Ái

Þetta var sárt... 

Karl Jóhann 12:12 AM

 
Lalalalalalalalalalalala

Mér finnst það segja ýmislegt um minnihlutann hér á Íslandi að við skulum vera svo ósátt við Ólaf Ragnar Grímsson að fjórðungur okkar skilar auðu og rúmlega tíundi hver kjósandi valdi Bald. Þrátt fyrir þetta fékk hann tvö þriðju atkvæða, þar af eru væntanlega þrír fjórðu algjörir sauðir, þannig að ef þú kaust Ólaf og þekkir þrjá í viðbót sem það gerðu skaltu fara að hugsa þinn gang. Eða ekki. 

Karl Jóhann 4:03 PM

 
Kjósið auði

Þar sem enginn verðugur maður býður sig í fram til forseta finnst mér að það ætti að leggja embættið niður frekar en að hafa einhvern ónytjung þar við "störf". Ég ætla sem sagt að skila auðu á næstu forsetakosningum og vona að nógu margir geri það líka til þess að sýna að við kjósum ekki bara hvern sem er.

Kannski ef nógu margir skili auðu þá sjá skynsamir menn það sem grundvöll fyrir því að leggja niður embættið. Ég er reyndar ekkert sérstaklega hlynntur því að leggja niður embættið, en mér finnst þó að við ættum að hafa frambærilegt fólk í, eins og frú Vigdísi, vel gefin manneskja sem kemur vel fyrir, það er það eina sem ég bið um, það er ekki eins og embættið hafi í för með sér raunverulegt vald eftir allt saman.

En ef þið eruð svona fólk sem bara þarf að kjósa einhvern, kjósið þá Baldur, ef ekki nema bara til að setja fordæmi fyrir komandi kosningur eftir fjögur ár. 

Karl Jóhann 7:47 PM

 
Hefur einhver séð stillingartækið mitt?

Við erum að fara að spila á okkar fyrstu tónleikum á eftir. Við fengum viku fyrirvara en vorum þó ekki tilbúnir, enda erum við ekki búnir að spila saman nema í tvo mánuði, þar af var annar í próftíð.

Ég er smá kvíðinn, það hef ég aldrei verið fyrir tónleika áður, ég er þó nokkuð öruggur með gítarinn, en guð forði mér, ég er að fara að syngja á eftir, einsamall, án nokkurs kórs til að styðja við. Ég er samt ekkert sérstaklega kvíðinn, það er þó kannski slæmt að ég er ekki kominn með neina texta ennþá.

Það er smá tilhlökkun til staðar, vona samt að enginn mæti. 

Karl Jóhann 5:53 PM

 
Jæja

Hvað segiði þá? 

Karl Jóhann 4:02 PM

 
Í dag er kvenréttindadagurinn og ég á ekkert bleikt til að vera í

Þrátt fyrir það að Give up the Ghost hafi ákveðið að hætta daginn fyrir tónleikana þá komast tónleikarnir á fimmtudag nokkuð örugglega inn á topp tíu listann minn. Nánar tiltekið deila Shai Hulud í sjónvarpshúsinu þriðja til fjórða sæti með NOFX á Gauknum í fyrrasumar.

Listinn er þá einhvern veginn þannig að Sick of it All í útvarpshúsinu '99 eru enn í fyrsta, NOFX á Reading 2002 í öðru og þriðja til fjórða er sem fyrr segir. Fimmta til tíunda sæti er öllu óljósara en einhvers staðar þarna eru Fantómas í höllinni núna nýlega, Converge í Iðnó í vetur, S.O.D. á Dynamo '99, The Dillinger Escape Plan á Reading 2002, Queens of the Stone Age á Reading 2000 og eitthvað annað sem var eftirminnilegt en ég man ekki eftir.

Ég er þó ungur enn og á eftir að fara á marga tónleika í viðbót vonandi, það er margt enn óséð. Of margt. 

Karl Jóhann 11:03 AM

 
Morð er alltaf morð, sama hver ástæðan er, eina sem er öðruvísi er þyngd refsingarinnar og ég myndi ekki vilja svara fyrir hina þúsundi látnu

Nú í dag kom yfirlýsing þess efnis að enginn tengsl væru eða hefðu verið á milli stjórn Saddams Husseins og Al Quaida. Það er löngu komið í ljós að enginn gjöreyðingarvopn eru í Írak að finna. Þetta vissi fólk svo sem alltaf, ekkert nýtt þar.

En þar sem allur grundvöllur fyrir innrás í Írak er endanlega hrunin má ekki þá bara ásaka stjórn George Bush jr. um eitthvað, eins og til dæmis að ráðast inn í land? Ég þekki ekki alþjóðalög mjög vel en ég get ekki skilið hvernig það er löglegt að bara ráðast inn í annarra manna land án nokkurra gildra ástæðna og komast upp með það. Ég er ekki viss hvar yfirvöld munu draga mörkin, eða þá hvort eigi að leyfa þeim að komast upp með hvað sem þeim dettur í hug á sínum valdafylleríum. Annars var Íslenska stjórnin fljót að lýsa yfir stuðning sínum við innrás í Íraks, hvar eru þeir menn núna gætuð þið spurt, en ég held að þið vitið það. Yfirvaldið er ekki vinur ykkar, þið eruð bara kýr sem það fær blóð og mjólk úr, sauðféið sem það leiðir til slátrunnar. Ekki það að ég sé að reyna að vera dramatískur, ég hef bara mikla óbeit á stjórnvöldum sem koma svona fram við fólk, samanburður er alltaf vafasamur og vont er alltaf vont, sama hversu gott það er. 

Karl Jóhann 7:00 PM

 
Stríð, enginn friður

Það er alltaf byrjað á leikskólunum, þeir eru með hátíð á 17. júni og því þarf að gera allt hreint fyrir þá. Í dag vorum við hægindum okkar að reyta arfa og þá kemur ein 5 ára stelpa að ná í strák sem vildi endilega spjalla við okkur til þess að hann kæmi nú með þeim að leika stríð. Nokkrum mínútum seinna gátum við fylgst með börnum í stríði. Það var ekki laust við að mér finndist það svolítið sætt að horfa á saklausu börnin í stríði, með áherslu á það hversu saklaus þau væru. Samt var eitthvað rangt við þetta.

Þegar ég kom heim eftir vinnu fór ég að slá grasið í bakgarðinum, þar voru samankomnir nokkrir tíu ára krakkar með stórar vatnsbyssur, einmitt í stríði. Allavega sagði einn þeirra við annan að þeir væru komnir í stríð og þá lagðist hinn niður og miðaði á óvin sinn.

Þeir hlupu um eins og krakkar gera og ég er ekki frá því að ég hafi truflað veruleikaflótta þeirra aðeins þegar ég kallaði á þá og sagði þeim að fara úr garðinum. Þá fannst mér ég vera gamall, en þetta er ef til vill afleiðing þess að vera að skipa krökkum fyrir daginn út og smá inn. En krakkarnir hlýddu lögum stríðsins og færðu sig af hlutlausa landinu og á sitt eigið. 

Karl Jóhann 6:47 PM

 
Sumarið byrjar vel

Byrjaði formlega í vinnunni í dag, átti að taka á móti krökkunum mínum klukkan hálf níu í morgunn og fara svo með þau í smá göngu til að taka annan hóp þar sem leiðbeinandinn þeirra var veikur. Vegna skriffinsku mistaka voru krakkarnir mínir sendir eitthvert niður við sjó svo ég fór bara með önnur skriffinsku mistök - norsara sem enginn vissi nákvæmlega hvert átti að fara - að hitta hina krakkanna.

Þar sem ég ber enga ábyrgð á þeim hóp var mér að sjálfsögðu nokkuð sama um þeirra svo dagurinn í dag var fremur auðveldur, arfahreinsuðum leikskóla og vorum afskaplega vinsæl af krökkunum þar.

Mér er nokkuð heitt í framan þrátt fyrir það að enginn sól var í dag, vísbendi þess sem koma skal. Ég var nokkurn tímann að útskýra fyrir norðmanninum (arkitektarstúdent sem kom hér á vegum NordJobb) að starfið væri meira andlega krefjandi en líkamlega. En krakkarnir voru æðislegir, þó þeir væru ekki mínir. Ég vona bara að mánudagurinn gangi jafn vel, en þá hitti ég krakkana mína auk þess sem ég þarf að taka fyrrnefnda krakka fyrir hádegi.

Vinnuskóli Reykjavíkur = sönnun þess að skipulag er betur sett með skipuleggjanda. Sem að stríðir ekki gegn þeirri trú minni að skipulag þarfnist ekki skipuleggjanda; smá trúleysi í lok vikunnar. 

Karl Jóhann 10:05 PM

 
Smá anarkista útrás

Þegar litla fólkið stendur upp og mótmælir misjöfnum rétti virðist ekkert mál að líta undan, hann tekur ekkert svo mikið pláss. Í þessu tilfelli sem svo mörgum öðrum hafa lýðræðislega kosnir fulltrúar sameiginlega í meirihluta ákveðið eitthvað sem er meirihlutanum að því er virðist í hag, svo mikið má vera rétt, en litli maðurinn situr oft eftir með sáran rass.

Þegar litla fólkið mótmælir kemst það stundum í fréttirnar og sumir hneyksla sig á þessari meðferð ríkisstjórnarinnar. Fjölmiðlarnir finna svo nýjar áhugaverðari fréttir til að mata almenning þegar hann er búin að fá nóg af þessu bragði. Eins og þeir eiga til með að gera. Það heyrist enda lítið í litla fólkinu þegar það hentar ekki miðlunum.

Nú lenda sjálfir eigendur miðlanna í þannig aðstöðu að það þjónar þeim vel að vera sjálfir í fréttunum. Það heyrist nefnilega mjög vel í stóra fólkinu. Stóra fólkið á stórar raddir.

Ríkisstjórnin vill hefta það að raddir fjölmiðlanna verði of eintóna, skiljanlega, ekki viljum við enda eins og bandaríkin, svo mikið er víst. Í bandaríkjunum eiga fjórar samsteypur nær alla fjölmiðlanna og óhaðir miðlar sem standast samkeppnina eru sífellt í útrýmingarhættu og hafa aðeins svo lítið hlutfall af markaðnum að það er varla að marka það. Svona gæti þetta verið á Íslandi líka, og því ekki það, við viljum greinilega sama frelsi og bandaríkjamenn hafa, kapitalismi hefur dugað okkur svo vel að ég veit ekki hvort ég eigi að ranghvolfa augunum eða bóna bílinn minn.

Það er ótrúlega merkilegt að kjörinn for seti okkar hefur ákveðið að nýta sér vald sem aldrei hefur verið nýtt áður og þar með setja fordæmi sem mun endast jafn lengi og embættið. Það að setja fordæmi getur verið vafasamur hlutur, það opnar fyrir nýja möguleika, og í hvert sinn sem þessir möguleikar eru nýttir því auðveldari er að gera það næst.

Ég sá Ástþór Magnússon í dag niður í Odda með einhverri druslu í síðdegiskjól og útlending með skegg. Ég hugsaði með mér hvernig það yrði nú ef sá maður yrði forseti, ekki fögur sjón.

Fordæmið sem herra Grímsson setti var fordæmi spillingar, hann gerði lítið úr landi og þjóð og mikið úr sér með því að neita að samþykkja þessi lög. Það má vel vera að sumum þyki þessi lög fáránleg, að þau hefti frelsi okkar ...okkar? Átt þú dagblað og sjónvarpsstöð? Varstu að hugsa um að kaupa slíkt? Skrifaðir þú undir þennan lista á netinu? Af hverju? Af öllum þeim málefnum sem hafa komið upp hér á Íslandi í þinni minningu finnst þér þetta vera málið sem ætti örugglega ekki að komast í gegn?

Þegar litla fólkið mótmælti var ekkert mál að horfa framhjá þeim, það er greinilega aðeins erfiðari þegar fólkið eru vinir þínir. Ég hef sjaldan séð jafn skýrt dæmi um spillingu. Það má vel vera að Alþingi sé hnetuhús fullt af rugludöllum, svo hefur alltaf verið en það virðist vera óhjákvæmilegt af stjórnmálamönnum að vera spilltir, ekki eitthvað sem ber að horfa framhjá, bara eitthvað sem ber að taka tillit til þegar við kjósum sameiningartákn þjóðarinnar. 

Karl Jóhann 9:02 PM

 
Meistarar alheimsins

Allir að skoða Masters of the Universe 2004 síðuna. Um er að ræða stórmerkilega tónleikahátíð sem haldinn verður hér í næstu viku, nokkrar af bestu og verstu hljómsveitum landsins spila þarna sem og þrjár rosalega góðar bandarískar og ein dönsk sem ég hef ekki heyrt í.

Meðal hljómsveita eru:
Shai Hulud - melódískt hardcore spilað af mikilli ástríðu og einlægni, stærsta númerið, enda ein af betri hardcore sveitum síðari ára.
Give up the Ghost - hrátt pönk hardcore einnig spilað af ótrúlegum tilfinningarþrunga, rosalega góð hljómsveit.
27 - draumkennt rokk í anda Mazzy Star, Portishead og svoleiðis, mjög spennandi sveit.
I adapt - besta tónleikasveit okkar íslendinga, punktur. Hardcore punk með pólitísku ívafi, ekki vanmeta þá, þeir eru í þessu af ánægjunni.

Ekki láta ykkur vanta þarna bræður mínir og systur... 

Karl Jóhann 3:45 PM

 
Vonin hefur engin áhrif á veðrið

Ég vona að það verði svona gott veður í allt sumar, þá mun ég njóta þess vel að vera útivinnandi. Vinnan byrjar einmitt á morgunn, eða reyndar á eftir þar sem klukkan er orðinn á morgunn. Ég er að hugsa um að mæta ekki og eyða sumrinu bara í það að sofa og slaka á, hljómar nokkuð spennandi, á svona óspennandi hátt.

Annars eru komnar upp myndir frá Feneyjum. Myndirnar frá Slóveníu verða að bíða þar sem þær eru ekki í kallfæra í augnablikinu. Njótið vel þeir sem vilja og misskiljið endilega þeir sem ekki eru í kórnum, annað væri varla viðeigandi. 

Karl Jóhann 12:31 AM

 
Ferðasaga

Jæja, þá er ég nokkurn vegin búin að ná mér eftir ævintýrið og kannski nógu skýr í hugsun aftur til að segja aðeins frá. Myndir koma von bráðar og munu vonandi skýra ýmislegt sem ekki skilst í eftirfarandi texta.

Þessi saga byrjar á miðvikudagsmorgni þegar ég vaknaði klukkan 3 til þess að ná rútu suður til Keflavíkur. Eftir 24 klukkutíma, þar af 5 tíma í sólinni fyrir utan Stansted flugvöll að brenna hægt og hljótt, ja, kannski ekki hljótt, og mikið umstang þá komum við til nýjar borgar, sem var fyrir utan minn vitaða heim, að nafni Ljublana. Við sáum lítið af borginni það kvöld en hótelherbergin voru nóg til að sannfæra mig um að nú væri ég kominn á stað sem mér líkaði.

Eftir að hafa sofið viljandi yfir mig á kóræfingu þá mætti ég þangað allt nema galvaskur og sá mér til mikillar ánægju hana Siggu frænku mína sem einmitt var von á þennan dag. Einnig var þar þreyttur Tumi sem vildi lítið um kóræfingar vita og kaus frekar að borða morgunmat. Ég kvartaði ekki.

Við fundum kjörbúð í kortersfjarlægð og fengum þar yndislegar stórar samlokur á innan við hundrað krónur. Eftir velsæmi næringarinnar var haldið niður í miðbæ þar sem leiðsögumenn biðu okkar til að sýna undur borgarinnar. Lítið var sagt frá neikvæðu hliðum sögu landsins og sem minnst minnst á Júgóslavíu útaf einhverjum ástæðum. Mynd sem okkur var sýnd upp í kastala fyrir ofan miðbæinn tjáði okkur að tíu daga stríð hafi brotist út eftir yfirlýsingar Slóvena um sjálfstæði. Myndin endaði á þeim orðum, ég veit ekki hvað gerðist eftir það, en myndin var í þrívídd.

Okkur var sýndur miðbærinn og gamla hverfið þar sem við biðum löngum stundum eftir mat, óþarfi eftir á að líta. Maturinn var ekki einu sinni góður en við kynntumst þó Slóvenskri þjónustu í sinni verstu mynd. Slóvenía var nefnilega eitt sinn fyrir ekki svo löngu kommúnistaþjóð, og sem slík var óhjákvæmilega, þó ekki endilega viljandi, haldið aftur af metnaði fólks. Því gefur að skilja að þjónustufólki þar er nákvæmlega sama um þig, eða öllu heldur ertu bara fyrir. Þessu kynntist ég enn frekar í rifrildi mínu við afgreiðslustúlku á hinum annars ágæta Café Rómeó, þar sem fæst mexikóskur matur og hanastél.

Kvöldið endaði svo inn í hinu glæsilegu hjónaherbergi Þengils og Krunku þar sem var mikið fjör og gaman fram á nótt. Við dáðumst að því hversu gott það var að geta verið úti fram eftir miðnætti í stuttbuxum og reyndum að halda ekki vöku fyrir Tuma kórstjóra sem var í næsta herbergi, eða ég er öllu heldur viss um að einhver hafi reynt að halda ekki vöku fyrir honum, það virðist bara skynsamlegt að ætla það.

Að morgni var svo loks kóræfing, en að henni lokinni var frjáls dagur og nýttum við hann í að skoða miðbæinn aðeins betur og verslanir í honum. Að sjálfsögðu var gerð dauðaleit að almennilegum tónlistarverslunum en ekki tókst það nógu vel. Ekki fyrr en á seinasta degi fundum við eina eftir að Maja hin Slóvenska kórmær benti mér á að það væri ein slík vel falin inn í verslunarhúsnæði sem við vissum þó hvar væri.

Um kvöldið, eftir sameiginlegan kvöldverð í matsal Jezica (borið fram je-sjí-ska) var haldið á kjallarann, stóran bar sem heitir eitthvað annað en var þó í kjallara. Þar var mér kynntur líterskrúsirnar á 250 kall og komu þær að góðum notum nú sem og síðar í sögunni, án þess að verði þó sérstaklega á þær minnst.

Danni herbergisfélagi minn vildi endilega finna nektardansstað í Ljublana þar sem hann taldi að svo margar nektardansmeyjar á Íslandi kæmu nú einmitt frá Slóveníu. Sem betur fer fundum við engan og eftir eftirgrennslu meðal innfæddra var okkur tjáð að enginn slíkur væri í nágrenninu. Þá lærði ég nokkur sniðug orð og orðsamsetningar í slóvensku sem nýttust mér ágætlega í dvöl minni þar. Einnig má geta þess að innfæddir eru friðsamir og vingjarnlegir, nokkuð myndarlegt fólk og ágætlega samræðuhæft.

Eftir vonbrigði leitarinnar var haldið aftur á kjallarann og þar setið dágóða stund uns ákveðið var að halda heim. Við gerðum misheppnaða tilraun til þess að ganga og aðra misheppnaða tilraun til að fá leigubílstjóra til að leyfa okkur fimm að fara í einn bíl saman, en eftir stuttar samningsviðræður var ákveðið að halda á brott með stolt sitt. Þetta reyndist röng ákvörðun þar sem við týndumst og þurftum á endanum að taka tvo bíla eftir allt saman.

Að morgni laugardags var æfingum haldið áfram, enda var stóra stundin næstum runnin upp. Þessi æfing fór fram í hinni aldagömlu kirkju St. Jacobs sem við sungum í seinna þennan dag. Þessi dagur var eftirbátur hinna þar sem það rigndi nokkuð duglega á okkur. En sungið var samt af miklum krafti og innlifun fyrir alla þá 16 sem sáu sér fært um að mæta og ég vona að við höfum náð til einhverja þeirra í gegnum fagran söng okkar, og ef ekki þá skiptir það heldur engu máli.

Hugmyndin var að sækja tónleika hjá Slóvenskum háskólakór þar um kvöldið en eftir að hafa snætt ljúfenga pizzu þá komum við að luktum uppseldum dyrum. Við héldum því í næsta ölhús sem reyndist vera höfuðstöðvar slóvenska handboltans og ætluðum að bíða þar þangað til tónleikarnir voru búnir. En okkur til mikillar undrunar lokaði staðurinn klukkan tíu á laugardagskvöldi svo við ákváðum að fara yfir götuna og bíða þar, en fengum svo að standa inni á meðan kórinn lauk dagskrá sinni. Eftir það var leitað að stað til að fara á en sú leit reyndist árangurslaus og var því gefist upp, aðallega vegna veðurs, og haldið aftur á kjallarann. Við héldum svo heim ekki of seint og tókum upp þráðinn þar fram að morgni.

Morgunninn kom að sjálfsögðu alltof fljótt og hafði í för með sér rútuferð um helstu undur Slóveníu, hverfandi vatn, eitthvað, dropasteinshella og blúndusafn. Ég verð að teljast heppinn að hafa farið að sækja hann Danna upp á herbergi þar sem þegar ég kom tilbaka var rútan full og við, ásamt Orra, þurftum að sitja í alltof þægilegum bíl með þægilegum bílstjóra og þægilegri tónlist. Ég reyndi allan daginn að fá fólk til að öfunda mig af þessari ótrúlega sérstakri meðferð sem við vorum að fá en fáir vildu veita mér þá gleði, svona er þetta.

Að undanskildum undurfögrum dropasteinshellum hafði ég sérstaklega gaman af blúndu og kvikasilfurssafninu í Idrya þar sem einbeitt ung stúlka sýndi okkur undur kvikasilfursnáms. Þessi yndislega dama var svo óspennt fyrir þessu að það mætti halda að hún hefði ekkert þjóðarstolt. Það þýddi að sjálfsögðu að ég hringdi í aganefnd Félag slóvenskra þjóðernissinna til að slíkt gerðist örugglega ekki aftur. Mér bárust nýlega þær fregnir að hún sé nú hlekkjuð við stóran dreka á botni fangelsiskastalans í Ljublana.

Þess má geta að Slóvenía er í laginu eins og kjúklingur og fólk frá Ljublana eru kallaðir froskar. Einnig má taka fram að þegar í Ljublana skal drukkin Union bjór, en þegar annarsstaðar í landinu skaltu drekka aðra tegund, nema þú viljir að fólk haldi að þú sért frá Ljublana. Gott að miðla þessu áfram til að misskilningur eigi sér örugglega ekki stað.

Eftir langan dag var haldið aftur út á lífið, enda var lífið skemmtilegt í Ljublana, og að þessu sinni á Café Rómeó, lítinn slóvenskan mexikóskan kokkteil stað sem hún Soffía skipuleggjandi okkar benti mér á fyrr um daginn. Eftir ljúfengan mat og gott rifrildi við afgreiðslustúlkuna yfir bjór fórum við aftur á kjallarann að hitta kórinn okkar og þann slóvenska. En enn og aftur komum við að luktum dyrum. Eftir stórt bank og smá viðræðu og skjall fengum við því framgengt að okkur yrði hleypt inn. Ekki stóð sú heimsókn þó lengi þar sem þau myndu loka bráðlega.

Kórinn gefst þó aldrei upp ráðalaus og hélt á lítinn bar einhversstaðar einhversstaðar. Þar var margt um kórinn og ágætt að vera. Sumir vildu þó fara snemma heim til þess að geta vaknað og farið að versla morgunninn eftir svo ég eyddi tímanum mínum bara í að spjalla við slóvenska stjórnmálafræðinemann og kórstelpunna Maju sem er formlega eini Slóveninn sem ég veit hvað heitir.

Án þess að hafa fengið mikinn svefn fór ég samt í bæinn daginn eftir og keypti mér búnka af tónlist, gaman af því. Tíminn leið hratt og áður en ég vissi af vorum við kominn í rútu til Feneyja, bless Ljublana, með þinn ódýra bjór og þægindi, halló Fenyjar með þín óþægilegu rúm og ítali.

Feneyjar er falleg borg, mikið af heimilislegum húsum þar. Enginn glerhús, engar Perlur, engar Kringlur, bara gömul steinhús sem hvert er öðru fegri. Ég eyddi fyrsta kvöldinu mínu þar röflandi yfir því hversu ömurlegt hótelið sem við vorum á var. Reyndar var helsta ástæða óánægju minnar sú að okkur var gert að koma í hús fyrir tólf því annars fengjum við ekki inn. Þá vildi ég frekar sofa á rútustöðinni ókeypis.

En óánægjunni var fljótlega ýtt til hliðar eftir niðrandi kvörtun frá sessunauti mínum. Eftir stutta máltíð og smá ítalskan ís (mitt uppáhald) fórum við uppá herbergi til að safna orku fyrir komandi dag. Ég sofnaði þó ekki fyrr en seint þar sem Þóra og Danni, nýju bestu vinirnir, eyddu dágóðum tíma í að spjalla um Nick Drake. Þóra segir að ég hrjóti, það er það fyrsta sem ég heyri um það og ég vona frekar að hún sé bara kolklikkuð og heyri raddir, eða þá að Þórir og/eða Shawn hafi verið að hrjóta svo hátt að hún haldi að það hafi verið ég.

Dagurinn í Feneyjum var áhugaverður, við gerðum allt sem krafist var af okkur sem ferðamönnum. Við byrjuðum á Markúsartorginu þar sem dúfurnar réðu ríkjum og við lékum okkur að löngun þeirra í mat með því að dreifa fræum yfir fólk sem okkur stóð nærri, sumum til mikillar undrunar. Mér var þar hent út úr turni af mafíósalegum og lötum ítala, af ótilgreindum ástæðum. Á björtu hliðinni þá þurfti ég ekki að bíða í röð eftir lyftunni niður. Síðan var fengið sér að borða við sjóinn og því næst farið á gondóla. Gondólinn okkar, viðkunnalegur ungur maður, sýndi okkur ýmsa staði í Feneyjum, þeirra eftirminnilegastur var brúin þar sem Madonna tók upp Like a virgin myndbandið sitt. Gondólaferðir eru afar þægilegar, mikil slökun að sitja á slíkum bát, mjög rómantískt, nema þegar þessir bölvuðu vélbátar sigla framhjá. Það eru engir bílar í Feneyjum, en það er nóg af vélbátum.

Um kvöldið var svo farið út að borða, sungið ótæpilega, dansað á rósum og komið sér heim fyrir tólf. En þar héldu merkilegheitin áfram í smá stund þar til sameiginleg ákvörðun var tekinn fyrir mína hönd að fara að sofa, allavega voru allir aðrir farnir að sofa, ég veit ekki hvað er að þessu liði, það fær kannski ekki næga hreyfingu eða eitthvað.

Klukkan 5 var svo vaknað til að ná rútu á flugvöllinn. Það var alveg með eindæmum hversu óhresst liðið var, mætti halda að úthaldið þeirra væri alveg komið að þrotum. Eftir nokkrar brýr og holótta vegi (þetta ætti að kenna fólki að pakka aðeins minna næst) þá komumst við heil á flugvöllinn. Þar þurfti ég að sjálfsögðu að borga yfirvigt, enda með svo mikin farangur. Reyndar var það þannig að ég lofaði Pálu að taka aðra töskuna hennar þar sem ég var með svo lítinn farangur, en þar sem hún var með þrefalt meira en ég af farangri þá ýtti það sér vel yfir leyfileg þyngdarmörk. Í biðröðinni að borga yfirvigt (sem ég verð að taka fram að ég borgaði ekki sjálfur) hitti ég fyrir miðaldra kana sem var með þrjátíu kíló í yfirvigt. Samkvæmt töxtum flugfélagsins þá þurfti maðurinn að vinsamlegast borga meira fyrir farangur sinn en fyrir hann og konu sína til samans. Ég vorkenndi honum í smá stund og bölvaði þessum ódýru flugfélögum en komst fljótt á þá skoðun að maðurinn væri einfaldlega bjáni að vera með þrjátíu kíló í yfirvigt.

Flugferð síðar vorum við kominn aftur til London með það að markmiði að komast í miðbæinn, versla í HMV og komast til baka á fjórum klukkutímum. Það reyndist lítið mál og við gáfum okkur nægan tíma til að vera sein, sem við vorum ekki, enda nörtuðum við löturhægt í Haagen Dasz áður en við fórum.

Að endingu enn einar ferðarinnar vorum við kominn aftur á Leifsstöð. Við versluðum okkar tollfrjálsa varning og hrúguðum okkur í rútu, heim. Með stuttu stoppi í Hafnarfirði til að hleypa Danna og Egil út var ég kominn aftur inn í Kópavoginn minn, með saknaðarhug. Eftir allan þennan tíma í undirbúning og þennan ótrúlega stutta tíma í framkvæmd var ferðin búin. Ég vona að ég muni nóg af henni til að geyma hana í minningu í að minnsta kosti nokkur ár, því hún var nokkuð góð. Kórinn fær mitt atkvæði sem "Besti kór í heimi" ef einhvern tímann það var einn slíkur. 

Karl Jóhann 12:24 AM

 
Þá er það ákveðið

Mike Patton er guð, hann býr að toppi Ólympus fjalls með félaga sínum Seifi og reykir fjallagras. En í gær var hann á Íslandi, nánar tiltekið Laugardalshöll. Þar stýrði hann fjögurra manna sinfóníu að nafni Fantómas. Sjálfur spilaði hann á helming hljóðfæranna en honum lítið minni menn voru aðrir meðlimir. Ég stóð fremst fyrir miðju með hálfvitaglott á andlitinu eins og ég hafi aldrei séð sanna fegurð áður. Til hliðar á sviðinu stóðu tveir ungir drengir í bolum merktum öryggi, báðir með sviðsljós á sér og báðir með það sem virtist frekar gagnslaust barefli. Kjötfjöll sátu niður í gryfju fyrir framan þá og mörkuðu svo ekki sé um það villst munin á venjulegu fólki og fólki sem getur ekki krosslagt á sér hendurnar. Tónlistinn var mögnuð, söngurinn var úr öðrum heimi, samhæfingin var eins og gerist best og útkoman var ótrufluð snilld. Ég brosi enn.

Og já, síðan voru korn líka alltílagi... 

Karl Jóhann 12:46 PM