Það sem ég fæst við

Var að skila hreint út sagt stuttri ritgerð áðan.

→
Það er augljóst merkingarsamband milli þess að trúa á sjálfan sig og að bera sig vel og örugglega frammi fyrir öðrum. Þetta verður að teljast almenn skynsemi og sjálfsögð sannindi í þeim skilningi að engin heilbrigð manneskja myndi skynsamlega geta mótmælt þessu. Þessi rökhæfing er útlistun á hugtakasamböndum sem eru innifalinn í daglegu tali.

Yrðingar geta verið annaðhvort rökhæfingar eða raunhæfingar, þessir flokkar eru tæmandi og ósamrýmanlegir. Hægt er að sjá hvort yrðing er raunhæfing eða rökhæfing til dæmis með því að setja hana upp í andstæðu sína, ef merking yrðingarinnar verður þannig óskiljanleg þá er hún rökhæfing. Til dæmis væri hægt að segja að sá sem hefur mikið sjálfstraust sé almennt feiminn. Þetta sér hvert mannsbarn að stenst ekki nein rök og er því búið að sýna fram á það með röklegum hætti að þeir sem hafa lítið sjálfstraust eiga til með að vera feimnir og öfugt.

Yrðingar sem þessa, þar sem merkingarsamband er á milli hugtaka, er ekki hægt að hrekja með raunprófunum. Þegar merkingin nær ekki yfir þann hlut sem mæla skal er hún raunhæfing, því ekki er hægt sjá sannleiksgildi hennar með greiningu á hugtökunum. Reynsluathugun er einungis rökrétt þegar hugtök (breytur) í yrðingu eru merkingarlega og röklega sjálfstæð. Skilgreining á hugtakinu sjálfstraust felur í sér að þeir sem hafa lítið sjálfstraust eru feimnir og öfugt, því er merkingarsamband milli þessara tveggja breyta og sannleiksgildi hennar vitanlegt fyrirfram.

Raunhæfingar eru hugsanlega sannar eða hugsanlega ósannar, eina leiðin til að komast að því er í gegnum reynslu. Rökhæfingar aftur á móti eru nauðsynlega sannar eða nauðsynlega ósannar í öllum mögulegum heimum og er órökrétt að athuga þær þar sem við vitum sannleiksgildi þeirra fyrirfram.

Það er því sóun á tíma rannsakenda að ætla að prófa slíkar yrðingar með reynslubundnum hætti og má því segja að slík iðja sé marklaus, hún gefur okkur enga aukna þekkingu. 

Karl Jóhann 5:02 PM

 
Biðstaða

Mamma var að hringja frá Basklandi...annars er ég ekki alveg viss hvar þau eru, en á Spáni allavega. Þar er engin sól í dag. Ég hef tekið oft eftir því að það virðist bara vera sól hérna á Fróni þegar hún er ekki annars staðar. Ég er ekki alveg viss hvað það er með þessa sól, kannski er hún með einhverskonar "súperman complex" svo hún er aldrei á tveim stöðum í einu (þykist bara hafa skilið þetta og haldið áfram að lesa), undarlegt nokk þetta jafnvægi, kannski við séum bara sérstök eftir allt saman, en ekki endilega á góðan hátt, ég sagði það ekki svo ekki vera að fá einhver þjóðrembu hroka "hver á sér fegra föðurland af hverju erum við eina þjóðin í heiminum sem byrja gæsalappir niðri og hvað er með þetta thorn dæmi?" því við erum ekkert svo frábær, við kunnum ekki einu sinni að kjósa ríkisstjórn.

Ég hef stundum velt því fyrir mér hvernig það var hérna þegar landnemarnir komu, mér skilst að það hafi verið mun hlýrra og tré allsstaðar. Þeir hafa verið ansi duglegir að höggva fyrst það eru engin eftir. Það sem ég hef þó oftar velt fyrir mér er af hverju við flytjum ekki bara alla íslendinga og allt sem hérna er einhversstaðar sunnar. Við erum ekki það mörg, við gætum kannski tekið smá autt svæði í suður Frakklandi og eignað okkur það, lýst yfir sjálfstæði og þóst vera merkileg. Það væru í það minnsta áhugaverðustu þjóðflutningar sem hafa átt sér stað, ekki það að slíkt hafi ekki átt sér fordæmi. Fleiri manns komu til Bandaríkjanna þegar mest var í hverri viku heldur en öll tala íslendinga nær yfir.

Þetta þótti mér alltaf mjög góð hugmynd, við yrðum nær öðrum löndum og samt þyrfti ég ekki að læra nýtt tungumál og inn á nýja menningu, svo yrði veðrið líka miklu betri. Þetta hefði að sjálfssögðu sína ókosti, við yrðum kannski of nálægt öðrum löndum og við myndum kannski sakna landsins okkar smá, en við kæmumst þó fljótt yfir það, því lofa ég, það tæki mest eina kynslóð. Svo gætum við bara haft sumarbústaði á Íslandi, kannski jafnvel gömlu húsin okkar ef því er að skipta. Annars mættu innflytjendur víðs vegar af heiminum leigja húsin okkar og halda þannig uppi fjölþjóðamenningu á skerinu.

Það er hægt að finna eitthvað að öllum hugmyndum, en það er ekki nema að við prófum þetta að við myndum sjá hvort það myndi virka eða ekki. Annars held ég að það sé óþarfi, ég er löngu hættur við þessa hugmynd, ég áttaði mig nefnilega á því að ég er ekkert svo hrifinn af íslendingum sem slíkum, þeir eru flestir bölvaðir asnar, ég myndi bara vilja taka fjölskylduna með. En svo get ég líka bara heimsótt þau á sumrin og jólin. 

Karl Jóhann 5:31 PM

 
Það leikur vatn um æðar mér

Hafði smá tíma aflögu áðan svo ég ákvað að laga lekann í vaskinum loksins. Þegar ég er að skrúfa hann í sundur velti ég því fyrir mér hvort það sem ég var að gera krafðist þess að ég skrúfaði fyrir vatnið. "Nei" hugsaði ég með mér á meðan ég barðist við að skrúfa tækið í sundur, en svo allt í einu kemur ýmislegt fljúgandi í átt til mín og stór gosbrunnur myndaðist í baðherberginu þar sem engin slíkur var áður.

Ég hló mig máttlausan á meðan ég hljóp inn í bílskúr og skrúfaði fyrir vatnið. Þegar ég kom aftur inn á baðherbergi hélt ég áfram að hlægja, það var allt á floti. Þurrasti staðurinn á baðherberginu var sturtan, þetta var ekki rétt, en ég hélt áfram að hlægja að eigin heimsku á meðan ég þurrkaði loftið, veggina og allt þetta litla og viðkvæma smádót sem virðist safnast allstaðar.

Ég hef heyrt sagt að heimskir hlægji að eigin fyndni, en hvað eru þeir sem hlægja að eigin heimsku?

Baðherbergið er allavega hreinni en það á til með að vera og ekki er það verri. Ekki tókst mér þó að laga kranann, í staðinn fyrir að leka stanslaust þá rétt slefar hann út úr sér vatni þegar á honum er kveikt. Ég held ég viti samt hvað er að honum og ætla að laga það um leið og ég nenni að vesenast í þessu aftur, kannski í sumar. 

Karl Jóhann 2:22 PM

 
Þægindin

Það kemst mjög mikið í verk á þessu heimili á próftímailinu. Allt sem hefur beðið alla önnina er gert með bros á vör, enda er ekkert jafn eirðarleysandi og að lesa. Nennir einhver að gefa mér smá samviskubit og kannski smá metnað? 

Karl Jóhann 8:28 PM

 
Breyskur maður

Við eyðum allt of mikið af okkur tíma í að bíða eftir öðrum, það getur verið mjög taugatrekkjandi, en allavega er víst að það fer ekki vel með mann, þolinmæði nær bara svo langt, og ekki yfir óróa. Stundum sóar maður líka allt of miklum tíma í að bíða eftir sjálfum sér, eða bíða eftir að eitthvað gerist, það er þó aðeins viðráðanlegra. 

Karl Jóhann 3:21 PM

 
Sól og sæla

Gleðilegt sumar allir! 

Karl Jóhann 9:43 PM

 
Bílavandræði

Einu sinni lenti ég í bílslysi, ég var að keyra Hafnarfjarðarveginn í fjögurra stiga frosti þegar stór vörubíll keyrir framhjá og býr til þennan ágæta vindsveip sem varð til þess að ég missti stjórn á bílnum mínum, snerist í hring og svo hálfan í viðbót í það sem virtist vera heil eilífð. Mér létti þó ögn þegar ég áttaði mig á því að ég myndi ekki rekast á annan bíl heldur á grashól sem skilur veginn og Arnarnesið af. Ferðin tók þó enda á ljósastaur sem skildi eftir sig djúpt far við bensínlokið "Ái! Hausinn minn!" og beiglaði allt annað nokkuð vel í leiðinni.

Ég áttaði mig samstundis á aðstæðunum og án nokkurra tilfinninga reif ég geislaspilarann, diskana og allt annað sem ég vildi eiga úr bílnum og hringdi í pabba. Hann var ekki par ánægður með aðstæðu mína og hljómaði ekki eins og hann nennti að sækja mig en kom þó. Ég varð hissa á því hversu margir stoppaðu til að athuga hvort allt væri ekki í lagi og einn hringdi meira að segja í lögregluna sem kom á staðinn á undan pabba. Það voru tveir leiðinlegir gaurar sem horfðu á mig eins og ég væri enn eitt krakkafíflið búin að klessa bílinn sinn. Þeir sendu mér svo næsta dag hraðasekt þar sem ég sagði þeim að ég hefði verið á svona áttatíu, mín mistök, þeirra fíflsháttur.

Pabbi kom svo og skutlaði mér til afa niður í Mávanes sem gaf mér að borða. Þennan dag sást ekki að það væri hált og reyndar var nýbúið að salta veginn, en engu að síður tókst mér þetta. Ég vildi að ég hefði verið á nagladekkjum þá, en það sem meira er þá vildi ég að ég hefði hirt dekkinn undan bílnum því að ekki hef ég efni á nýjum núna. 

Karl Jóhann 9:36 PM

 
Hvað veit maður svo sem?

Erum að gera verkefni í áróðurs áfanganum Fortölur, viðhorf og hegðun og höfum kosið að leggja fyrir fólk texta. Þetta er grein sem var skrifuð af sagnfræðingi, þýdd af íslendingi og stytt af mér um fangabúðir nasista í seinni heimstyrjöld, mjög áhugaverð lesning.

Ef þið kjósið að lesa eftirfarandi grein þá vil ég endilega benda á gagnrýni á greininni.

→
Í Nurnberg réttarhöldunum ásökuðu Bandamenn Þjóðverja um að hafa myrt fjórar milljónir manna í Auschwitz. Þessi tala, sem Sóvétmönnum datt í hug, var samþykkt ógagnrýnt í mörg ár. Hún birtist t.a.m. oft í dagblöðum og tímaritum Bandaríkjamanna. Í dag finnst enginn virtur sagnfræðingur sem tekur mark á þessari tölu og er hún viðurkennd sem þjóðsaga af ásetningi. Í júlí 1990 lýstu bæði Auschwitz safnið í Póllandi og hin Ísraelska Yad Vashem Helfararstofnuninn því yfir að samtals hefðu í mesta lagi ein milljón manns látist þar (bæði gyðingar og aðrir). Hvorug stofnunin vildi láta í ljósi hve margir af þeim hafi verið drepnir, eða þá hversu margir hafi mögulega látist í gasklefunum.

Eitt af lykilskjölum Helfararinnar er “játning” fyrrum stjórnanda Auschwitz, Rudolf Höss, 5. apríl 1946, sem var lagt fyrir af bandarískum saksóknurum í aðalréttarhöldunum í Nürnberg. Þó svo að enn í dag sé litið á þetta skjal sem harða sönnun fyrir útrýmingunum í Auschwitz, er þetta í raun fals, þar sem “játningunni” var náð fram með pyntingum. Mörgum árum eftir stríðið lýsti Bernand Clarke, yfirmaður í bresku hernjósnadeildinni, því hvernig hann og fimm aðrir breskir hermenn pyntuðu fyrrum stjórnandann til “játningar”. Höss lýsti sjálfur raunum sínum, í einkasamtali, í þessum orðum: “Vissulega, ég skrifaði undir yfirlýsingu þess að ég væri ábyrgur á morðum tveggja og hálfrar milljóna gyðinga. Ég hefði þó þess vegna getað sagt að milljónirnar hefðu verið fimm.”

Mörg þúsund þýsk leyniskjöl um Auschwitz voru gerð upptæk af Bandamönnum eftir stríðið. Ekki eitt einasta þeirra minnist á stefnu eða aðgerðir fjöldamorða. Reyndar kemur útrýmingarsagan engan veginn heim og saman við hin skjalfestu sönnunargögn. Til dæmis má nefna að því er oft haldið fram að allir þeir gyðingar í Auschwitz er voru óvinnufærir hafi umsvifalaust verið drepnir. En sannanir eru hinsvegar fyrir því að mjög há prósenta fönguðu gyðinganna hafi verið óvinnufær, en þó ekki drepnir. Til dæmis má nefna að innanhúss símskeyti Þjóðverja, dagsett 4. september 1943, frá æðsta yfirmanni vinnumáladeildarinnar innan höfuðstöðva SS, segir að af 25,000 gyðingaföngum í Auschwitz voru aðeins 3,581 vinnufærir, allir hinir, um 21,500 manns, eða 86% voru óvinnufærir. Þetta er einnig staðfest í leynilegu skjali, dagsett 5. apríl 1944, um “öryggisráðstafanir í Auschwitz” eftir Oswald Pohl, yfirmanni útrýmingarkerfis SS, til æðsta yfirmanns SS Heinrich Himmler. Pohl greinir frá því að það væru samtals 67,000 fangar í allri Auschwitz, þar af voru 18,000 á spítala eða vanfærir. Í Auschwitz II (Birkeneu), hinum svokölluðu aðal morðstöðvar, voru 36,000 fangar, aðallega konur, af þeim voru “um það bil 15,000” óvinnufærir.”

Þessi tvö skjöl koma einfaldlega ekki heim og saman við útrýmingarsögurnar af Auschwitz. Sönnunargögnin sýna að Auschwitz-Birkenau var aðallega notað sem búðir undir gyðinga sem voru óvinnufærir, þar á meðal þá veiku og gömlu, einnig þá sem biðu eftir að vera sendir til annara búða. Þetta er viðhorf Dr. Arthur Butz, Northwestern University, sem segir að þetta útskýri einnig hið óvenjuháa dauðshlutfall í Auschwitz. Prófessor í sagnfræði við Princeton, Arno Mayer, sem er gyðingur, viðurkennir í bók sinni um “hina endanlegu lausn” að fleiri gyðingar hafi látist í Auschwitz af völdum flekkusóttar og öðrum “náttúrulegum” orsökum heldur en voru teknir af lífi.

Sögur um aftökur með gasi í Auschwitz eru af stórum hluta byggðar á sögusögnum fyrrum gyðingafanga, sem sáu í raun aldrei neinar sannanir um morðin. Sannfæring þeirra eru þó skiljanleg, því að sögusagnir um gasaftökur í Auschwitz höfðu heyrst víða. Flugvélar Bandamanna dreifðu mörgum tonnum af áróðursblöðum, á pólsku og þýsku, um Auschwitz og nærliggjandi svæði, þar sem haldið var fram að fólk væri tekið af lífi með gasi í Auschwitz. Sögurnar um gasaftökur í Auschwitz, sem var miklvægur þáttur í áróðursstríði Bandamanna, var einnig sent um Evrópu í gegnum útvarpsstöðvar þeirra.

Fyrrum fangar hafa staðfest að hafa aldrei séð neinar sannanir um morð í Auschwitz. Austurrísk kona að nafni Maria Vanherwaarden gaf vitnisburð um reynslu sína í Héraðsdómi Toronto í mars 1988. Hún var fangi í Auschwitz-Birkenau árið 1942. Í lestarferðinni til búðanna sagði sígaunakona henni, og hinum farþegunum, að þau yrðu öll tekin af lífi með gasi í Auschwitz. Við komuna var Mariu og hinum konunum skipað að afklæðast og fara inn í stórt, gluggalaust, steinsteypt herbergi til að baðast. Hinar dauðskelfdu konur voru vissar um að þeirra biði dauði, en í staðin fyrir gas, kom vatn úr sturtuhausunum. Auschwitz voru þó engar sumarbúðir, sagði Maria. Hún varð vitni af mörgum dauðsföllum sjúkra fanga, aðallega sýktum af flekkusótt, og margir frömdu sjálfsmorð. En hún sá alls engar sannanir fyrir fjöldamorðum, gasaftökum eða neinum skipulögðum fjöldamorðum.

Þeir fangar í Auschwitz sem höfðu afplánað sinn dóm var sleppt og komið aftur til síns heimalands. Ef Auschwitz hefði í raun og veru verið háleynileg útrýmingarmiðstöð, hefðu Þjóðverjar varla sleppt föngum sem “vissu” hvað gekk á í búðunum.

Gyðingakona að nafni Marika Frank kom til Auschwitz-Birkenau frá Ungverjalandi í Júlí 1944, þegar 25,000 gyðingar áttu að hafa verið aflífaðir með gasi og brenndir daglega. Hún bar einnig vitni um það, eftir stríð, að hún hafi aldrei heyrt eða séð neitt af “gasklefum” þann tíma sem hún var fangi þar. Hún heyrði gassögurnar seinna.

Bálfararsérfræðingar hafa staðfest að þúsundir líka hefðu ekki getað verið brennd daglega vorið og sumarið 1944 í Auschwitz, eins og oft er haldið fram. Ivan Lagace, framkvæmdarstjóri stórrar líkbrennslu í Calgary, Kanada, sagði í Apríl 1988 að líkbrennslusaga Auschwitz sé tæknilega óhugsandi. Ásakanir um að 10,000 eða jafnvel 20,000 lík hafi verið brennd daglega í Auschwitz sumarið 1944 í líkbrennsluofnum og opnum gröfum sé hreinlega “fáranleg” og “langt fyrir utan svið raunveruleikans”, þetta sagði hann eiðssvarinn.

Í raun verður aldrei fullkomlega vitað hvað gerðist í þessum búðum, en svo mikið er víst að sögur um helförina voru að minnsta kosti stórlega ýktar og það viljandi.

Greinin í fullri lengd 

Karl Jóhann 11:57 PM

 
Er eitthvað þarna á bak við?

Viska dagsins: Augun eru ekki bara til skrauts, notaðu þau. 

Karl Jóhann 10:44 AM

 
Stéttaskipting á Íslandi er lúmsk

Ég fór inn í heima áðan sem ég var búin að gleyma að væru til, heimar framhaldsskólanna. Við erum að gera rannsókn á viðhorfum og fórum í þeim tilgangi í bæði Menntaskólann við Hamrahlíð og Verslunarskóla Íslands.

Það kom mér fátt á óvart í MH, allskonar krakkar af öllum toga, borðum skipt eftir svalleika að því að mér var sagt af einum fyrrverandi starfsmanni mínum, en samkvæmt því þá er hún mjög svöl. Þegar komið var aftur á móti inní Versló þá leið mér bara hreint ekki vel, krakkarnir þarna voru margir hverjir undarlega hreinir og fínir, stundum var maður ekki viss hvort um var að ræða skóla eða fermingarveislu. Til að mynda þá voru tvær stelpur þarna, varla eldri en 16 ára, báðar í síðkjólum og háum hælum, önnur meira að segja í pinnahælum og í galakjól. Það er skemmst frá því að segja að eitthvað mikið er að þegar fólk mætir svoleiðis í skólann, og ekki reyna að segja mér að það sé alltaf mikilvægt að koma vel fyrir, því stundum er reynt of mikið.

Ég gekk þaðan út með hroll sem samstarfsaðili minn gat ómögulega skilið og hét þess að fara aldrei aftur þangað inn ef ég hefði eitthvað um það að velja. Ég veit ekki hvað þeir eru að reyna að rækta þarna en það er ekki lífrænt og það er án efa ekki hollt, ef ekki eitrað. 

Karl Jóhann 1:03 PM

 
Sæt eins og Nancy?

Hér er eitt lag fyrir vinkonu mína sem leiðist örugglega á Neskaupsstað núna og getur þess vegna örugglega ekkert hlustað á það, en þið hin megið alveg gera það líka, ég leyfi ykkur það. Þetta er Brúðarbandið, eftir leiðinni, ég vona reyndar að þær leyfi það líka, en lagið heitir allavega Sid og er mjög sætur ástaróður til eins skemmdasta pönkara 8. áratugarins, einu sinni leikinn af Gary Oldman furðulega nokk. 

Karl Jóhann 9:55 PM

 
Hugsunarleysi

Útaf einhverjum ástæðum hugsa ég of mikið, það kemur í veg fyrir að ég geti gert ýmsa hluti, þar á meðal farið í kollhnís. Einnig kemur það sér illa þegar ég er að stimpla inn gögn af listum, alltaf þegar ég reyni að einbeita mér að því þá klúðra ég einhverju, eins og núna þegar ég þurfti að stimpla inn sama listann þrisvar.

Sömuleiðis var þetta reyndar lengi vandamál þegar ég fór til tannlæknis, alltaf þegar ég fór að hugsa út í það hvað maðurinn (eða konan) væri að gera þá fylltist ég hræðslu og hætti að geta andað. Ekki spyrja. En það er ýmislegt svona sem krefst eins lítillar meðvitundar og mögulegt er og ég er því miður óþarflega meðvitaður. Ekki að það sé þó alslæmt, ekki misskilja mig þar.

Það sem ég hef þó tekið eftir stundum er að það kemur fyrir að þegar maður hugsar þá missir maður tak á raunveruleikanum og gerir mikið mál út úr einhverju sem í raun er það ekki, eða í raun er það en þarf þó ekki að vera það. Boðskapurinn er kannski sá að við ættum ekki að hugsa svona mikið, það er heill heimur af fólki sem hugsar sama og ekki neitt og þeim gengur flestum alveg ágætlega skilst mér. 

Karl Jóhann 4:06 PM

 
Jíps

Fyrir tilviljun rakst ég á páskagrein mína á skoðun.is. Fyndið hvað maður finnur á netinu.

Annars eru þær gleðifréttir fyrir hardcore aðdáendur að hin yndislega hljómsveit Shai Hulud er að koma til landsins. Vííí!!! 

Karl Jóhann 1:34 PM

 
Á meðan ég man

Gleðilega páska og farsælt komandi sumar. 

Karl Jóhann 11:21 AM

 
Aumingja ég

Fékk mér smá labbitúr áðan út í apótek, var aðeins lengra en mig minnti, tók um þrjú korter, hélt ég myndi ekki lifa það af, þarf að koma mér í form...draga andann djúpt inn 

Karl Jóhann 6:05 PM

 
"Já, þið eruð soldið líkir"

Í dag kom fyrir í fyrsta sinn á minni langri ævi að einhver hefur spurt mig hvort ég væri skyldur einhverjum Árna. Það hefur nefnilega engin sagt mér af fyrra bragði að við værum neitt líkir. Þegar ég var yngri þá var fullt af fólki sem trúði mér ekki einu sinni að við værum bræður, og trúa því sennilega ekki enn.

Aftur á móti þegar ég var um 17 ára þá var mér sagt næstum því daglega hversu líkur trommaranum í Nirvana ég væri, en aldrei að ég væri líkur Árna bróðir.

Ég var furðulega ánægður með þetta, en fannst þetta aðallega fyndið.

En talandi um Árna þá var ég að fá þær fréttir að við hefðum misst (æfingar)húsnæðið okkar. Þetta gæti ekki hafa komið á verri tíma og enn önnur styrking þess að maður á ekki að taka neinu sem sjálfsögðum hlut heldur hafa endalausar áhyggjur af því sem við getum ekki breytt.

Það fyndna við það að hafa áhyggjur af hlutum sem maður getur ekki breytt er að áhyggjurnar eru alltaf verri en raunveruleikin, við tökum bara öllu eins og hverju öðru og allt reddast á endanum. Stundum ekki þó en það tekur því augljóslega ekki að hugsa út í það. Við tökum því góða með því slæma, tökum öllu með brosi og vonum það allra besta. Þetta reddast. 

Karl Jóhann 9:46 PM

 
Stress er örvandi

Það er svo gaman að hafa allt of mikið að gera, maður má ekkert vera að því að spá í að gera nokkuð annað en það sem maður á að vera að gera svo mikið kemst í verk, að sjálfsögðu allt sem átti löngum að vera komið í verk en svona er þetta. Stress deyfir aðrar tilfinningar, gott hjá því. 

Karl Jóhann 5:20 PM

 
Börn eru svo sæt

Með þessa stóru hausa og stóru augu, hvernig er annað hægt en að halla hausnum, brosa smá og segja "ooohh..." þegar maður sér þessi litlu kríli? Ef það virkar ekki á þig þá tel ég mig geta fullyrt að það er eitthvað að þér!

Gerum smá próf, eitthvað sem ég kalla "Perla Rós: sæt eða sætust?" Skoðaðu eftirfarandi myndir og segðu mér svo að þú þolir ekki börn!

Perla Rós 1. Perla Rós 2. Perla Rós 3. 

Karl Jóhann 11:36 PM

 
Algjört krútt

Tók þessa mynd af Iðunni Nótt áðan í kínversku, algjör dúlla. Svo er bakrunnsfólkið ekkert ómögulegt heldur. 

Karl Jóhann 9:32 PM

 
Kaldhæðni vikunnar

Ég mætti í tilraun í vikunni sem framhaldsnemi í sálfræði stóð fyrir. Um leið og ég kom inn tók ég eftir því að hún Sigrún Birna var ekki mætt. Það kom mér þó ekkert sérstaklega á óvart þar sem hún er þekkt fyrir það að mæta ekki.

Tilraunin var styrkt af einhverju fyrirtæki þannig að í hverjum hóp var einhver dreginn út og sá hin sami hlaut nýstraujaðan fimmþúsund króna seðil í verðlaun fyrir að vera dregin út. Eftir tilraunina spurði tilraunastýran hvort það væri örugglega engin Sigrún Birna Sigurðardóttir þarna, en það vildi svo til að hún hafði verið dregin út sem handhafi seðilssins.

Ég hringdi svo í Sigrúnu, sem kvaðst hafa gleymt tilrauninni, að tilkynna henni þetta og hún var ekki eins ánægð og maður myndi ætla.

Boðskapur sögunnar er víst sá að fólk þarf að muna að mæta á þá staði sem það segist ætla að vera, það veit aldrei hverju það gæti verið að missa af. 

Karl Jóhann 8:36 PM

 
Æ mín eyru!

Var á afmælistónleikum dordingulls í gær í norðurkjallara Menntaskólans í Hamrahlíð. Þar komu fram ýmsar skemmtilegar hljómsveitir, Forgarður Helvítis og I adapt til að nefna tvær af þremur, og Andlát ef ég vill nefna allar. Ég var spurður af gæsluaðila hvort ég væri að spila þetta kvöld og ég neitaði því en eftir smá umræðu þá sagði hann að flestir sem væru eldri þarna væru að spila. Ég fór inn í salinn og áttaði mig á því að það var rétt, flestir úr minni kynslóð hafa greinilega dregið sig í hlé frá leikfimisæfingunum sem þarna eru stundaðar og næsta kynslóð ber stolt kyndil okkar.

Svona er þetta á "all ages" tónleikum, mest krakkar. Ég er ekki mikið, né hef ég nokkurn tíman verið, fyrir það að hoppa um með bræðrum mínum og systrum (það gladdi mig mjög að sjá hversu margar stelpur voru í hrúgunni) nema sérstaklega standi til, en það fyllir mig alltaf sælutilfinningu að sjá þessa rosalegu orku sem flæðir um leið og krakkarnir byrja að dansa.

Já svona er þetta þegar krakkarnir mæta. Þegar krakkarnir mega ekki skemmta sér með okkur fullorðna fólkinu, á skemmtistöðum og krám, þá er andinn allt annar, minni vitleysa og allir rosalega uppteknir af því að líta vel út. Það má vel vera að herberginn lykti eins og gufuböð þegar allir krakkarnir hoppa um en það er þó skárri en sígarettureykurinn sem fyllir eldri-en-átján staðina.

Senan hefur farið í gegnum mikið eins og myndaserían á veggnum í MH sýndi og ýmislegt hefur gerst, mín kynslóð er fullorðin og ýmist hættir að mæta á tónleika eða orðnir eitthvað annað hjól í mulningsvélinni sem er harðkjarnasenan á Íslandi. Mér finnst alltaf gaman að fylgjast með þessu og er stoltur af þessu, við erum kominn nokkuð langt. Annars skrifaði ágætis dálk um þetta á dordingli fyrir ekki svo löngu, endilega lesið hann. 

Karl Jóhann 8:27 PM

 
SÁLA

Rit sálfræðinema kom út í dag, ég veit það vegna þess að ég sótti það í prentsmiðjuna og ég gerði það vegna þess að ég ábyrgðarfullur aðili sem vill svo undarleg til að sé í ritnefnd ofangreinds rits. Í því tilefni er mynd af apa hérna til hægri.

Blaðið er rosalega flott, vorum heppinn að fá hann Ölla til þess að setja það upp og gerði hann það vel. En að sjálfsögðu fór ekki allt of vel því að röng útgáfa af viðtali mínu við Svala Björgvinsson var sett í blaðið óvart, og þarf ég því að biðja Svala afsökunar á þessu ruglingi. Lærdómur dagsins er sá að best er að lesa almennilega yfir áður en farið er með eitthvað í prentun og ekki að treysta fólki, fólk er illt og vitlaust. Samt eru allir í ritnefnd (og Ölli líka) voða fínir, props til okkar!

Ef þið viljið nálgast blaðið þá eru nokkur hundruð eintök á fyrstu hæð Odda, nokkur í Árnagarði og þó nokkur í Háskólabíói. En ef þið finnið það ekki, eruð ekki í háskólanum en viljið samt út af einhverjum ástæðum skoða það, talið þá endilega við mig, ég er voðalega næs gaur. 

Karl Jóhann 7:34 PM

 
Aprílgabb

Mér þótti alltaf gaman af fyrsta apríl þegar ég var yngri, var helst búin að upphugsa einhverja hugmynd með góðum fyrirvara sem aldrei varð neitt úr og ég beið bara eftir næsta 1. apríl. Núna er þetta eins og hver annar dagur, ég hef misst allan áhuga á því að blekkja fólk eða stríða þeim, kannski ég hafi þróað með mér betri leiðir til samskipta við annað fólk.

Ég get víst talist til þess að vera trúgjarn, hver man ekki þegar maður var krakki og einhver laug einhverju bulli að manni og hló síðan og kallaði mann bjána fyrir að trúa því. Ég féll oft fyrir slíku, ekki svo mikið vegna þess að ég er trúgjarn heldur vegna þess að mér er oftast alveg sama. Þegar einhver segir manni eitthvað er maður oft bara að hlusta til að sýna tillitssemi, síðan er maður ásakaður um að vera trúgjarn vegna þess að maður nennti ekki að vinna fyllilega úr þeim ómerkilegu upplýsingum sem maður var að fá. Ég er trúgjarn vegna þess að mér er sama.

Stundum bulla ég eitthvað í fólki, oftast vegna þess að mér finnst hið raunverulega svar varla þess virði að anda út úr sér, stundum bara til þess að fá viðbrögð frá fólki og stundum vegna þess að ég er svolítið skrítinn. En til þess að hafa það á hreinu þá hlæ ég oftast vandræðalegum hlátri eftir að hafa sagt eitthvað undarlegt svo fólk fari ekki að halda eitthvað misjafnt um mann. Aftur á móti getur vel verið að í staðinn þá hugsi fólk um mann sem gaurinn sem finnst allt sem hann segir fyndið, þó þykir mér það ólíklegt, enda væri sú heimsmynd mér ekki ásættanleg.

Næst þegar ég jánka því að þið séuð að fara að eiga tíbura og virðist ekki koma með nein viðbrögð þá er það vegna þess að mér er sama, ef ég kem aftur á móti með viðbrögð þá eru mjög góðar líkur á því að ég nenni einfaldlega að þykjast hafa áhuga þann dag. Ekki halda þó að ég sé sjálfselskur bara vegna þess að mér er sama um þig, ég get nefnt þér fullt af öðrum ástæðum fyrir því af hverju ég er sjálfselskur. 

Karl Jóhann 7:33 PM