mánudagur, ágúst 29, 2005
Það sem ég var að gera um helgina
Blásýra spilaði í samkvæmi hjá henni Birnu, sem átti afmæli í mánuðinum sem er að líða. Það væri ekki frásögum færandi ef það væri ekki þessa fínu mynd af hárinu mínu þar sem við sveiflum okkur í léttum dansi við Hafnarmarseringu hljómsveitarinnar HAM.
Fyrir þá sem ekki vita það þá er Blásýra hljómsveitargildi okkar Háskólakórsmanna nokkurra og við sjáum um að halda uppi fjöri annað slagið, aðallega fyrir kórfólk.
Blásýra spilaði í samkvæmi hjá henni Birnu, sem átti afmæli í mánuðinum sem er að líða. Það væri ekki frásögum færandi ef það væri ekki þessa fínu mynd af hárinu mínu þar sem við sveiflum okkur í léttum dansi við Hafnarmarseringu hljómsveitarinnar HAM.
Fyrir þá sem ekki vita það þá er Blásýra hljómsveitargildi okkar Háskólakórsmanna nokkurra og við sjáum um að halda uppi fjöri annað slagið, aðallega fyrir kórfólk.
Siðferðiskenndin mín segir mér margt sem gerir ekkert gagn
Ég eyddi dágóðum hluta helgarinnar niður á Hótel Loftleiðum að hjálpa Telmu að leiðast ekki of mikið. Hún var að syngja fyrir dómara í hinni svokölluðu "Idol" keppni sem stöð númer 2 stendur fyrir, reyndar er hún orðin númer 3 eða 4 núna, mér þykir það ekki afsakanlegt að láta fólk borga morðfjár fyrir að horfa á auglýsingar, en það er önnur saga.
Allavega þá stoppuðum við stutt við á laugardaginn, hún þaut í gegn um prufurnar þá og var sagt að koma aftur daginn eftir til að syngja fyrir "alvöru" dómarana, og að sjálfsögðu Einar Bárðarson, hann er nú kapituli út af fyrir sig, búin að kaupa sig inn í þessa keppni og breyta henni úr "stjörnuleit" í "stjörnuleit Einars Bárðarsonar," enda hefur hann úrslitavald um hver kemst áfram og verður sjálfkrafa umboðsmaður þeirra sem hann vill og við vitum öll hvað hann vill. Samt ef það fer eitthvað á milli mála þá erum við að tala um pening.
En svo ég haldi nú áfram þá mættum við galvösk í prufur klukkan tólf á hádegi, þremur tímum eftir að þær hófust og töldum okkur góð með það. Eftir nokkurra tíma bið tókst mér þó að plata einn starfsmanninn á staðnum til að gefa okkur upp hvar í röðinni hún Telma væri. Hann glotti og sagði að við gætum nú skroppið frá í svona 3-4 tíma allaveganna. Seinna komumst við að því að hún væri seinust.
Við gerðum gott úr því og komum aftur um níu. Þá var þó enn eins og hálfs tíma bið í að ferlið hæfist, byrjað er á viðtali og svo er sungið. Biðin er þó stór hluti af þessu þar sem þeir þykjast fá gott myndefni úr þjáningu annarra. Sumir sem voru í seinasta átta manna hópnum höfðu beðið alveg frá hálf níu um morguninn og því orðnir frekar óþreyjufullir eftir fjórtán tíma. Ekki komust þau öll áfram heldur, greyin.
Önnur saga var þó að segja um hana touch-a, touch-a, Telmu, hún tók þetta eins og hún hefði aldrei gert neitt annað en að koma fram og allir dómnefndarmeðlimir voru mjög sáttir við að sjá hana aftur. Ég get ekki sagt annað en að ég hafi nú verið stoltur af henni og einhverjir tveir vitleysingar með myndavélalið með sér voru það greinilega líka því þeir voru eitthvað að reyna að knúsa hana, veit ekki alveg hvað málið var með það.
Að sjálfsögðu þurfti að enda kvöldið á einu viðtali til viðbótar, það fyrsta var reyndar fyrir tilstilli "Idol-extra," þátts sem er um gerð þáttarins (sem sýnir greinilega hversu vinsælt þetta "Idol" fyrirbæri er á Íslandi) þá er Telma oftar en einu að syngja í sjónvarpinu í næsta mánuði því það var komið upp að henni með Svanhildi vinkonu hennar að syngja kareoke af mikilli listfengni. Þær stöllurnar eru einmitt báðar komnar áfram í keppninni og einnig vanar því að syngja saman, komu meira að segja fram saman í þáttinum "At" sem var í ríkissjónvarpinu mínu elskulega fyrir ekki svo löngu síðan. Eftir það var mikið viðtal tekið við þær þar sem Telma sýndi heiminum myndavélabrosið sitt, á góðan hátt.
Keppnin heldur svo áfram eftir þrjár vikur og ég mun bíða spenntur að sjá hvort hún muni halda áfram að syngja fyrir alþjóð. Aldrei hélt ég þó að þessi keppni myndi valda mér spennu, sumir skilja ekki fótbolta, en það er þó alltaf skemmtilegri að horfa á hann þegar maður heldur með öðru hvoru liðinu þó það sé stundum erfitt að skilja öll lætin (sem eru oft mjög ýkt) í kringum menn í stuttbuxum að sparka bolta fram og tilbaka, en við menn erum undarlegar skepnur og við skulum ekki velta því frekar fyrir okkur.
Til hamingju Telma, ég veit ekki hvort það er gott eða slæmt að þú komst áfram, en til hamingju, það fá ekki allir að vera með í þessari keppni og sumir gráta ef þeir komast ekki áfram, ég veit samt ekki hvað málið með það er.
Ég eyddi dágóðum hluta helgarinnar niður á Hótel Loftleiðum að hjálpa Telmu að leiðast ekki of mikið. Hún var að syngja fyrir dómara í hinni svokölluðu "Idol" keppni sem stöð númer 2 stendur fyrir, reyndar er hún orðin númer 3 eða 4 núna, mér þykir það ekki afsakanlegt að láta fólk borga morðfjár fyrir að horfa á auglýsingar, en það er önnur saga.
Allavega þá stoppuðum við stutt við á laugardaginn, hún þaut í gegn um prufurnar þá og var sagt að koma aftur daginn eftir til að syngja fyrir "alvöru" dómarana, og að sjálfsögðu Einar Bárðarson, hann er nú kapituli út af fyrir sig, búin að kaupa sig inn í þessa keppni og breyta henni úr "stjörnuleit" í "stjörnuleit Einars Bárðarsonar," enda hefur hann úrslitavald um hver kemst áfram og verður sjálfkrafa umboðsmaður þeirra sem hann vill og við vitum öll hvað hann vill. Samt ef það fer eitthvað á milli mála þá erum við að tala um pening.
En svo ég haldi nú áfram þá mættum við galvösk í prufur klukkan tólf á hádegi, þremur tímum eftir að þær hófust og töldum okkur góð með það. Eftir nokkurra tíma bið tókst mér þó að plata einn starfsmanninn á staðnum til að gefa okkur upp hvar í röðinni hún Telma væri. Hann glotti og sagði að við gætum nú skroppið frá í svona 3-4 tíma allaveganna. Seinna komumst við að því að hún væri seinust.
Við gerðum gott úr því og komum aftur um níu. Þá var þó enn eins og hálfs tíma bið í að ferlið hæfist, byrjað er á viðtali og svo er sungið. Biðin er þó stór hluti af þessu þar sem þeir þykjast fá gott myndefni úr þjáningu annarra. Sumir sem voru í seinasta átta manna hópnum höfðu beðið alveg frá hálf níu um morguninn og því orðnir frekar óþreyjufullir eftir fjórtán tíma. Ekki komust þau öll áfram heldur, greyin.
Önnur saga var þó að segja um hana touch-a, touch-a, Telmu, hún tók þetta eins og hún hefði aldrei gert neitt annað en að koma fram og allir dómnefndarmeðlimir voru mjög sáttir við að sjá hana aftur. Ég get ekki sagt annað en að ég hafi nú verið stoltur af henni og einhverjir tveir vitleysingar með myndavélalið með sér voru það greinilega líka því þeir voru eitthvað að reyna að knúsa hana, veit ekki alveg hvað málið var með það.
Að sjálfsögðu þurfti að enda kvöldið á einu viðtali til viðbótar, það fyrsta var reyndar fyrir tilstilli "Idol-extra," þátts sem er um gerð þáttarins (sem sýnir greinilega hversu vinsælt þetta "Idol" fyrirbæri er á Íslandi) þá er Telma oftar en einu að syngja í sjónvarpinu í næsta mánuði því það var komið upp að henni með Svanhildi vinkonu hennar að syngja kareoke af mikilli listfengni. Þær stöllurnar eru einmitt báðar komnar áfram í keppninni og einnig vanar því að syngja saman, komu meira að segja fram saman í þáttinum "At" sem var í ríkissjónvarpinu mínu elskulega fyrir ekki svo löngu síðan. Eftir það var mikið viðtal tekið við þær þar sem Telma sýndi heiminum myndavélabrosið sitt, á góðan hátt.
Keppnin heldur svo áfram eftir þrjár vikur og ég mun bíða spenntur að sjá hvort hún muni halda áfram að syngja fyrir alþjóð. Aldrei hélt ég þó að þessi keppni myndi valda mér spennu, sumir skilja ekki fótbolta, en það er þó alltaf skemmtilegri að horfa á hann þegar maður heldur með öðru hvoru liðinu þó það sé stundum erfitt að skilja öll lætin (sem eru oft mjög ýkt) í kringum menn í stuttbuxum að sparka bolta fram og tilbaka, en við menn erum undarlegar skepnur og við skulum ekki velta því frekar fyrir okkur.
Til hamingju Telma, ég veit ekki hvort það er gott eða slæmt að þú komst áfram, en til hamingju, það fá ekki allir að vera með í þessari keppni og sumir gráta ef þeir komast ekki áfram, ég veit samt ekki hvað málið með það er.
föstudagur, ágúst 26, 2005
Bon matrimonio!
Dylan og Vega tóku sig til og giftust á mánudaginn. Það var víst leyndarmál fram að athöfninni, Dylan hringdi í mig stoltur frá Ítalíu og tilkynnti mér að ferðin væri í raun brúðkaupsferð, ég átti fá orð.
Hann er þá orðinn faðir og eiginmaður, samt er þetta sami gaurinn og ætlaði að drekka landa sem hann fann á veginum þegar hann var að redda sér heim eftir fyllerí, sem var oft mikið mál því að mamma hans ákvað einn daginn að flytja upp í Mosfellsbæ og loks Kjalarnes til þess að hafa meiri pláss fyrir hundana. Dylan átti þá til með að húkka sér far í áttina heim og labba svo afganginn, stundum tók það langan tíma á veturna því þau bjuggu í hálftíma göngufjarlægð frá veginum, meðfram ólýstum malarvegi. En honum virtist sama og gerði það næstum hvert kvöld. Þegar hann fékk sér loksins bílpróf og bíl flutti hann í bæinn, miðbæinn nánar tiltekið.
Þetta er líka sami gaurinn og brosti eins og hálfs árs barn þegar hann sá Scott Ian á sviði í Hollandi '99. Sami gaurinn og týndi sveppi á umferðareyju fyrir utan húsið sitt þegar hann var 16 ára. Nágranni hans, vinkona mömmu, sá hann og sagði mömmu sem var ekki alveg viss með félagsskapinn minn, mér fannst það fyndið, en ekki fyrr en fyrir tveim mínútum síðan.
Þetta er sami leðurjakka-elskandi gaurinn og átti ekki pening til að komast heim frá Brussel svo ég þurfti að lána honum fyrir lest til Englands þar sem hann fékk vinnu, í fríinu sínu, í sápuverksmiðju til að komast til Ósló þaðan sem við áttum pantað flug heim nokkrum vikum síðar. Sami gaurinn og ætlaði að flytja frá Íslandi daginn sem hann yrði lögráða, en eignaðist svo kærustu. Hann giftist henni þó ekki, sem betur fer. Það hefði líkað hentað Vegu frekar illa.
Dylan er ágætur, hann er giftur, ég er gamall, við erum gamlir, og feitir, frekar gamlir og frekar feitir, samt ekkert svo. Ég ætla samt ekkert að sakna gömlu daganna, það var alltaf kalt þá hvort sem er og ég er miklu latari núna, kannski er það ellin og fitan. Svo er dóttir hans líka algjört krútt og við erum ennþá saman í hljómsveit, alveg eins og fyrir langalöngu síðan.
Dylan og Vega tóku sig til og giftust á mánudaginn. Það var víst leyndarmál fram að athöfninni, Dylan hringdi í mig stoltur frá Ítalíu og tilkynnti mér að ferðin væri í raun brúðkaupsferð, ég átti fá orð.
Hann er þá orðinn faðir og eiginmaður, samt er þetta sami gaurinn og ætlaði að drekka landa sem hann fann á veginum þegar hann var að redda sér heim eftir fyllerí, sem var oft mikið mál því að mamma hans ákvað einn daginn að flytja upp í Mosfellsbæ og loks Kjalarnes til þess að hafa meiri pláss fyrir hundana. Dylan átti þá til með að húkka sér far í áttina heim og labba svo afganginn, stundum tók það langan tíma á veturna því þau bjuggu í hálftíma göngufjarlægð frá veginum, meðfram ólýstum malarvegi. En honum virtist sama og gerði það næstum hvert kvöld. Þegar hann fékk sér loksins bílpróf og bíl flutti hann í bæinn, miðbæinn nánar tiltekið.
Þetta er líka sami gaurinn og brosti eins og hálfs árs barn þegar hann sá Scott Ian á sviði í Hollandi '99. Sami gaurinn og týndi sveppi á umferðareyju fyrir utan húsið sitt þegar hann var 16 ára. Nágranni hans, vinkona mömmu, sá hann og sagði mömmu sem var ekki alveg viss með félagsskapinn minn, mér fannst það fyndið, en ekki fyrr en fyrir tveim mínútum síðan.
Þetta er sami leðurjakka-elskandi gaurinn og átti ekki pening til að komast heim frá Brussel svo ég þurfti að lána honum fyrir lest til Englands þar sem hann fékk vinnu, í fríinu sínu, í sápuverksmiðju til að komast til Ósló þaðan sem við áttum pantað flug heim nokkrum vikum síðar. Sami gaurinn og ætlaði að flytja frá Íslandi daginn sem hann yrði lögráða, en eignaðist svo kærustu. Hann giftist henni þó ekki, sem betur fer. Það hefði líkað hentað Vegu frekar illa.
Dylan er ágætur, hann er giftur, ég er gamall, við erum gamlir, og feitir, frekar gamlir og frekar feitir, samt ekkert svo. Ég ætla samt ekkert að sakna gömlu daganna, það var alltaf kalt þá hvort sem er og ég er miklu latari núna, kannski er það ellin og fitan. Svo er dóttir hans líka algjört krútt og við erum ennþá saman í hljómsveit, alveg eins og fyrir langalöngu síðan.
mánudagur, ágúst 22, 2005
Það sakar ekki að prófa
Það er kannski gott að vara við að þeir sem hafa sent svona "fáókeypisfarsímakeðjubréf" ættu ekki að halda áfram að lesa ef þeir vilja vera vinir mínir áfram.
"Sendið þetta bréf á 20 manns og þið fáið ókeypis síma frá Nokia." Einmitt. Einn daginn færðu tölvupóst frá Nokia sem í stendur "takk fyrir að senda bréfið, okkur langar til að gefa þér síma, hvað er heimilisfangið þitt?" Tveim vikum síðar færðu sendan síma í pósti, þú labbar um bæinn stolt/ur og sýnir öllum nýja símann sem þú fékkst fyrir að taka þátt í tilraun á netinu sem fólst í því að áframsenda bréf.
Ég hef fengið mikið rusl sent til mín í gegnum tíðina en þetta verður að vera eitt af því mesta. Ég fékk til dæmis svona bréf fyrir örugglega fimm árum, nákvæmlega sama bréf, þá átti ég svona síma og trúið mér það er ekkert samhengi þar á milli. Til fróðleiks þá eru Nokia hættir að framleiða umræddan síma.
Það sakar að prófa, hvað sem þið reynið að telja ykkur trú um, í það minnsta eru þið sjálfum ykkar til skammar. Það er ekki eins og það sé mikil vinna fólginn í þessu, það sakar kannski ekki að ýta á "forward," en áður en þið gerið ykkur að fífli með því að senda bréfið á alla vini ykkar skuluð þið taka tuttugu sekúndur úr tíma ykkar til þess að hugsa og hvað sem þið gerið, ekki senda mér þetta.
Það er kannski gott að vara við að þeir sem hafa sent svona "fáókeypisfarsímakeðjubréf" ættu ekki að halda áfram að lesa ef þeir vilja vera vinir mínir áfram.
"Sendið þetta bréf á 20 manns og þið fáið ókeypis síma frá Nokia." Einmitt. Einn daginn færðu tölvupóst frá Nokia sem í stendur "takk fyrir að senda bréfið, okkur langar til að gefa þér síma, hvað er heimilisfangið þitt?" Tveim vikum síðar færðu sendan síma í pósti, þú labbar um bæinn stolt/ur og sýnir öllum nýja símann sem þú fékkst fyrir að taka þátt í tilraun á netinu sem fólst í því að áframsenda bréf.
Ég hef fengið mikið rusl sent til mín í gegnum tíðina en þetta verður að vera eitt af því mesta. Ég fékk til dæmis svona bréf fyrir örugglega fimm árum, nákvæmlega sama bréf, þá átti ég svona síma og trúið mér það er ekkert samhengi þar á milli. Til fróðleiks þá eru Nokia hættir að framleiða umræddan síma.
Það sakar að prófa, hvað sem þið reynið að telja ykkur trú um, í það minnsta eru þið sjálfum ykkar til skammar. Það er ekki eins og það sé mikil vinna fólginn í þessu, það sakar kannski ekki að ýta á "forward," en áður en þið gerið ykkur að fífli með því að senda bréfið á alla vini ykkar skuluð þið taka tuttugu sekúndur úr tíma ykkar til þess að hugsa og hvað sem þið gerið, ekki senda mér þetta.
laugardagur, ágúst 20, 2005
"Hvað segirðu um lag vikunnar?"
"Nei, það er alveg ómögulegt, alltof ofnotað, plús það er ekkert sniðugt að bendla þetta við viku, þetta er meira eftir geðþótta."
"En þá lag geðþóttans?"
"Neibb"
"Lag dauðans?"
"Ha?!"
"Það var lagið?"
"Æ, gleymdu þessu bara!"
Fyrsta lagið sem verður fjallað um er In Keeping Secrets of Silent Earth: 3 af samnefndri plötu Coheed and Cambria.
In Keeping Secrets of Silent Earth: 3 er önnur plata hljómsveitarinnar og var gefin út núna í fyrra. Ég var búin að hlusta á þessa hljómsveit í að minnsta kosti ár áður en ég komst að því að það væri saga á bak við plöturnar þeirra, en áður en það fannst mér þeir vera með rosalega furðulega texta.
Í stuttu máli er sagan um Claudio, sem er sonur Coheed og Cambriu og eini eftirlifandi meðlimur í þeirri fjölskyldu þar sem Coheed drap hin þrjú börnin þeirra, af nauðsyn. Svo þarf Claudio að bjarga heiminum og eitthvað. Þetta er reyndar mjög áhugaverð saga um vírusa, genabreytingar, drekaflugur, menn og ekki-menn, fjarstæður heimur, hryðjuverk, ást, stríð og hvað ekki.
Sagan hefur að hluta til verið gefin út í formi teiknimyndasögu en það á eftir að gefa þó nokkuð út ennþá svo allar túlkanir eru frekar óljósar. Fyrir áhugasama þá er ágætis samantekt á þessari wikipedia síðu sem ég legg mjög til að þið lesið ef þið hafið lítið að gera.
"Nei, það er alveg ómögulegt, alltof ofnotað, plús það er ekkert sniðugt að bendla þetta við viku, þetta er meira eftir geðþótta."
"En þá lag geðþóttans?"
"Neibb"
"Lag dauðans?"
"Ha?!"
"Það var lagið?"
"Æ, gleymdu þessu bara!"
Fyrsta lagið sem verður fjallað um er In Keeping Secrets of Silent Earth: 3 af samnefndri plötu Coheed and Cambria.
In Keeping Secrets of Silent Earth: 3 er önnur plata hljómsveitarinnar og var gefin út núna í fyrra. Ég var búin að hlusta á þessa hljómsveit í að minnsta kosti ár áður en ég komst að því að það væri saga á bak við plöturnar þeirra, en áður en það fannst mér þeir vera með rosalega furðulega texta.
Í stuttu máli er sagan um Claudio, sem er sonur Coheed og Cambriu og eini eftirlifandi meðlimur í þeirri fjölskyldu þar sem Coheed drap hin þrjú börnin þeirra, af nauðsyn. Svo þarf Claudio að bjarga heiminum og eitthvað. Þetta er reyndar mjög áhugaverð saga um vírusa, genabreytingar, drekaflugur, menn og ekki-menn, fjarstæður heimur, hryðjuverk, ást, stríð og hvað ekki.
Sagan hefur að hluta til verið gefin út í formi teiknimyndasögu en það á eftir að gefa þó nokkuð út ennþá svo allar túlkanir eru frekar óljósar. Fyrir áhugasama þá er ágætis samantekt á þessari wikipedia síðu sem ég legg mjög til að þið lesið ef þið hafið lítið að gera.
föstudagur, ágúst 19, 2005
Einmitt
Hvert er maður kominn í lífinu ef maður eyðir hálfum deginum í að skoða viftur fyrir tölvuna sína?
Hvert er maður kominn í lífinu ef maður eyðir hálfum deginum í að skoða viftur fyrir tölvuna sína?
fimmtudagur, ágúst 18, 2005
Láta hvernig?
Aftan á Morgunblaðinu í gær var mynd af manni sem ég ber mikla virðingu fyrir. Hann kenndi mér nokkrum sinnum þegar ég lagði stund á Heimspeki við Háskólann og ég ætlaði að biðja hann um að lesa yfir lokaritgerð mína, ef ég næði einhvern tímann að klára hana, svo mikið virti ég hans álit. Það er víst of seint núna því að fyrir neðan myndina var tekið fram að hann hefði látið af því að anda.
Furðuleg hlutur til að hætta að gera, að anda. En ef ég skil þetta orð rétt, andlát, hver er þá meiningin á bak við að látast?
Ég á eftir að sakna Þorsteins Gylfasonar, hann var afar sérstakur maður.
Til gamans þá gróf ég upp eftirfarandi frá 19. nóvember 2003 þegar ég var á námskeiði hjá honum.
Fornaldarheimspeki
Þorsteinn Gylfason á til með að nota litaðan pappír þegar hann ljósritar dreifiblöð fyrir nemendur sína. Þetta er eitthvað sem hann hefur alltaf gert í minni reynslu og ég hef ekki hugmynd um af hverju. Enginn annar kennari sem ég hef haft gerir þetta.
Hvar hann fær einu sinni litaðan pappír veit ég ekki og þá ekki hvort hann kaupir hann sjálfur eða fer fram á það við skrifstofu heimspekideildar að keyptur sé fyrir sig litaður pappír. En pappírinn er ekki í hvaða lit sem er, heldur er hann í svokölluðum drapp litum. Undarlegt. Ég er ánægður að Þorsteinn Gylfason skuli nota litaðann pappír, það er auðveldari að finna blöð frá honum og þetta gefur skólalífinu smá lit, og allur litur þar er vel þeginn.
Á endanum er mér í raun sama um það hvort menn kjósi frekar að nota gulan eða brúntónaðann pappír framyfir hin staðlaða hvíta pappír, ástæða þessarar orðræðu er önnur og ómerkilegri. Ég ætti eiginlega að vera að skrifa ritgerð fyrir bekk kenndan af herra Þorsteini Gylfasyni. Sú staðreynd sér til þess að ég finni mér hvaða ástæðu sem er til þess að gera hvað sem er annað en að skrifa ritgerð. Við erum með sítengingu hér svo það eina sem ég þarf að gera er að opna vafrara og þá er heill heimur opinn fyrir mér.
Ekki það að mér leiðist að skrifa ritgerðir, listinn að skjótast undan ábyrgð er greinilega svo djúpt gróin í mér að ég væri væntanlega víðsfjarri tölvunni ef ekki væri fyrir skólun mína.
Aftan á Morgunblaðinu í gær var mynd af manni sem ég ber mikla virðingu fyrir. Hann kenndi mér nokkrum sinnum þegar ég lagði stund á Heimspeki við Háskólann og ég ætlaði að biðja hann um að lesa yfir lokaritgerð mína, ef ég næði einhvern tímann að klára hana, svo mikið virti ég hans álit. Það er víst of seint núna því að fyrir neðan myndina var tekið fram að hann hefði látið af því að anda.
Furðuleg hlutur til að hætta að gera, að anda. En ef ég skil þetta orð rétt, andlát, hver er þá meiningin á bak við að látast?
Ég á eftir að sakna Þorsteins Gylfasonar, hann var afar sérstakur maður.
Til gamans þá gróf ég upp eftirfarandi frá 19. nóvember 2003 þegar ég var á námskeiði hjá honum.
Fornaldarheimspeki
Þorsteinn Gylfason á til með að nota litaðan pappír þegar hann ljósritar dreifiblöð fyrir nemendur sína. Þetta er eitthvað sem hann hefur alltaf gert í minni reynslu og ég hef ekki hugmynd um af hverju. Enginn annar kennari sem ég hef haft gerir þetta.
Hvar hann fær einu sinni litaðan pappír veit ég ekki og þá ekki hvort hann kaupir hann sjálfur eða fer fram á það við skrifstofu heimspekideildar að keyptur sé fyrir sig litaður pappír. En pappírinn er ekki í hvaða lit sem er, heldur er hann í svokölluðum drapp litum. Undarlegt. Ég er ánægður að Þorsteinn Gylfason skuli nota litaðann pappír, það er auðveldari að finna blöð frá honum og þetta gefur skólalífinu smá lit, og allur litur þar er vel þeginn.
Á endanum er mér í raun sama um það hvort menn kjósi frekar að nota gulan eða brúntónaðann pappír framyfir hin staðlaða hvíta pappír, ástæða þessarar orðræðu er önnur og ómerkilegri. Ég ætti eiginlega að vera að skrifa ritgerð fyrir bekk kenndan af herra Þorsteini Gylfasyni. Sú staðreynd sér til þess að ég finni mér hvaða ástæðu sem er til þess að gera hvað sem er annað en að skrifa ritgerð. Við erum með sítengingu hér svo það eina sem ég þarf að gera er að opna vafrara og þá er heill heimur opinn fyrir mér.
Ekki það að mér leiðist að skrifa ritgerðir, listinn að skjótast undan ábyrgð er greinilega svo djúpt gróin í mér að ég væri væntanlega víðsfjarri tölvunni ef ekki væri fyrir skólun mína.
mánudagur, ágúst 15, 2005
Mér finnst Sheep-river-hook einhver lélegasti brandari íslandssögunnar
Skagafjörðurinn er býsna fallegur þó hann sé of langt frá bænum fyrir minn smekk, enda dreg ég mörkin við um það bil eins og hálfs tíma akstur.
Við fórum þar á bök hesta og ég komst að því að ég væri með ofnæmi fyrir þeim, svo fórum við í fjós og ég komst að því að kýr eru skítugar, svo komst ég að því að bíllinn minn þolir illa ómalbikaða vegi og ég líka, að það er til bær sem heitir Sauðárkrókur sem hefur að geyma meiri en 5 manns eins og áður var talið, að Hofsós er bara þyrping húsa nema þú farir handan við þau, og örugglega margt fleiri. Maður lærir eitthvað nýtt á hverju ári.
Ég er ekki í alvörunni svona borgarbarn, en kannski samt í alvörunni, er ekki búin að ákveða mig ennþá. Það eru allvega nokkrar myndir á andjörðinni hér til hliðar, teknar á nýja símanum mínum.
Skagafjörðurinn er býsna fallegur þó hann sé of langt frá bænum fyrir minn smekk, enda dreg ég mörkin við um það bil eins og hálfs tíma akstur.
Við fórum þar á bök hesta og ég komst að því að ég væri með ofnæmi fyrir þeim, svo fórum við í fjós og ég komst að því að kýr eru skítugar, svo komst ég að því að bíllinn minn þolir illa ómalbikaða vegi og ég líka, að það er til bær sem heitir Sauðárkrókur sem hefur að geyma meiri en 5 manns eins og áður var talið, að Hofsós er bara þyrping húsa nema þú farir handan við þau, og örugglega margt fleiri. Maður lærir eitthvað nýtt á hverju ári.
Ég er ekki í alvörunni svona borgarbarn, en kannski samt í alvörunni, er ekki búin að ákveða mig ennþá. Það eru allvega nokkrar myndir á andjörðinni hér til hliðar, teknar á nýja símanum mínum.
mánudagur, ágúst 08, 2005
Einu sinni var ég blindur en nú ég sé
Átti leið hjá Ármúla í gær svo ég ákvað að athuga með svona sjónlagsaðgerð með "laser" og hvort ég gæti ekki fengið mér svoleiðis. Þeir héldu það nú og fimm mínútum síðar var ég komin með fína sjón, og ég þarf ekki einu sinni að nota gleraugu framar.
Merkilegt hvað svona aðgerðir henta vel okkur upptekna fólkinu, ef ég væri ekki búin með vinnuna í sumar þá hefði ég ekki þurft að missa af neinu.
Reyndar er ég að ljúga, ég pantaði tíma fyrir löngu síðan og er búin að vera á kvíðastillingunni síðan fyrir helgi, en þetta tók samt ekki langan tíma og fólk keyrir víst stundum - gegn læknisráði - heim, eða í vinnuna, eftir þetta.
Ég aftur á móti var eins og hræddur lítill strákur þarna þegar kom að því að fara að leggjast undir hnífinn, ekki eitt af mínum stoltari augnablikum, fullorðnir menn eiga að láta sig hafa ýmislegt en ég held það sé erfitt að halda "kúlinu" þegar það kemur brunalykt úr auganu manns. Allavega dugði ein róandi ekkert sérstaklega á mig, svo ég fékk tvær. Starfsfólkið þarna var þó mjög almennilegt við mig og það hjálpaði mjög.
Mér varð hugsað til allra þeirra skipta sem ég upplifða slíkan óróleika, fyrst og fremst þegar rifnir voru úr mér endajaxlarnar, síðan þegar ég fékk mér hring í augabrúnina, það fannst mér ekki þægileg tilfinning. En af þessu fannst mér þetta langt um verst, skaut sú hugsun inn í hausinn á mér hvort þetta væri í raun þess virði, gleraugu eru pirrandi en varla mikið umfram það. Þetta tók þó enga stund og hluturnir eru aldrei jafn hræðilegir og maður heldur. Nema þegar það þurfti að brjóta upp jaxlinn þarna aftast uppi hægra megin, sjöföld deyfing eða ekki þá var það nú ekki skemmtileg reynsla. Ái.
En jæja, ég ætla að verða að manni aftur og hætta þessu væli.
Þetta var allavega allt mjög áhugavert og þó ég ráðleggi almennt ekki neinum að fara í ónauðsynlegar aðgerðir, þá er mikill kostur að losna við þá fötlun sem nærsýni er.
Átti leið hjá Ármúla í gær svo ég ákvað að athuga með svona sjónlagsaðgerð með "laser" og hvort ég gæti ekki fengið mér svoleiðis. Þeir héldu það nú og fimm mínútum síðar var ég komin með fína sjón, og ég þarf ekki einu sinni að nota gleraugu framar.
Merkilegt hvað svona aðgerðir henta vel okkur upptekna fólkinu, ef ég væri ekki búin með vinnuna í sumar þá hefði ég ekki þurft að missa af neinu.
Reyndar er ég að ljúga, ég pantaði tíma fyrir löngu síðan og er búin að vera á kvíðastillingunni síðan fyrir helgi, en þetta tók samt ekki langan tíma og fólk keyrir víst stundum - gegn læknisráði - heim, eða í vinnuna, eftir þetta.
Ég aftur á móti var eins og hræddur lítill strákur þarna þegar kom að því að fara að leggjast undir hnífinn, ekki eitt af mínum stoltari augnablikum, fullorðnir menn eiga að láta sig hafa ýmislegt en ég held það sé erfitt að halda "kúlinu" þegar það kemur brunalykt úr auganu manns. Allavega dugði ein róandi ekkert sérstaklega á mig, svo ég fékk tvær. Starfsfólkið þarna var þó mjög almennilegt við mig og það hjálpaði mjög.
Mér varð hugsað til allra þeirra skipta sem ég upplifða slíkan óróleika, fyrst og fremst þegar rifnir voru úr mér endajaxlarnar, síðan þegar ég fékk mér hring í augabrúnina, það fannst mér ekki þægileg tilfinning. En af þessu fannst mér þetta langt um verst, skaut sú hugsun inn í hausinn á mér hvort þetta væri í raun þess virði, gleraugu eru pirrandi en varla mikið umfram það. Þetta tók þó enga stund og hluturnir eru aldrei jafn hræðilegir og maður heldur. Nema þegar það þurfti að brjóta upp jaxlinn þarna aftast uppi hægra megin, sjöföld deyfing eða ekki þá var það nú ekki skemmtileg reynsla. Ái.
En jæja, ég ætla að verða að manni aftur og hætta þessu væli.
Þetta var allavega allt mjög áhugavert og þó ég ráðleggi almennt ekki neinum að fara í ónauðsynlegar aðgerðir, þá er mikill kostur að losna við þá fötlun sem nærsýni er.
þriðjudagur, ágúst 02, 2005
Andjörð
Nokkur vel valin lög:
Coheed and Cambria - In Keeping...
Bad Religion - Generator
Bouncing Souls - Bryan's Lament
Aðrar vefsíður:
7½ teiknimyndir
Dordingull.com
Dálkurinn
Betrefi
Vantrú
Greinar
Háskólakórinn
Stúdentablaðið
A N I M A
Selið
Rokk.is
Betrefi
Andspyrna
Eldri skrif:
