laugardagur, júlí 16, 2005
Munið þið eftir skífu síminum?
Þessum eins og allir áttu? Þeir kosta 2500 kr. í Góða hirðinum, algjör skyldueign fyrir allar listaspírur og þá sem vilja vera "öðruvísi," var að spá í að fá mér svoleiðis upp á nostalgíuna en svo keypti ég mér einn þráðlausann á fimmhundruð krónum meira. Það pípir aðeins meira í honum samt og hann er ekki jafn traustvekjandi eins og þessir sem maður ólst upp með, en það er þó kostur að geta tekið hann með sér hvert sem er, verandi laus við þræði.
En man samt fólk almennt eftir símboðum? Einu sinni þegar ég var lítill þá voru þeir einir með símboða sem þurftu þá vegna atvinnu sinnar, iðnaðarmenn og landasalar, en svo kom sú tíð að þeir kostuðu orðið ekkert og eign á slíku varð mjög almenn.
Mér fannst þetta flott tæki fyrir tíu árum síðan, átti eitt slíkt og fannst voða fínt að allir gætu náð í mig sem þurftu, ekki að það hafi verið margir þegar ég var 16 ára. Svo var líka flott þegar maður var í fjölmenni og tækið bípaði, þá fannst manni maður vera flottur.
Síðan komu fljótlega gsm símar á hin almenna markað (hin almenni markaður í þessu tilfelli er þegar það er farið að markaðsetja hlutinn fyrir unglingum) og fleiri og fleiri fengu sér svoleiðis. Maður sá fyrir sér tíma þar sem allir ættu slíkan, jafnvel fólkið sem neitaði að fá sér slíkan "friðþjóf."
Ég fékk mér síma fyrir um það bil sex árum og fannst hann voðalega fínn, enginn litskjár, myndavél eða upptaka á honum en hann dugði samt. Ef ég vildi ekki að fólk næði í mig gat ég slökkt á hringingunni. Svo var það sms-ið, það var nú stórkostleg uppgötvun, ný samskiptaleið í anda annarra brigðalausu leiðanna eins og irc, símskeyti og, já, msn, eitthvað sem kemur með heilum nýjum orðaforða eins og "adda" ...en það er kapituli út af fyrir sig.
Ég get að sjalfsögðu ekki beðið eftir sjónvarpsútsendingum í símana og hlakka enn meira til þegar ég get hent öllu öðru sem ég á og bara búið einn á gólfinu með gsm símanum mínum, keyrt um á honum, jafnvel flogið.
Á leiðinni til landsins á morgunn er nýji síminn minn. Mér tókst að brjóta þann seinasta með því að henda honum, óvart, all harkalega á hjólbörur niður í bílskúr og það urðu hans endalok. Það er hægt að gera við hann en það er einfaldlega jafn dýrt að fá sér nýjan. Nýi minn heitir K700i en ég ætla að nefna hann "Nýi síminn minn," þangað til annað nafn kemur mér í huga.
Þessum eins og allir áttu? Þeir kosta 2500 kr. í Góða hirðinum, algjör skyldueign fyrir allar listaspírur og þá sem vilja vera "öðruvísi," var að spá í að fá mér svoleiðis upp á nostalgíuna en svo keypti ég mér einn þráðlausann á fimmhundruð krónum meira. Það pípir aðeins meira í honum samt og hann er ekki jafn traustvekjandi eins og þessir sem maður ólst upp með, en það er þó kostur að geta tekið hann með sér hvert sem er, verandi laus við þræði.
En man samt fólk almennt eftir símboðum? Einu sinni þegar ég var lítill þá voru þeir einir með símboða sem þurftu þá vegna atvinnu sinnar, iðnaðarmenn og landasalar, en svo kom sú tíð að þeir kostuðu orðið ekkert og eign á slíku varð mjög almenn.
Mér fannst þetta flott tæki fyrir tíu árum síðan, átti eitt slíkt og fannst voða fínt að allir gætu náð í mig sem þurftu, ekki að það hafi verið margir þegar ég var 16 ára. Svo var líka flott þegar maður var í fjölmenni og tækið bípaði, þá fannst manni maður vera flottur.
Síðan komu fljótlega gsm símar á hin almenna markað (hin almenni markaður í þessu tilfelli er þegar það er farið að markaðsetja hlutinn fyrir unglingum) og fleiri og fleiri fengu sér svoleiðis. Maður sá fyrir sér tíma þar sem allir ættu slíkan, jafnvel fólkið sem neitaði að fá sér slíkan "friðþjóf."
Ég fékk mér síma fyrir um það bil sex árum og fannst hann voðalega fínn, enginn litskjár, myndavél eða upptaka á honum en hann dugði samt. Ef ég vildi ekki að fólk næði í mig gat ég slökkt á hringingunni. Svo var það sms-ið, það var nú stórkostleg uppgötvun, ný samskiptaleið í anda annarra brigðalausu leiðanna eins og irc, símskeyti og, já, msn, eitthvað sem kemur með heilum nýjum orðaforða eins og "adda" ...en það er kapituli út af fyrir sig.
Ég get að sjalfsögðu ekki beðið eftir sjónvarpsútsendingum í símana og hlakka enn meira til þegar ég get hent öllu öðru sem ég á og bara búið einn á gólfinu með gsm símanum mínum, keyrt um á honum, jafnvel flogið.
Á leiðinni til landsins á morgunn er nýji síminn minn. Mér tókst að brjóta þann seinasta með því að henda honum, óvart, all harkalega á hjólbörur niður í bílskúr og það urðu hans endalok. Það er hægt að gera við hann en það er einfaldlega jafn dýrt að fá sér nýjan. Nýi minn heitir K700i en ég ætla að nefna hann "Nýi síminn minn," þangað til annað nafn kemur mér í huga.
þriðjudagur, júlí 12, 2005
I can't do it, sir!
Ég átti leið framhjá Eskimó módel áðan þar sem ég var búin að ákveða að sækja um í hinni margumtöluðu erlendu stórmynd hans Clint Eastwood sem á að fara að taka hérna, sem á þó að gerast í Japan. Þá vantaði aukaleikara og mig vantaði aukapening, góð skipti fannst mér.
Mér til lítillar undrunnar var miði á hurðinni þeirra sem á stóð að þau væru nú því miður hætt að taka á móti umsækjendum en þar sem ég var kominn þarna þá vildi ég nú samt fá að sækja um, ekki ætla ég að láta einhvern miða stöðva mig á leið minni í frægð og framaland.
Reyndar hafði ég hringt á föstudag og spurt hvernig ég ætti að haga mér hvað þetta varðar og hún sagði mér nú bara að koma samt svo ég tjáði þeim það. Mér var tjáð tilbaka að þau stæðu í ráðningum á japönum og leikurum sem voru svo merkilegir að fá línur í myndinni. Þar sem ég átti erfitt með að ímynda mér mig sem japana spurði ég hvort ég gæti ekki bara sótt um að fá einhverjar línur. Hún var nú ekki alveg viss stúlkan en leist þó betur á mig þegar ég sagðist hafa hálfpartinn alist upp í Bandaríkjunum og væri því með ágætist hreim.
Áður en ég vissi af var litli ég lentur í miðjum áheyrnaprófum fyrir Hollywood mynd. Úff.
Ég var látinn fylla út nokkrar staðreyndir um mig og svo fenginn texti sem ég myndi fara með fyrir einhvern bandarískann atvinnumann í þessu fagi. Næst var ég svo sendur inn í herbergi til raddþjálfa og hann las yfir línurnar með mér. Ég skalf og brosti taugastyrku brosi, sem kom sér reyndar illa þar sem allir voru að deyja í kringum mig, í atriðinu.
Eftir stutta bið fékk ég svo að fara inn í einskonar myndver þarna og fara með línurnar mínar tvær fyrir afar viðkunnalega miðaldra konu sem virtist mjög vön slíkum áheyrnarprófum. Þar sem ég hef nú aldrei fengist við neitt þessu líkt hef ég ekki mikið viðmið en tel ég þó að þetta hafi ekki alveg verið frábært, sérstaklega þar sem ég gat ekki hætt að skjálfa.
Eitthvað hlýtur hún þó að hafa séð dugandi við mig því hún bað mig um að prófa annað hlutverk. Ég held að þetta hafi ekki farið mikið betur þó og mér þykir ekkert rosalega líklegt að ég fái hringingu frá þeim, einkum þó þar sem hinir sem voru að lesa á sama tíma og ég voru víst vanir leikarar og ögn fagmannlegri en ég í fasi.
En hvað um það, þetta var áhugaverð lífsreynsla út af fyrir sig og ég man það næst þegar ég sæki um hlutverk í stórmynd að fá mér kannski sopa eða tvo af Jack Daniels áður en ég fer á svið. Kannski ég prófi eitthvað minna fyrst.
Ég átti leið framhjá Eskimó módel áðan þar sem ég var búin að ákveða að sækja um í hinni margumtöluðu erlendu stórmynd hans Clint Eastwood sem á að fara að taka hérna, sem á þó að gerast í Japan. Þá vantaði aukaleikara og mig vantaði aukapening, góð skipti fannst mér.
Mér til lítillar undrunnar var miði á hurðinni þeirra sem á stóð að þau væru nú því miður hætt að taka á móti umsækjendum en þar sem ég var kominn þarna þá vildi ég nú samt fá að sækja um, ekki ætla ég að láta einhvern miða stöðva mig á leið minni í frægð og framaland.
Reyndar hafði ég hringt á föstudag og spurt hvernig ég ætti að haga mér hvað þetta varðar og hún sagði mér nú bara að koma samt svo ég tjáði þeim það. Mér var tjáð tilbaka að þau stæðu í ráðningum á japönum og leikurum sem voru svo merkilegir að fá línur í myndinni. Þar sem ég átti erfitt með að ímynda mér mig sem japana spurði ég hvort ég gæti ekki bara sótt um að fá einhverjar línur. Hún var nú ekki alveg viss stúlkan en leist þó betur á mig þegar ég sagðist hafa hálfpartinn alist upp í Bandaríkjunum og væri því með ágætist hreim.
Áður en ég vissi af var litli ég lentur í miðjum áheyrnaprófum fyrir Hollywood mynd. Úff.
Ég var látinn fylla út nokkrar staðreyndir um mig og svo fenginn texti sem ég myndi fara með fyrir einhvern bandarískann atvinnumann í þessu fagi. Næst var ég svo sendur inn í herbergi til raddþjálfa og hann las yfir línurnar með mér. Ég skalf og brosti taugastyrku brosi, sem kom sér reyndar illa þar sem allir voru að deyja í kringum mig, í atriðinu.
Eftir stutta bið fékk ég svo að fara inn í einskonar myndver þarna og fara með línurnar mínar tvær fyrir afar viðkunnalega miðaldra konu sem virtist mjög vön slíkum áheyrnarprófum. Þar sem ég hef nú aldrei fengist við neitt þessu líkt hef ég ekki mikið viðmið en tel ég þó að þetta hafi ekki alveg verið frábært, sérstaklega þar sem ég gat ekki hætt að skjálfa.
Eitthvað hlýtur hún þó að hafa séð dugandi við mig því hún bað mig um að prófa annað hlutverk. Ég held að þetta hafi ekki farið mikið betur þó og mér þykir ekkert rosalega líklegt að ég fái hringingu frá þeim, einkum þó þar sem hinir sem voru að lesa á sama tíma og ég voru víst vanir leikarar og ögn fagmannlegri en ég í fasi.
En hvað um það, þetta var áhugaverð lífsreynsla út af fyrir sig og ég man það næst þegar ég sæki um hlutverk í stórmynd að fá mér kannski sopa eða tvo af Jack Daniels áður en ég fer á svið. Kannski ég prófi eitthvað minna fyrst.
fimmtudagur, júlí 07, 2005
Ég um mig, frá mér til mín
Á forsíðum blaðanna í dag voru myndir af Lundúnarbúum fagnandi vegna þess að Ólympíuleikarnar verða haldnir þar árið 2012, mikil gleði, þvílík kaldhæðni.
Klukkan er hálf tvö á ósköp venjulegum degi í Vinnuskóla Reykjavíkur, krakkarnir í hóp 278 eru að reyta arfa fyrir framan gróðurhús í Fossvoginum og spjalla um daginn og veginn. Eins og venjulega er dagurinn og vegurinn hjá þeim nær eingöngu lélegt slúður um hverjir eru hrifnir af hverjum og hverjir voru að gera hvað.
Leiðbeinandi hópsins er óvenjulega djúpt sokkinn í hugsunum sínum, sem að þessu sinni snerust aðallega um atvik sem áttu sér stað í London fyrr um morguninn. Athygli hans er snögglega beint að slúðri drengs og stúlku sem sátu nálægt.
Drengur: Hey, ég er með eitt massa slúður! Það var verið að bomba London!
Stúlka: Nú?
Drengur: Já, bara einhverjar sex sprengjur í lestum og eitthvað!
Leiðbeinandi: Þrjár í neðanjarðarlestum og ein í strætó, sex sprengingar samt alls skilst mér. Ég held samt að þú myndir ekki kalla þetta slúður, þetta eru bara fréttir.
Drengur: Já já, eða það
Stúlka: Ég fór til London...
Drengur: Já, ég líka, fór á madam tússodds
Stúlka: Ég líka, en ég fór ekki í draugalestina...
Ég missti þráðinn uppúr þessu, og þau sömuleiðis. Aftur í slúðrið, það er miklu áhugaverðara, enginn sætur út í London.
Við fórum í fræðslu í gær, þar er vonleysislega reynt að kenna krökkunum eitthvað um lífið og tilveruna. Helmingur dagsins var í eigu Geðræktar, en hin helmingurinn af því var hjá Rauða Krossinum, um það sá hún Hilla.
Þar var meðal annars talað um matarskort í Afríku, umræddum dreng fannst þessir afríkanar frekar vitlausir, þau gætu bara borðað mold, það er nóg af próteini í mold.
Þegar komið var að vatnsskortsumræðunni lagði hann að sjálfssögðu til að þau drykkju bara sjó, enda nóg af honum. Það var reyndar óþarflega lítið um svör við þessum hugmyndum en það kom þó upp að ekki öll lönd væru við sjó, til dæmis Sviss, þar drykki hann þó bara snjó. Mig langaði mest að senda umræddan dreng til Afríku.
Eins og Þórir sagði þá er eins og þetta hefði gerst í Keflavík, að minnsta kosti hef ég komið oftar til London heldur en til Keflavíkur. Á sunnudaginn gengu ég og Telma framhjá Tavistock og upp eftir Russell Square á leið okkar á hótelið, þaðan héldum við á King's Cross til að ná lest til Liverpool Street. Þetta er svolítið nálægt heima í þetta sinn, ég er farin aftur í sumarveffrí.
Á forsíðum blaðanna í dag voru myndir af Lundúnarbúum fagnandi vegna þess að Ólympíuleikarnar verða haldnir þar árið 2012, mikil gleði, þvílík kaldhæðni.
Klukkan er hálf tvö á ósköp venjulegum degi í Vinnuskóla Reykjavíkur, krakkarnir í hóp 278 eru að reyta arfa fyrir framan gróðurhús í Fossvoginum og spjalla um daginn og veginn. Eins og venjulega er dagurinn og vegurinn hjá þeim nær eingöngu lélegt slúður um hverjir eru hrifnir af hverjum og hverjir voru að gera hvað.
Leiðbeinandi hópsins er óvenjulega djúpt sokkinn í hugsunum sínum, sem að þessu sinni snerust aðallega um atvik sem áttu sér stað í London fyrr um morguninn. Athygli hans er snögglega beint að slúðri drengs og stúlku sem sátu nálægt.
Drengur: Hey, ég er með eitt massa slúður! Það var verið að bomba London!
Stúlka: Nú?
Drengur: Já, bara einhverjar sex sprengjur í lestum og eitthvað!
Leiðbeinandi: Þrjár í neðanjarðarlestum og ein í strætó, sex sprengingar samt alls skilst mér. Ég held samt að þú myndir ekki kalla þetta slúður, þetta eru bara fréttir.
Drengur: Já já, eða það
Stúlka: Ég fór til London...
Drengur: Já, ég líka, fór á madam tússodds
Stúlka: Ég líka, en ég fór ekki í draugalestina...
Ég missti þráðinn uppúr þessu, og þau sömuleiðis. Aftur í slúðrið, það er miklu áhugaverðara, enginn sætur út í London.
Við fórum í fræðslu í gær, þar er vonleysislega reynt að kenna krökkunum eitthvað um lífið og tilveruna. Helmingur dagsins var í eigu Geðræktar, en hin helmingurinn af því var hjá Rauða Krossinum, um það sá hún Hilla.
Þar var meðal annars talað um matarskort í Afríku, umræddum dreng fannst þessir afríkanar frekar vitlausir, þau gætu bara borðað mold, það er nóg af próteini í mold.
Þegar komið var að vatnsskortsumræðunni lagði hann að sjálfssögðu til að þau drykkju bara sjó, enda nóg af honum. Það var reyndar óþarflega lítið um svör við þessum hugmyndum en það kom þó upp að ekki öll lönd væru við sjó, til dæmis Sviss, þar drykki hann þó bara snjó. Mig langaði mest að senda umræddan dreng til Afríku.
Eins og Þórir sagði þá er eins og þetta hefði gerst í Keflavík, að minnsta kosti hef ég komið oftar til London heldur en til Keflavíkur. Á sunnudaginn gengu ég og Telma framhjá Tavistock og upp eftir Russell Square á leið okkar á hótelið, þaðan héldum við á King's Cross til að ná lest til Liverpool Street. Þetta er svolítið nálægt heima í þetta sinn, ég er farin aftur í sumarveffrí.
Aðrar vefsíður:
7½ teiknimyndir
Dordingull.com
Dálkurinn
Betrefi
Vantrú
Greinar
Háskólakórinn
Stúdentablaðið
A N I M A
Draumaland
Rokk.is
Betrefi
Andspyrna
Eldri skrif:
