega halda í þennan sið þar sem hann er kúl.
Ég er ekki mikill veðurfræðingur og ég veit ekki einu sinni hvort hægt sé að vera lítill veðurfræðingur en ég held að sumarið verði afskaplega gott. Ég vil allavega ekki trúa öðru eins og stendur.
Ég veit þó ekki hvort lóan sé komin, eða spóinn, en ég hef ekki heyrt í einum einasta hrossagauk. En veðurspáin mín fyrir sumarið er samt: Sól, sól og meiri sól, lítill vindur og ný hitamet sleginn sökum gróðurhúsa. (Þegar ég var lítill skildi ég ekki af hverju gróðurhús væru leyfð fyrst þau væru svona vond fyrir umhverfið.) Hitinn í Reykjavík hefur ekki náð 25 gráðum síðan mælingar hófust.
Eitt af því sem mér þykir skemmtilegast við sumardaginn fyrsta er að kirkjan hefur aldrei eignað sér hann, þó það hafi verið reynt þá þótti yfirráðamönnum hér (sem sagt dönum) dagurinn ekki passa inn í kirkjuár dana og var hann því ekki færður yfir til kirkjunnar, eins og nær allir aðrir hátíðardagar ársins.
Við eigum afar sérstakann sið hér á landi, sem er að gefa sumargjafir. Þessi siður eru margra ára gamall, frá því á 16. öld og er held ég alveg séríslenskur. Öll tækifæri til að gefa gjafir eru skemmtileg, þó ég hafi fyrst fengið sumargjöf núna í fyrra og það frá Telmu. Ég vil þó endilega halda í þennan sið þar sem hann er kúl.
Ekki láta titilinn plata ykkur, helgin var í raun ekkert ógurleg. Raunar geri ég sjaldnast nokkuð nógu ógurlegt til að tjá mig um það.
Föstudagur 13. apríl: Sótti aðalfund Háskólakórsins með fyrrnefndum afleiðingum.
Afreksbikarinn ógurlegi
Telma og Brynhildur voru svo heima í pössun hjá Ernu frænku Telmu og Atla hennar þar sem hin fyrstnefnda vildi ekki yfirgefa hina nýveiku næstnefndu.
Erna frænka
Laugardagurinn 14. apríl: Mætti í bandý eins og venjulega en fór svo eftir það með bandýspilandi baunalandsbúanum honum Guðjóni að hitta kórmæður að heimili Biasone fjölskyldunnar. Það var vægast sagt gaman að sjá öll þessi litlu kríli, en þess má geta að Háskólakórinn á hæstu fæðingartíðni allra kóra í heiminum, eitt barn á hverjar tvær manneskjur eða svo. Ég vildi að ég ætti myndir af þeim sirkus en það verður að bíða betri tíma.
Sunnudagurinn 15. apríl: Við héldum snemmlega af stað til Mýrdalsvíkur til að sjá hvernig barnavagninn léti við stjórn á mölinni og hitta mína elskulegu tengdafjölskyldu.
Mölin lét ágætlega af stjórn
Brynhildur lærði að keyra á bíl ömmu sinnar. ("Flaut! Flaut! Þetta er skemmtilegt leikfang pabbi")
Við vorum svo heppin að hafa bíl móður minnar að láni þar sem hún og faðir minn eru erlendis í sinni árlegu gólfferð. Það eina slæma við þennan bíl er að eftir að ég sæki þau á flugvöllinn þarf ég aftur að byrja að keyra bílinn minn. Ég verð líklega smá tíma að jafna mig, en eins og Súkkat segir, það er vont, það er vont en það venst.
Telmufjölskyldan myndarlega, mínus Harpa
...sem er hér
Karlmennirnir gera mikilvæga hluti (nei, við erum ekki að skoða íþróttasíðurnar)
Það fór vel um Brynhildi hjá frænku og frænda
Sumir nýttu tækifærið til að ná upp smá svefni
Fyrsti píanótíminn hjá Brynhildi. Hún verður að byrja ung ef hún ætlar að ná langt.
Flott fólk
...og ein að lokum
Mánudagurinn 16. apríl: Eftir göngutúr um þennan fallega bæ á suðurlandi þá sögðum við skilið við náttúruna og héldum heim til Reykjavíkur. Við komumst reyndar ekki þangað þar sem stefnan var fyrst tekinn á Kópavog í hús foreldra minna. Þar var ætlunin að baða Brynhildi í einu af fjölmörgu böðum í ættaróðalinu, en Brynhildi þykir, eins og flestum, vatn afar skemmtilegt. Eftir baðið var Brynhildur í afar þreytulegu ásigkomulagi og var því sú ákvörðun tekin að gista nóttina í Kópavogi.
Þriðjudagurinn 17. apríl: Það er dagurinn í dag.
E.s. Vegna nýlegrar samræðu þá vil ég taka fram að myndin af Brynhildi með bleikan hanakamb er ekki ekta, ég er ekki alveg nógu mikill pönkari til að lita hárið á fimm mánuða dóttur minni.
Það sem hægt er að gera með tölvum nú til dags...
Föstudagur 13. apríl: Sótti aðalfund Háskólakórsins með fyrrnefndum afleiðingum.
Afreksbikarinn ógurlegiTelma og Brynhildur voru svo heima í pössun hjá Ernu frænku Telmu og Atla hennar þar sem hin fyrstnefnda vildi ekki yfirgefa hina nýveiku næstnefndu.
Erna frænkaLaugardagurinn 14. apríl: Mætti í bandý eins og venjulega en fór svo eftir það með bandýspilandi baunalandsbúanum honum Guðjóni að hitta kórmæður að heimili Biasone fjölskyldunnar. Það var vægast sagt gaman að sjá öll þessi litlu kríli, en þess má geta að Háskólakórinn á hæstu fæðingartíðni allra kóra í heiminum, eitt barn á hverjar tvær manneskjur eða svo. Ég vildi að ég ætti myndir af þeim sirkus en það verður að bíða betri tíma.
Sunnudagurinn 15. apríl: Við héldum snemmlega af stað til Mýrdalsvíkur til að sjá hvernig barnavagninn léti við stjórn á mölinni og hitta mína elskulegu tengdafjölskyldu.
Mölin lét ágætlega af stjórn Brynhildur lærði að keyra á bíl ömmu sinnar. ("Flaut! Flaut! Þetta er skemmtilegt leikfang pabbi")Við vorum svo heppin að hafa bíl móður minnar að láni þar sem hún og faðir minn eru erlendis í sinni árlegu gólfferð. Það eina slæma við þennan bíl er að eftir að ég sæki þau á flugvöllinn þarf ég aftur að byrja að keyra bílinn minn. Ég verð líklega smá tíma að jafna mig, en eins og Súkkat segir, það er vont, það er vont en það venst.
Telmufjölskyldan myndarlega, mínus Harpa ...sem er hér Karlmennirnir gera mikilvæga hluti (nei, við erum ekki að skoða íþróttasíðurnar) Það fór vel um Brynhildi hjá frænku og frænda Sumir nýttu tækifærið til að ná upp smá svefni Fyrsti píanótíminn hjá Brynhildi. Hún verður að byrja ung ef hún ætlar að ná langt. Flott fólk ...og ein að lokumMánudagurinn 16. apríl: Eftir göngutúr um þennan fallega bæ á suðurlandi þá sögðum við skilið við náttúruna og héldum heim til Reykjavíkur. Við komumst reyndar ekki þangað þar sem stefnan var fyrst tekinn á Kópavog í hús foreldra minna. Þar var ætlunin að baða Brynhildi í einu af fjölmörgu böðum í ættaróðalinu, en Brynhildi þykir, eins og flestum, vatn afar skemmtilegt. Eftir baðið var Brynhildur í afar þreytulegu ásigkomulagi og var því sú ákvörðun tekin að gista nóttina í Kópavogi.
Þriðjudagurinn 17. apríl: Það er dagurinn í dag.
E.s. Vegna nýlegrar samræðu þá vil ég taka fram að myndin af Brynhildi með bleikan hanakamb er ekki ekta, ég er ekki alveg nógu mikill pönkari til að lita hárið á fimm mánuða dóttur minni.
Það sem hægt er að gera með tölvum nú til dags...
Kurt Vonnegut dó núna í gær, hann skildi eftir sig ógrynni af frábærum bókum og eflaust öðrum verkum. Þar ber helst að nefna Slaughterhouse 5 sem að mínu er ein besta bók sem skrifuð hefur verið. Það er þó eflaust lítið að marka mig, ég hef ekki lesið nema örlítið brot af öllum þeim bókum sem skrifaðar hafa verið. Góð bók samt.
Fyrir ári síðan var ég hjá tengdafjölskyldunni í Bolungarvík. Telma söng á Aldrei fór ég suður með pabba sínum og við borðuðum páskaegg og sváfum mikið, enda þreytt fólk. Þá bjuggum við á Eggertsgötu 22 og það var einhver orðrómur kominn á kreik um að Telma væri ólétt, flestir vissu það samt.
Gleðilega páska.
Gleðilega páska.
Telmu datt í hug áðan að fara í Perluna og fá okkur ís. Ég var hálf tregur en ákvað samt að slá til, enda fín rök að það væri nú ekki mikið af fólki þar og ísinn væri góður. En þegar við komum upp í Perlu var bílastæðið troðið og fullt af fólki inni. Það kom í ljós að í dag er seinasti dagur skómarkaðarins þar á bæ og fólkið var að bíða þar til hann opnaði. Við fengum okkur því ís og keyptum nokkur skópör, sem var ágætt því okkur vantaði einmitt skó.
Them boots was made fur walkin'
Them boots was made fur walkin'