Íslendingar kunna ekki að leggja.
Þessi staðhæfing felur ekki í sér að íslendingar hafi almennt ekki aflað sér þá þekkingu og reynslu sem krefst til að geta lagt bílnum sínum í þar-til-gerð stæði, heldur að íslendingar séu upp til hópa algjörlega ófærir um þá tillitssemi og víðtæka hugsun sem kemur sér vel þegar staðsetja þarf bíl á meðan hann er ekki í keyrslu.
Dæmi 1:
Á meðan ég beið áðan eftir Telmu fyrir utan verslun með dóttur minni þá varð ég vitni að því að tveimur miðaldra konur - á sitthvorum bílnum - leggja eins og sannir fávitar. Sú fyrri kom með dóttur sinni á grunnskólaaldri og lagði yfir tvö stæði, á ská og á pínulítilli druslu og hálfa leið út á götu þar að auki. Hinni síðari líkaði greinilega ekki öll hin stæðin fjær búðinni og lagði beint í fatlaðra stæðið. Ég hvæsti og horfði illilega á hana. Henni var sama.
Dæmi 2:
Hafið þið komið upp í Þjóðarbókhlöðu á próftíma? Ég fæ ekki skilið hvað sumu fólki dettur í hug að sé ásættanlegur staður til að geyma bílinn sinn. Það er búið að breyta öllu bílastæðinu í einstefnu og gangstéttirnar eru algjörlega nytlausar þegar bílum er lagt þvert yfir þær. Áttar fólk sig á þessu? Er það virkilega svona sjálfselskt?
Hrokinn í íslendingum er stundum yfirgengilegur. Hann jafnast þó ekki á við röflið í þeim stundum, alveg ótrúlegt röfl alltaf!