Óendanleiki

Það eru svo margar tengingar í heilanum að það eru engar mannlegar tölur til þess að fá okkur til þess að byrja að skilja það, þær eru allt að því óendanlegar. Alheimurinn er svo stór að hann er jafnvel óendanlegur. Þrátt fyrir allar þessar tengingar í heilanum getum við ekki skilið eða raunverulega skynjað óendanleika, við getum ekki byrjað að skilja eitthvað svona.

Það eru nokkur þúsund ár síðan að menning okkar hófst fyrir einhverja alvöru. Það eru mörg milljón ár síðan líf hófst hér á jörðinni. Við höfum lítið þróast síðustu þúsundir áranna líffræðilega, börn litu nokkurn vegin eins út fyrir fimm þúsund árum og þau gera í dag. En í þessi milljón ár sem við höfum verið að þróast hefur margt gerst, við höfum til dæmis þróað með okkur skynsemi og rökhugsun. Þetta gerðist ekki yfir lífstíð, þetta gerðist á einhverjum milljónum árum, tími sem við getum varla byrjað að skilja.

Í ljósi alls er líf okkar því bara dropi í hafið, svo lítill dropi að við myndum ekki sjá hann í hálfs metra fjarlægð og algjöru logni. Við erum alls ekki fullkominn dýr, við erum ekki einu sinni nálægt því, við erum sandkorn, við erum ekki einu sinni virði loftsins sem við öndum að okkur, nei, segi bara svona. Maður þarf alltaf að íhuga þetta almennilega annað slagið til þess að koma heiminum í rétt sjónarhorn, enda er raunveruleikinn hugarástand. 

Karl Jóhann 11:18 AM

 
Líf eftir líf eftir líf eftir dauðann

Ég lenti um daginn, eins og svo oft áður, í samræðum um trúarbrögð (svona eins og Hume). Niðurstaðan var sú að allir hefðu sína trú en þó ættu það allir sameiginlegt að trúa á líf eftir dauðann. Þessu var ég ekki sammála, staðan verandi sú að ég trúi ekki á líf eftir dauðann. Fólki finnst þetta oft undarlegt, þá sérstaklega í ljósi þess að þeim þykir lífið núna vera tilgangsminna ef ekki væri fyrir eftirlíf, þau neita að trúa því að allt sé bara búið.

Aftur á móti neita ég að trúa því ekki, ég vill ekki framhaldslíf. Þegar ég dey vill ég halda áfram að vera dauður, ég get ekki ímyndað mér betri örlög heldur en að deyja; allar áhyggjur heimsins farnar að eilífu, með því súra fer hið sæta en það er þó ekki áhyggjuefni þar sem áhyggjur eru farnar.

Það kemur inn í að ég er ungur og skynja ekki minn dauðleika jafn vel og margir mér eldri og vitrari en ég held að það muni lítið breytast.

Þegar ég hugsa um látna ástvini þá vildi ég stundum geta ímyndað mér að þau væru á betri stað, en því trúi ég ekki, þau verða þó alltaf í hjarta mínu og það er mér nóg.

Sumir vilja meina að lífið hafi æðri tilgang og það geti ekki verið að við söfnum að okkur kunnáttu og upplýsingum allt lífið og síðan hverfur hún bara með sálinni og því góða í okkur. En vitneskja okkar er ekki bara fyrir okkur, hún er fyrir alla, börn okkar og barnabörn, hún hverfur ekki bara, hún lfiir í þeim.

Mér finnst það vitleysa að halda að þetta líf sé undirbúningur fyrir eitthvað meira, allavega ef það kemur í veg fyrir að við lifum lífi okkar til fullnustu þess vegna.

Mér líður vel í þeirri vitneskju að einhvern daginn mun ég loka augunum og hætta að vera til í þeirra mynd sem ég sé í augum mínum þegar ég horfi í spegil og ég vona að mér líði vel með hvað ég hafi skilað heiminum þegar kemur að þessari stundu. 

Karl Jóhann 9:50 PM

 
Skóli

Finn ekki skólabækurnar mínar, kannski ég hafi ekki leitað nógu vel. Gleymi alltaf að skrifa bréf til sálfræðiskorar til að fá metið Heimspekinám, búin að bíða með það í ár. Man ekki í augnablikinu hvaða áfanga ég er skráður í. Man ekki hvenær ég á að mæta í umræðutíma á eftir. Veit að ég ætlaði að læra en eitthvað kom upp á og mér var sama. Ég á víst að taka þetta eins og vinnu, en ég er að taka þetta eins og vinnu sem mér leiðist og ég er að fara að hætta í mjög bráðlega, auk þess er öllum sama hvort ég mæti í vinnuna eða ekki, spáðu í frelsi.

Væri einhver til í að lána mér smá metnað? 

Karl Jóhann 11:34 AM

 
Litlar lífverur

Inni í fínni kvenfataverslun, stelpunni leiddist, hún hefur varla verið eldri en sjö ára, í síðri rauðri úlpu, mjög fallegri. Hún var greinilega búin að vera þarna í dálítinn tíma þegar við komum inn. Henni leist vel á litlu frænku mína, Hildi Elísabetu, enda á svipuðum aldri, hún fór upp að henni og spurði hvort hún vildi leika. Hildur Elísabet horfði aðeins á hana með einhverjum undrunarsvip, horfði svo í burtu og án þess að hika sagði hún "nei". Litla stelpan spurði af hverju og Hildur Elísabet vildi greinilega ekkert tala við hana, ráfaði rólega í burtu. Stelpan elti og spurði hana hvað hún hét, "Hildur" svaraði hún og labbaði enn lengra í burtu. Ég hálf vorkenndi stelpunni svo ég spurði hana hvað hún hét, "Elín" svaraði hún, Hildur leit aðeins á mig með undarlegum svip, eins og hún var að velta því fyrir sér af hverju ég væri að tala við stelpuna eða eitthvað þannig. Stelpan gafst upp á að elta Hildi og fór aftur að nuða í mömmu sinni að fara að koma.

Ég mun seint skilja hvers vegna Hildur vildi ekki leika við stelpuna, það er ekki eins og hún hafði eitthvað betra að gera. Krakkar eru yndislega hreinskilin, það getur líka oft verið sárt. Ég sá ekkert athugarvert við Elínu, leit út eins og fín stelpa, kannski Hildur hafi séð hana einhvern vegin öðruvísi en ég, en mér fannst þetta allavegana undarlegt, smá sætt jafnvel, litla frænka mín má þó eiga það að hún er svolítil frekja og hún veit hvað hún vill, það get ég ekki sagt um mig og það öfunda ég hana meira að segja af, en hún er bara 6, hún skilur mig kannski eftir nokkur ár. 

Karl Jóhann 4:51 PM

 
Kannski verð ég einhvern tíman með fallega gráðu

Þá er það orðið formlegt, ég er byrjaður á lokaritgerð minni. Ég ætla að skrifa um frumlega hugsun en þó út frá heimspekilegu sjónarhorni, ég fékk hálfgert leyfi til þess frá umsjónarmanni mínum og er mjög ánægður með það, meðalþungu fargi hefur að hluta til verið létt af mér.

Ræktun

Í dag var grein á forsíðu Fréttablaðsins þess efnis að íslendingar væru sjálfum sér nógir þegar kemur að ræktun maríjúana. Þetta þótti þjóðernissinnanum í mér góðar fréttir, en kemur þó á móti að íslenkst er ekki alltaf best. Þegar þetta er innflutt þá er það venjulega ekki að ástæðulausu að þetta komist alla leið hingað, varan er væntanlega góð, og ef ekki þá verður hún ekki keypt aftur. Mér finnst að stjórnvöld ættu að setja staðla á ræktun kannabis planta til þess að ekki bara hvaða bjánar sem er séu að rækta þetta og selja. 

Karl Jóhann 12:40 PM

 
Ég er ekki svangur

Sú var tíðin að menn ferðuðust um á hestum og borðuðu allt sem taldist til matar, enda var ekki um mikið að velja í þá daga. Í dag þráast enn við nokkrir menn og konur sem þykjast líkja vel við súrsaða hrútspunga og allan fjandan sem okkur þykir sjálfsagt að henda í ruslið. Þessi vannýting er í sjálfu sér sorgleg, en við búum einfaldlega á þeim velmegunartímum að við getum leyft okkur að spilla okkur aðeins og þurfum ekki að svelta þó okkur langi ekki að klára af disknum, við fáum okkur bara eitthvað sem okkur langar í.

Það er því kannski ekki svo fáránlegt að blóta Þorra með því að leggja sér til munns allskyns ruslmat (í eiginlegri merkingu orðsins) og þó þessi nýting sé augljóslega ekki eina ástæða þess að fólk ákveður að leggja óæti sér til munns þá er hún fínn siður, fyrir þá sem hann vilja iðka. Mér finnst þetta ógeðslegt og tilgangslaust en sitt sýnist hverjum.

Allt getur verið matur ef þú bara borðar það. 

Karl Jóhann 4:45 PM

 
Það er ekkert sætara en ástfanginn pönkari.

Það er gaman að vera ástfanginn, jafnvel fátt betra, en alltaf þegar ég les eitthvað svona (sjá tengill í titil) eða hugsa eitthvað í þeirri líkingu þá fyllist ég ótta, mér finnst víst hræðilegt að hafa einhverju að tapa. Sársaukinn er kannski ánægjunnar virði, en ég myndi ekki vita það, svo segist mér þó hugur.

Stjörnuspáin mín segir mér að ég geti hlakkað til betri tíðar, ég ætla samt að hlakka varlega til, ekki það að ég hafi nokkurn tímann lesið stjörnuspá sem segir að ég ætti að búast við harðnandi tímum framundan. Ég les nær alltaf stjörnuspánna mína en hún hefur sjaldnast einu sinni komið nálægt því að rætast, það þykir mér nú ómöguleg stjörnuspá, getur ekki einu sinni logið sig út úr framtíðinni. Ég skal segja ykkur stjörnuspánna ykkar: framtíðin verður það sem þið gerið úr henni, ekki láta neinn segja ykkur annað.

Það er rosalega fallegt og bjart úti þessa daganna. 

Karl Jóhann 2:10 PM

 
Það er frost á Fróni

Alíslenskt vetrarveður eins og það gerist best/verst. Bíllinn undir skafli, ég þurfti að gefa vel í til þess að komast niður brekkuna hér heima í gærkvöldi því snjórinn náði upp fyrir bílinn. Fer í föðurlandið og veð snævi þöktu dalina í hetjulegri tilraun til þess að komast í afmæli, ef ég legg af stað núna ætti ég að vera kominn fyrir fjögur, en nóg um veðrið.

Það er snigill í fiskabúrinu, við köllum hann Xiu Xiu. Við vitum ekki alveg hvernig hann komst þangað en væntanlega sem laumufarþegi með einhverjum af hinum fiskunum. Fyrst vorum við ekki viss um að þetta væri snigill en svo stækkaði hann í ljósa mynd snigils og er nú allt að því fullvaxinn. Venjulega eyðir hann dögunum í það að sjúga glerið í búrinu en oft kemur það fyrir að hann losnar frá glerinu og flýtur um stjórnlaust uns hann kemst aftur að glerinu fyrir tilstilli dælunnar. Stundum er hann tímunum saman fljótandi um, snúandi í hringi, fram og tilbaka, fram og tilbaka, síðan lendir hann á botninum og þá hefst löng skriða aftur upp að glerinu þar sem honum líkar best að vera, þar sem hann á að vera.

Xiu Xiu er með tignarlega skel en undir henni er hann bara mjúkt dýr eins og við hin. Gefið reyndar að hann er ekki með hrygg eða flókið taugakerfi, engar tilfinningar eða meðvitund en þrátt fyrir það þjónar líf hans alveg jafn miklum tilgangi og okkar. Það þýðir þó ekki að líf hans sé jafn mikilvægt og okkar á siðferðilegan hátt, því líf hans er ekki einu sinni honum mikilvægt og enginn mun þjást ef hann deyr, ekki einu sinni Sunna gullfiskur. Hann gerir bara það sem hann er forritaður til að gera og á í engum vandkvæðum með það þó svo að hann fljóti um annað slagið í markleysu. Það gerum við aftur á móti. Það þarf ekki mikið til að gleðja okkur en stundum erum við svo langt frá þessu ekki mikla að engin dæla virðist geta fleytt okkur þangað. Það er þá þegar við þurfum mest á lyfjum og súkkulaði að halda. 

Karl Jóhann 1:26 PM

 
Endalaust rugl

Það er greinilega ekki ætlunin að gera mér þetta auðvelt, ekki ætlun mín og alls ekki ætlun heimsins. Næst ætla ég að gera allt alveg eins en bara með meira súkkulaði. 

Karl Jóhann 4:23 PM

 
Sameinuð stöndum vér

Var áðan á merkilegum tónleikum þar sem hljómsveitin Converge frá Boston var í aðalhlutverki. Það er vægast hægt að segja að þetta hafi verið magnaðir tónleikar, þó ég heyri ekki mikið í augnablikinu. Annað er kannski ekki að vænta þegar slík skipulögð hávaðastarfsemi er í gangi. Frábært fólk, frábærar hljómsveitir, svona á þetta að vera, einstaklega vel heppnað, fólkið í þjóðleikhúsinu veit ekki hverju það var að missa af.

Verst að ég heyri örugglega ekki í kennaranum í fyrramálið þegar ég mæti á minn fyrsta fyrirlestur í næstum 7 vikur, það er ef ég vakna þar sem ég er allt of fullur orku núna til að geta sofnað. En já, tíminn líður hjá, fríið loksins búið og næst ætla ég að muna eftir eyrnatöppunum. 

Karl Jóhann 12:36 AM

 
Tónlist er ekki iðnaður

Það kostar einungis 15 þúsund krónur að setja fram tilnefningu til íslensku tónlistarverðlaunanna. Hugmyndin er kannski sú að halda öllu ruslinu út. Ef þú vilt sem sagt eiga möguleika á því að vinna verðlaun þá þarftu að borga fyrir það fimmtán þúsund krónur. Hvað ætli það kosti þá mikið að fá verðlaunin? Frekar hugsa ég að maður kaupi sér bara bikar í þar til gerðri verslun og léti árita á hann "Ég er ekki nógu mikil hóra í mér til þess að borga einhverjum fáráðlingum pening til að meta list mína að verðugleikum svo ég keypti mér bara þennan bikar sjálfur og finnst hann nokkuð flottur verðlaunin 2004." Það er þó kannski ekki jafn mikil ánægja fólgin í því, enda er gaman þegar allir halda að maður eigi eitthvað skilið, en í tilfelli umræddra verðlauna kysi ég frekar eigin bikar.

Ég lenti í deilum um það nýlega hvort ætti að viðurkenna menn sem gætu ekki samið tónlist sem tónlistamenn. Niðurstaðan var sú að menn (konur eru þar með taldar, engar áhyggjur) sem eru frábærir hljóðfæraleikarar eða söngvarar eru vart samanburðarhæfir við menn sem eru frábærir hljóðfæraleikarar eða söngvarar og hafa þann einstaka hæfileika að geta samið góða tónlist. Það er reyndar dálítið undarlegt þegar menn eru frábærir tónlistarmenn en geta ekki samið, það er eiginlega þversögn, en hvað um það, sumir eru ekki mikið fyrir að spreyta sig í svoleiðis og kjósa heldur að tilbiðja aðra sem eru eitthvað fyrir það.

Svo ég snúi aftur að umræðuefninu þá fannst sumum deiluaðilum sem menn eins og Birgitta Haukdal ekki eiga skilið að fá verðlaun á móti fólki eins og Eivör Pálsdóttir sem semur eigið efni og er færari söngvari, þó þeim þótti það líklegt að svo færi. Mér, sem var svo sama um þessi verðlaun að hálfu væri meira en nóg, fannst það aftur á móti í fínu lagi þar sem þessi verðlaun sýnist mér ekki nógu merkileg til að hafa tilfinningar gagnvart. Ég er sammála honum Sigurði Pönk í því að bestu verðlaunin sem maður getur fengið er þegar einhver kemur upp að manni í spjalli og tjáir að honum sýnist ég vera í góðri hljómsveit, að tónleikarnir hafi verið frábærir eða eitthvað annað því um líkt. Það gerir þetta allt þess virði.

En eftir dálitla umhugsun finnst mér aftur sorglegt hvar tónlistariðnaðurinn er staddur í dag og reyndar alltaf, reyndar líka að þetta skuli vera iðnaður, og ég verð kannski smá bitur þegar ég hugsa um allar þær frábæru hljómsveitir sem engin veit hverjar eru á meðan hljómsveitir sem gætu ekki gert neitt merkilegt til að bjarga lífi sínu lifa hinu ljúfa lífi. Kaldhæðnin í þessu er bitur og mjög köld, en staðreyndin er einfaldlega sú að fæstir vilja hafa fyrir því að leita sér að góðri tónlist, þau vilja frekar vera mötuð, en það er líka allt í lagi því allir hafa sín áhugamál og allir hafa sinn metnað.

Og nú er mér aftur sama. 

Karl Jóhann 12:50 PM

 
Of afslappandi

Nú þykir mér komið gott af fríi, er hættur að geta vaknað fyrir hádegi og þó svo ég hafi nóg að gera er ekkert af því jafn skemmtilegt þegar maður hefur ekkert betra að gera. Lífið gengur áfram í móðu, eftir öll prófin, öll jólaboðin, allt saman þá leiðist mér stundum að þurfa að bíða eftir að skólinn byrji. Svo er auðvitað eftirjólatímabilið núna þar sem allt verður snögglega dimmt og gömul jólatré liggja út um víðan völl. En svo er þetta líka tími bjartsýnis því sólin er á leiðinni upp, það er allt niður á við héðan af (man ekki hvort það er gott, en segjum sem svo). En ef það er leiðinlegt að bíða eftir því að skólinn byrji þá er það lítið miðað við að þurfa að bíða eftir einkununum. Þessir kennarar eiga ekki mína virðingu, þeir ættu að vera löngu búnir að skila einkununum og fyrir það hræki ég á þá, að þeir skuli láta okkur bíða svona er óvirðing við okkur nemendurna sem höfum ekkert betra að gera en að kvíða einkunum.

Þegar búið er að sofa of mikið í of langan tíma verður maður frekar dofinn, hugsunin skortir alla einbeitingu og allt verður frekar óljóst og ómerkilegt, þannig er ég núna, í ógnargreipum letinnar, dettandi út annað slagið og get ekki annað en að sitja í þægilegri stellingu, sama hversu óþægilegt það er að slá inn á lyklaborðið svona... góða nótt elskurnar mínar... er miður dagur segið þið? Nei miður er hann ekki, hann er alveg ágætur. 

Karl Jóhann 3:40 PM

 
Nótt

Nótt dó í nótt. Jarðarförin fór fram í kyrrþey í morgunn þar sem henni var við hátíðlega athöfn sturtað niður um þar til gerðan vatnstank. Hún var of viðkvæm fyrir þennan heim, of lítil til þess að geta átt í kappi við sér stærri fiska, sem sáu sér ekki fært um að hjálpa henni. Ég þekkti hana ekki lengi eða vel, en hennar verður saknað. Megir þú hvíla í friði á meðal jafningja þinna úti á hinu stóra ferskvatni sem nú umlykur þig með hlýju sinni og kærleik, alveg þangað til þú kemst út á haf þar sem þú verður óvart gleypt af hvali með opinn munninn, vonandi skemmtilegum hval eins og í teiknimyndunum. 

Karl Jóhann 12:09 PM

 
Undarlegt

Undanfarna daga hef ég átt við það vandamál að ég kemst ekki inn á Blogspot. Ég kemst inná Blogger, en ekki bloggin. Fyrst, fyrir um viku síðan, hélt ég að síðurnar lægju niðri, en það reyndist ekki rétt þar sem ég komst í annarri tölvu inn á þær. Þetta er frekar leiðinlegt þar sem ég get ekki einu sinni komist inn á mína eigin síðu, hvað þá annarra sem ég vanið mig á að lesa, en mína kemst ég þó reyndar inn á í gegnum Blogger. Ef einhver getur skýrt fyrir mér hvað er í gangi eða einhver á svipuðum erfiðleikum (á annarri tölvu en viðkomandi væri væntanlega að lesa þetta á núna) þá veitti mér ekki af hjálp. Ef ekki þá held ég að ég gefist endanlega upp á tölvum og fari að skrifa fyrir Morgunblaðið, og ég veit að þið viljið það ekki!  

Karl Jóhann 1:51 PM

 
Lífið og tilveran

Mér var tjáð að ég væri kominn á Tilveruna. Ég hef komið nokkrum sinnum á þessa síðu, ágæt er hún. En ég hef ekki hugmynd um hvaðan þeir fá tenglana sína, hvort það séu kannski menn í vinnu við það að leit á vefnum eftir einhverju áhugaverðu til að setja upp á síðuna eða þeir fái bara senda inn áhugaverða tengla, allavega hef ég ekki hugmynd um hvernig þeir komust hingað. Mér leið eins og í myndinni Back to the Future (eða Aftur til framtíðar ef myndatitlaþýðingar eru eitthvað fyrir þig), "They found me, I don't know how, but they found me!" þegar hryðjuverkamenn frá Líbíu eru komnir til að aflífa doktorinn vegna þess að hann stal plútóníum sem hann átti að nota til þess að búa til kjarnorkusprengju fyrir þá. Þar voru libíumennirnir komnir á rúgbrauði með topplúgu og nokkrar sjálfvirkar byssur og sprengjuvörpu í miðjum smábæ í Kaliforníu. Frábærar myndir.

Snjórinn er ekki alveg farinn ennþá og þar sem snjóhúsið okkar var asnalegt þá er hérna mynd af snjókarlinum sem við gerðum út í garði. Svo er spurning, finnst ykkur erfitt að lesa fyrir snjó? 

Karl Jóhann 12:01 AM

 
Frosinn jörð og ljósadýrð

Fagnaðarerindinu var með hávaða og ljósadýrð sprengt upp í gærkvöldi og undir morgni, í eins margar áttir og höfuðið getur snúið voru menn að senda upp til himins sína góðvild og brennugleði. Komið er nýtt ár enn á ný. Ég gleymdi að nokkuð væri til sem heitir áramótaheit, eina hugsun mín var hvaða partí ég ætti að fara í að morgni nýs árs. Nú er ég þreyttur, mér líst ekkert á þetta nýja ár hingað til, vona að það sé ekki vísbendi um komandi tíð. En ég ætla þó að vera bjartsýnari en svo, gleðilegt ár, takk fyrir það gamla og sjáumst vonandi á því næsta. 

Karl Jóhann 2:58 PM