Ef marka má heimasíðu háskólakórsins þá er ég snillingur. Ekki slæmt það. 
 |  Karl Jóhann 7:56 PM

  Nú ætla ég að ræða aðeins daginn og veginn. Ég er veikur. Mér, eins og flestum öðrum geri ég ráð fyrir, er hryllilega illa við að vera veikur, en það er þó sérstaklega slæmt þegar maður þarf að gera eitthvað sem krefst þess að vera ekki veikur, eins og næstum allt! Eitt af því sem ég þoli hvað minnst við að vera veikur er að maður veit ekki hversu lengi þetta endist, hvort það eigi eftir að versna og jafnvel hvort þetta gæti verið eitthvað alvarlegt. Ég vona bara að mér verði batnað á morgunn... óskið mér skjótum bata. 
 |  Karl Jóhann 11:42 AM

  Setti upp athugasemdakerfi fyrir þá sem vilja tjá sig eitthvað. 
 |  Karl Jóhann 5:09 PM

  Ég verð að teljast til þeirra sem líkar illa þegar snjóar. Ekki vegna þess að mér sé illa við snjó sem slíkan, þvert á móti, heldur þoli ég ekki að keyra í hálku. Það er eitthvað við það að reyna að stjórna rúmlega tonna farartæki á annars illviðráðanlegum hraða. Ekki hjálpar heldr að dekkin mín, sem þykjast duga heila árið, eru sleipari en flest sumardekk. Kannski ég selji bílinn og taki frekar strætisvagna. Í sumar tók ég strætó í fyrsta sinn frá því ég var á aldur við krakkana sem ég tók strætó með, en þau eru öll átta árum yngri en ég og fyrrverandi starfsmenn Vinnuskóla Reykjavíkur. Þennan sama dag prófaði ég einnig annað farartæki sem ég hafði ekki notað í jafn langan, ef ekki lengri, tíma, en það er hjól. Báðar þessar reynslu voru ágætar og hugsaði ég með mér að myndi nú nota þessi farartæki oftar í framtíðinni, sú hugsun entist að sjálfsögðu ekki lengur en um 7 mínútur, eða þar til ég sast inn í bílinn minn. Þegar ég hugsa um þetta finnst mér vera sól og hiti úti, því þannig veður var þennan dag, en svo lít ég út og sé bara þennan fallega snjó. Ég veit hvort þessara veðurbrigða mér líkar betur...
en þér? 
 |  Karl Jóhann 11:26 AM

  Núna er ég að drukkna, drukkna í pappírsflæði. Ég næ ekki andanum bráðum og hætti að geta streist á móti. Sé fyrir mér minningargreinarnar: „...var tekinn frá okkur allt of fljótt. Hver hefði haldið að það væri raunverulega hægt að drukkna í vinnu? Ég meina vatn og annar vökvi fyllir upp í lungun og kemur þannig í veg fyrir að súrefni, sem er léttari efni, komast inn í þau, en skólabækur! Kannski alvarlegir höfuðáverkar við högg eða eitthvað en...“ já vinir mínir eru nefnilega skrítnir. Ég kaus þetta sjálfur.
Átt þú líka vini? 
 |  Karl Jóhann 1:59 PM

  Í fyrirlestri í morgunn var kennarinn að ræða um einhverfu. Hún ræddi meðal annars um einn strák og ég staldraði við þegar hún minntist á það að hann væri í fjölbrautarskóla. Þetta vakti sérstaklega athygli mína þar sem Fjölbrautarskólinn í Garðabæ er eini skólinn með slíka sérdeild [eða svo hélt ég, en það eru víst fleiri, MK til að mynda. Þakka Elfu fyrir þær upplýsingar.] og jú, ég var nú annars í FG. Ég spurði hvort hún vildi gefa mér nafnið á honum og það kom allt heim og saman, þetta var sá drengur sem mér hafði dottið í hug. Tilhugsunin um hann vakti gleði hjá mér, enda er þetta svo frábær strákur að hálfu væri nóg! Ég minnist hans sem alltaf lesandi inn á bókasafni, ég er ekki frá því að honum hafi tekist að klára allar bækurnar á bókasafninu núna, og læra þær utan að! Á hverjum degi gekk hann framhjá mér og sagði „sæll Kalli“ og skipti engu máli hvort ég hafði eitthvað að segja til baka eða hvort ég spyrði hann tíðinda því hann var búinn, þegar hann hafði sagt þetta þá hélt hann bara áfram að fara hvert sem hann var að fara. Einnig man ég eftir því að hann hafði gaman af sætum stelpum, þannig myndi hann oft faðma stelpur, stundum þegar þær áttu síst von á því, en allt var þó í góðu og vöndust stelpurnar í skólanum þessu fljótt. Hann safnar víst símaskrám og uppáhaldið hans er 1987 símaskráin, engin veit af hverju og hann vill ekki segja. Svo lærir hann utan að ótrúlegustu hluti, þannig að hann getur þulið upp heilu greinarnar, með tilþrifum, án þess að blikka augunum. Ég hafði mikla virðingu fyrir þessum dreng og hafði oft velt fyrir mér þeirri spurningu um hvernig hann væri ef hann væri ekki einhverfur. Það getur verið að hann myndi ná langt á mælikvarða okkar samfélags, verða formaður stórfyrirtækis eða virtur stjórnmálamaður. En ef hann væri ekki einhverfur þá væri hann bara ekki sá sem við þekkjum og hugsum svo hlýtt til. Líf okkur allra væri daufara fyrir vikið, því það er til nóg af stjórnmálamönnum og forstjórum og öðru slíku „venjulegu fólki“, en það er bara til einn Andri. 
 |  Karl Jóhann 3:26 PM

  Ein tíð reynsla mín er sú að ég skil ekki sjálfan mig. Þetta á sérstaklega við þegar ég leggst í einhverjar djúpar hugleiðingar. Þegar þetta gerist þá skrifa ég hluti sem eru mér mjög skiljanlegir þá, en er ég les þá síðar þá eru þeir oft með öllu óskiljanlegir og virðast jafnvel samhengislausir. Þetta getur oft verið vandamál, til dæmis þegar ég þarf að skrifa ritgerð og sérstaklega þegar ég svara ritgerðarspurningum á prófi. Oftar en tvisvar hefur það gerst að ég sit í prófsýningu að lesa svör mín og finn fyrir vorkunn til greyið kennarans eða aðstoðarkennarans sem þurfti að lesa þetta! Þó hef ég nú fengið nokkrum sinnum hrós fyrir það að skrifa mjög skemmtilega, einu sinni þakkaði kennari mér fyrir öll prófin yfir önnina því hann hafði skemmt sér svo vel að lesa þau (ég fékk 6,0 í þeim áfanga) og í annað sinn sagði kennari mér meira að segja að ritgerðin mín hafi verið sú eina skemmtilega af þeim 60 sem hann las... en ég virtist ekki alveg skilja verkefnið. Staðreyndin er sú að ég skildi verkefnið fullkomlega, mér þykir bara erfitt/leiðinlegt að fylgja leiðbeiningum, svo mikil er sköpunargleðin. Af þessari ástæðu gengur mér alltaf betur á krossaprófum heldur en ritgerðarprófum. En svo við víkjum aftur að efninu. Þegar ég les ritsmíðar mínar aftur þarf ég venjulega nokkurn tíma til að koma mér aftur í það hugarástand sem ég var í þegar hún var skrifuð. Það sem ég er kannski að reyna að koma til skila hér er aðallega það að ég veit að ég er ekki auðlæs, reynið samt að þrauka.
Stígðu fram og skapaðu! 
 |  Karl Jóhann 9:33 AM

  Of fáir eru fyrir það gefnir að mynda sér skoðanir á málefnum - sem mörgum þykja ekki koma sér við - og beita gagnrýnni hugsun skipulega. Áhugi þessa fólks á málefnum heimsins og hæfni þeirra, að hluta lærð og að hluta mefædd, til að skoða hluti frá skynsömu sjónarhorni gerir þau oft firrt hinu almenna samfélagi. Þau eru ekki markhópr fjölmiðla eða auglýsinga svo þeim leiðist oft þá hluti sem eru markaðsettir fyrir þá sem ekki eru mikið gefnir fyrir gagnrýnina og slíkt. Þetta er að sjálfsögðu ekki fyrir alla, og of oft finnst mér ég vera þar með talinn. Þetta hljómar eins og úrvalshyggja eða hroki en er þó alls ekki meint þannig. Frekar syrgi ég það að ekki fleiri skuli finna sig knúna til að horfa ítarlegra í kringum sig. Það er þó ekki að segja að við getum ekki öll haft gaman af efni fjölmiðla og öðru slíku sem manni gæti dottið í hug í þessu samhengi, því ekki stýrir skynsemin okkur alveg, að minnsta ekki á yngri árum, áður en þrjóskan sest endanlega inn. Það er nú annars þannig að við höfum ekki tíma né þrek til að einbeita okkur að öllum þeim áreitum sem við verðum fyrir og þurfum því að velja hvað skiptir okkur máli hverju sinni. Engin maður getur verið fullkomlega laus við tilfinningar sínar og haft þannig algjörlega hlutlæga skynsemi. Þvert á móti ráða tilfinningar okkar oftar yfir skynseminni heldur en öfugt. Það væri ef til vill gott að geta leitt hjá sér tilfinningar sínar og einbeita sér fullkomlega að rökhugsunni en svo er því ekki komið fyrir, tilfinningarnar ráða meiru en við viljum oftast viðurkenna. Þetta síðastnefnda er oft miður því mörg okkar treysta þess vegna ekki nógu vel á tilfinningar sínar, sem í raun vita oftast betur en minna þróaða rökhugsun okkar. Okkur ber því að virða og skilja tilfinningar okkar, reyna að leyfa þeim ekki að ráða yfir okkur en á sama tíma skilja að þær vita oftast betur en við. Þannig getum við haft gaman af einum hlut á vitsmunalegan hátt en öðrum á öllu frumstæðari hátt. Því getum við til dæmis notið bæði auðhlustanlegrar tónlistar og tónlistar sem ekki var saminn með það markmið að gleðja fólk, heldur kannski að ögra. Slíkt er mögulegt því það gerist á ólíkum stigum, annað höfðar til vitneskju okkar, í þessu tilfelli um tónlist, og hitt til hluta heilans sem nýtist okkur minna til meðvitaðrar hugsunar. Þetta þykir mér kostur og ég er hættur að skammast mín fyrir að njóta hluta sem ég tel fyrir neðan mig vitsmunalega.

Tilvitnun dagsin er í Sigga Pönk: "[mitt er] að gleðjast yfir einföldum hlutum í stað þess að reiðast yfir því sem ég fæ ekki breytt." Við eyðum of miklum tíma og tilfinningum í hluti sem við fáum ekki breytt. Sömu niðurstöður fást venjulega hvort sem við reiðumst, pirrumst eða kvíðum hlutunum eða ekki. Takið þetta til ykkar í hvert sinn sem þið finnið ykkur með leiðinlega tilfinningu sem þið væruð væntanlega betur sett án.
Ég hef gaman af teiknimyndum! En þú? 
 |  Karl Jóhann 6:35 PM

  Ótrúlegt! 
 |  Karl Jóhann 10:55 AM

  Í dag fór ég í fyrsta sinn í mörg ár (og annað sinn á ævinni) á skauta. Þetta þótti mér merkilegt nokk! Að missa möguleikann á að halda jafnvægi er undarleg tilfinning, ég fór að hugsa hvort ungabörnum sem væru að læra að standa og labba liði svona. Fallið fyrir þau er þó nokkuð minna, sem er kostur, en ég get stoltur sagt að ég datt ekki, enda erfitt að detta þegar maður fer jafn varlega og ég. Þetta minnti mig óneitanlega á að keyra í hálku, sama tilfinningin augljóslega, nema hvað í öðru tilfellinu þá dettur maður en í hinu, ja, það getur farið illa í báðum tilvikum. En, eftir smá áreynslu og mikla hræðslu tókst mér að ná pínkuponsu tökum á þessu og þá fór þetta að vera jafnvel gaman. Nú langar mig þó að ná þessu almennilega svo mér líði ekki eins og belju næst þegar ég er á svelli...
Sjáið þið ekki fyrir ykkur kú að keyra bíl? 
 |  Karl Jóhann 6:17 PM

  Alltaf fer þetta nesyluæði samlanda minna svolítið í taugarnar á mér. Þegar fólk er svo skuldugt að það er margra ára ferli að koma sér á sléttuna þá er eitthvað mikið að. Stundum hefur verið rætt við fólk í þessari aðstöðu, mis slæmri að sjálfsögðu, og eitt þykir mér merkilegt við ástæðurnar sem þau gefa fyrir því hvernig þau fóru nú annars að þessu. Það er að þeim finnist þau þurfa að eiga og gera ýmsa hluti til þess að, ja, vera með. Áhersla er lögð á að hætta ekki að lifa, eða hvernig sem það er orðað. Það er eins og landinn kunni einfaldlega ekki að neita sér um hluti, það sé ekkert líf nema farið sé að djamma allavega einu sinni á tveggja vikna fresti, annað sé óraunsætt! Ekki er það þó bara djammið sem fólk kann ekki að neita sér um heldur er það fleiri og oft dýrari hlutir eins og bílar, íbúðir, fartölvur, símar og annað slíkt sem fólkið hefur einfaldlega ekki efni á, en verður þó að eiga. Ef það er svona sem fólk hugsar þá er ekki skrítið hvað það eru margir sem skulda upp fyrir haus eins og sagt er. En það sem fólk virðist alls ekki átta sig á er að það er ákveðin ánægja einnig fólgin í því að neita sér um hluti. Tökum mat sem dæmi, það er mun auðveldari að fá sér skyndibitafæði eða steikja sér hamborgara heldr en að elda sér hollan mat, sem bragðast kannski ekki jafn vel, og það er miklu betri að fá sér gos eða annað slíkt heldur en að fá sér einfaldlega vatn en eftir nokkurn tíma á góðum matarkúr þá líður fólki betur, líkamlega sem andlega (sem er augljóslega samtvinnað, en það er annað mál...). Annað dæmi væri með peningana, það er mun auðveldar að eyða peningum heldur en að leggja þá fyrir, en annaðhvort þessara endar betur en hitt, það er bara spurning um að horfa fram á veg en ekki bara til hliðar og beint út í búð. Auðvitað er hin hliðin ekki alltaf betri, við lifum bara einu sinni svo það er auðvitað nauðsynlegt að leyfa sér hitt og þetta þegar færi á því býðst. En í guðanna bænum gætum við ekki gert það af smá meiri skynsemi?! Þetta er allt spurning um vana, finndu hvað það er sem þú ert að gera vitlaust í einhverju og lagaðu það, það verður kannski erfitt til að byrja með en þó aldrei eins erfitt og við höldum og þú kemur út úr því sem betri manneskja.
...og hvað segirðu þá?! 
 |  Karl Jóhann 12:45 PM

  Ég var að fá mjög skemmtilegt bréf frá ömmu minni. Það er alltaf gaman að fá hrós. Viðbrögðin sem ég hef fengið þegar ég segi fólki að amma mín hafi skrifað í gestabókina mína eru öll á þá leið að þau segjast ekki geta séð ömmur þeirra fyrir sér í tölvu, allavega ekki í öðru en kapal, hvað þá á þessum mikla vef okkar. Þá vil ég nú bara hrósa ömmu minni fyrir það að vera nógu gömul til að vera amma mín, nógu ung til að vera ekki gömul og nógu lífsglöð til að vera ennþá töffari. Aldur er líka afstæður. 
 |  Karl Jóhann 4:52 PM

  Of oft hef ég heyrt eitthvað í þessari líkingu:
"Bað ég þig ekki um að röfl röfl?!"
Og of oft hef ég hugsað eitthvað á þessa leið:
"Var ekki eitthvað sem ég átti eftir að gera?"
Úff já...ég er soldið gleyminn þegar kemur að því að muna hluti. Skipulagning er ekki mín sterka hlið. Ég hef allt of mikið að gera og geri allt of lítið af því. Tími fyrir mér er eiginlega of afstæður, ég geymi allt þangað til á seinustu stundu. Þetta afsaka ég með því að halda fram einhverju eins og ég vinni best þannig, en staðreyndin er sú að ég er bara óskipulagður og óagaður. Núna held ég að sé kominn tími til að taka sig á. Það er allavega ekki eins og ég hafi eitthvað betri að gera...
Ekki gleyma að skrifa hér! 
 |  Karl Jóhann 9:23 AM

  Ef þú sérð mig vera að gera eitthvað annað þessa daganna en að læra þá hefur þú mitt leyfi til þess að slá mig laust í hau... Áááiii! Ég sagði laust! Ókei ókei ókei, ég er að fara að læra!!! ...má ég samt borða eitthvað aðeins fyrst? 
 |  Karl Jóhann 12:16 PM

  Í dag gleymdi ég skólatöskunni heima, á morgun mér. Svo virðist sem svefn hafi einhver áhrif á líkamsstarfsemina, þetta er almenn skynsemi, en satt að segja er ég ekki alveg með á hreinu hvernig svefn hefur jákvæð áhrif á líkamann. Það er ekki nóg vitað um svefn fyrir minn smekk. Svo er ég nú annars frekar dofinn núna, með ýktri áherslu á frekar.
Ha, varstu að segja eitthvað? 
 |  Karl Jóhann 8:29 AM

  Ég má til með að setja hér þetta fallega ljóð í allri sinni dýrð.

Hver á sér fegra föðurland,
með fjöll og dal og bláan sand,
með norðurljósa bjarmaband
og björk og lind í hlíð?
Með friðsæl býli, ljós og ljóð,
svo langt frá heimsins vígaslóð.
Geym, drottinn, okkar dýra land
er duna jarðarstríð.

Hver á sér meðal þjóða þjóð,
er þekkir hvorki sverð né blóð
en lifir sæl við ást og óð
og auð, sem friðsæld gaf?
Við heita brunna, hreinan blæ
og hátign jökla, bláan sæ,
hún uni grandvör, farsæl, fróð
og frjáls - við ysta haf.

Ó, Ísland, fagra ættarbyggð,
um eilífð sé þín gæfa tryggð,
öll grimmd frá þinni ströndu styggð
og stöðugt allt þitt ráð.
Hver dagur liti dáð á ný,
hver draumur rætist verkum í
svo verði Íslands ástkær byggð
ei öðrum þjóðum háð
Svo aldrei framar Íslands byggð
sé öðrum þjóðum háð.

-Hulda 
 |  Karl Jóhann 5:04 PM

  Ég er ennþá að jafna mig eftir laugardaginn, held það sé kominn þriðjudagur samt sem áður. Rosalega hlýt ég að vera gamall. Það var mikið skemmt sér á annarlegum (einu sinni á önn það er) æfingarbúðum kór allra háskólamanna. Mig rámar í hitt og þetta, mexikóskan mat... og drykk, salt, sítrónur, illt í tönnunum eftir hið síðastnefnda. Þetta var allt í allt öðruvísi helgi og ég er reynslunni ríkari. Verð samt að hrósa Láru, Hörpu, Hóu, Krunku (þær ættu að vita af hverju), Andra herbergisfélaga (betur þekkt sem Sigga Beinteins) og litlu sætu krökkunum tveimur sem voru að tína dósir klukkan níu um morguninn. Tregablandið gaman af þessu.

Í tilefni vetrarins þá skulum við öll syngja saman: Hver á sér fegra föðurland...
með fjöll og dal og...hverju meira? 
 |  Karl Jóhann 10:19 AM

  Það eru til tvær tegundir af fólki í heiminum, þeir sem fíla Mike Patton og þeir sem vita ekki hver Mike Patton er. Svo er bara spurningin...
hvorum hópnum tilheyrir þú? 
 |  Karl Jóhann 2:48 PM

  Að minnsta kosti einu sinni á ári keyri ég framhjá skilti umvafið tveimur bílflökum með dánartölunni úr umferðinni þetta árið. Nú eru komnir 17 manns sem hafa látist í bílslysi á þessu ári á Íslandi. Ég hugsaði með mér að það væri frekar lítið, svona miðað við önnur ár, en um leið og ég náði valdi á þessari hugsun þá áttaði ég mig á kaldhæðninni, 17 er allt of mikið, hvernig sem á það er litið, 1 er of mikið. Hvað veldur veit ég ekki, en við ættum að varðveita betur það sem okkur er vænt um.

Samviskubit er áhugaverður hlutur. Maður ræður því ekki sjálfur hvort maður fái samviskubit svo stundum fær maður samviskubit yfir því að fá ekki samviskubit. Stundum högum við okkur ekki eftir því hvernig við sjáum okkur, við högum okkur ekki í samræmi við sjálfsmynd okkar. Svo reynum við að réttlæta eftir á hegðun okkar til þess að hún passi í sjálfsmyndina. Stundum tekst það alls ekki og okkur líður illa. Stundum lærum við einfaldlega eitthvað um okkur sjálf sem við, augljóslega, vissum ekki og þá breytist sjálfsmynd okkar. Við sjáum ekki tilgang í að réttlæta eitthvað eða getum það einfaldlega ekki svo við sættum okkur við (eða neyðumst til að taka upp) hvernig við erum og aðlögum okkar við það. Sjálfsmynd okkar er nefnilega oft byggð á kenningum okkar um okkur sem eru ekki endilega vel prófaðar. Þetta veldur því að við höldum eitthvað um okkur sem reynist ekki vera rétt, og vonandi reynum við alltaf að sjá okkur í sem besta ljósi. Það stenst náttúrulega ekki alltaf, við erum bara mannleg, og þegar við erum full þá erum við ekki einu sinni það.

Endilega léttu af þér 
 |  Karl Jóhann 10:32 PM

  Í fangaklefa einhvers staðar í norðaustur hluta bandaríkjanna eiga sér stað samræður á milli rétt rúmlega fertugs, þybbins manns að nafni Peter og vel mæltum hundi að nafni Brian. Samræðurnar voru eitthvað á þessa leið: "Jæja Peter, hvernig var sturtan?" "Hræðileg, allt sem þeir segja um að missa sápuna í sturtunni er satt! Maður bara getur ekki haldið utan um hana, hún þeysist út um allt og allir hinir fangarnir stóðu bara og hlógu sig máttlausa!" Rétt í þessu gengur annar fangi í appelsínugulum búningi, í fylgd varðar, framhjá, á leið inn í klefann sinn. Fanginn hrópar á Peter í einskonar hláturskasti: "Hei! Þarna er gaurinn sem gat ekki haldið á sápunni sinni! Hahaha..."
Staðreyndin er sú að ég hef ofboðslega gaman af Family guy þáttunum. 
 |  Karl Jóhann 11:52 AM

  Það er þreytandi að vera þreyttur. Ég hef þó aldrei haft áhuga á að drekka kaffi, ég reyni hvað ég get að vera ekki háður hlutum til þess að starfa eðlilega. Þetta er að sjálfsögðu ómögulegt í alla staði, en ég hef mínar grundvallarreglur. Þú mátt því kalla mig þrjóskan, en ekki gera það nema þú viðurkennir rétt minn til þess að missa af góðum hlutum í lífinu þar af leiðandi, jafnt sem slæmum... flestir sem ég þekki segjast ekki myndu geta lifað án kaffis, auðvitað bara orð en þetta er ekki kross sem ég vill bera, hversu léttur sem hann er. En nóg siðaboðskapur í dag. Eitt próf búið, eitt próf eftir í dag. Mér gekk ekki vel, enda var ég of þreyttur til þess að hugsa skýrt.
Kíktu við á kaffistofunni og spjallaðu aðeins! 
 |  Karl Jóhann 10:54 AM

  Eitt af því sem ég hafði betri að gera í dag heldur en að bíða var að læra fyrir prófin tvö sem ég er að fara í á morgun. Þetta þykir mér vera til óþurftar, böl sé þessum prófum, böl sé þessari leti og böl sé prentaranum mínum sem vill ekki gera neitt auðvelt fyrir mér! 
 |  Karl Jóhann 6:34 PM

  Ég hef margt betri við minn tíma að gera heldur en að bíða. Það er hundleiðinlegt að þurfa að bíða, jafnvel þó maður hafi ekkert betri að gera. Íslendingar eru þekktir fyrir það að vera óstundvísir, þetta þykir mér sorglegt. Klukkan X þýðir klukkan X, það er ekkert flóknari en það. Ég mæti oft of seint, og það viljandi, ég nenni nefnilega ekki að bíða. Þetta gerir mig að hræsnara. Stundum er tilgangslaust að berjast á móti samfélaginu, það er miklu auðveldari að aðlaga sig að því. Baaa fyrir því. 
 |  Karl Jóhann 1:06 PM

  Væri betra að vera lítil kisa? Hún Sandra væri jafnvel á því. En...
Hvað finnst þér? 
 |  Karl Jóhann 9:41 AM

  Leitin að hamingjunni heldur áfram... og áfram... og áfram... og svo framvegis... þangað til við sættum okkur við að þær aðstæður sem við erum búin að skapa okkur eru betri en þær aðstæður sem myndu skapast ef við leituðum áfram að hamingjunni. Í raun gefumst við upp en kjósum þó að túlka það þannig að við séum ánægð, eða að minnsta kosti sátt. Eða þá að við séum ekki sátt en gerum þó ekkert í því, þannig fólk er mér sérstaklega illa við, ekki af biturleika, ég skil að þau viti ekki betur, heldur einfaldlega vegna þess að þau eru eins og þau eru og ég er eins og ég er. Flókið? nei, ekkert sérstaklega. Ég er ánægður, sáttur og hamingjusamur, ekki varðandi allt í mínu lífi en ég tel það þó hluti sem hægt sé að bæta, af mér. En svo vaknar oft hjá mér spurningar eins og: "af hverju er ég ánægður á meðan svo margir virðast óánægðir?", "á ég skilið að vera ánægður á meðan allt þetta fólk þjáist?", "hvað gerir mig svo sérstakan að ég eigi skilið hamingju?". Við eigum öll skilið hamingju og ég vildi bara að allir vissu hvernig hægt væri að nálgast hana... rosalega eru íslendingar daufir eitthvað! Brosið í guðanna bænum! Jæja, lesið þetta allavega. 
 |  Karl Jóhann 5:05 PM

  Var að ljúka við að lesa merka ferðasögu á síðunni hennar Siggu Víðis frænku minnar. Afskaplega áhugaverð stúlka þar á ferð, hún er núna á Indlandi og er í leiðinni að fræðast um búddisma. Ég minnist á þetta vegna þess að ég hef lengi verið mikill áhugamaður um búddisma. Búddismi er nefnilega eina skipulagða trúarbragðið sem ég myndi vilja tileinka mér og hef jafnframt vonast til þess að gera það einhvern tímann. Það er verst hvað ég er of órólegur og ofvirkur til að sitja kyrr lengi, það gæti reynst vandamál þegar kemur tími til að hugleiða... Ef þú vilt fræðast um búddismi þá gæturðu til dæmis byrjað hér eða hér og svo þreifað þig áfram, því af nógu er að taka.
Reynum að lifa sátt við það sem við getum ekki breytt og breytum því sem við erum ósátt við þegar við getum.
Finndu innri ró, skrifaðu hér 
 |  Karl Jóhann 11:31 AM

  Vinkona mín sagði mér frá afar leiðinlegri reynslu sem hún lenti í í sumar. Ég var ekki viss hvað mér átti að finnast um söguna. Við ræddum þetta aðeins og svo virðist sem allt sé gott sem endar vel. Það eru alltaf fáeinir hlutir á ævinni sem maður mann sem atvik sem breyttu á einhvern hátt lífi manns, til hins betri eða verra. Stundum gerist eitthvað sem maður telur þá vera hræðilegt en seinna sér maður að þetta var til hins góða. Sumar af mikilvægustu ákvörðum lífs manns eru teknar af nauðsyn þegar þær leiðir sem maður hafði ætlað sér að fara eru ekki lengur opnar. Þetta gefur manni tilfinningu um stjórnleysi en í leiðinni von, von um það að á endanum verði allt í lagi. Eða eins og skynsamir menn hafa sagt mér: þetta reddast!
Reddaðu sálu þinni og skrifaðu hér 
 |  Karl Jóhann 1:11 PM

  Jæja, þetta var ágætis samloka með hnetusmjöri, íslenskri jarðarberjasultu og fréttablaðinu í eftirrétt. Nú þegar ég hef náð aftur meðvitund þá langar mig að deila þessari myndasögu með ykkur. En svo virðist sem bandaríkjamenn séu þó búnir að afsanna þessa áhugaverðu hugmynd að fáviska eigi eitthvað skilt með hamingju. En þetta eru þó mínir fordómar; ekki gera skoðanir annarra að þínum, því þú ert einstakur/einstök. Lærðu heldur af mistökum annarra og gerðu betur en þeir, þá fyrst veistu að þú hefur stjórn á þér. 
 |  Karl Jóhann 2:51 PM

  Ég átti ýmsar ágætar samræður í morgunn sem lyftu upp skapi mínu. Góðar samræður eru með þeim skemmtilegri afþreyingum sem ég þekki til. Aldrei að sleppa tækifæri til þess að skiptast á skoðunum og reyna að breikka sjóndeildarhringinn eins og þú getur. Batnandi mönnum er best að lifa.
Annars er dagurinn rétt hálfnaður, klukkan er að verða þrjú ...og það eina sem ég hef borðað í dag er skál af seríós klukkan hálf átta í morgunn. Hugur minn segir til um að það sé ágætt ráð að fara og bæta úr því eins og skot...
Músaroddurinn fer hér yfir, breytist í hönd og svo smellirðu. 
 |  Karl Jóhann 2:36 PM

  Allir sem ég þekki á mínum aldri hafa þyngst töluvert undanfarinn ár, mismikið að sjálfsögðu en þó eitthvað, nema ég. Ég get ekki með góðu móti rifjað upp neina aðra manneskju í mínum jafningjahóp sem ekki hefur þyngst. Nú er það svo komið að ég er í dularfullu átaki - ég segi dularfullt því ég er ekki alveg viss hvernig ég hafði ætlað mér að áorka þetta - til að hætta að borða óhollan mat. Þetta gæti þó komið sér illa fyrir mig þar sem ég borða nær ekkert annað en óhollan mat, og nóg af honum. Sælgæti, skyndibitafæða, kex og þess háttar er nær daglegt brauð hjá mér. Nú veit ég ekki hvað ég á að borða, ég er aldrei svangur svo það eina sem drífur mig til að borða er góður matur. Sumir segjast öfunda mig vegna þessa en það er þeirra mál. Óttablandinn tregi með von um betri heilsu, sem þó er í lagi, svo fremri sem ég veit. Heilræði dagsins í dag er því eitthvað sem ég á erfitt með að lifa eftir: If it ain't broken, don't fix it. ...þeim mun hrifnari er ég þó af öðrum málshætti sem er einhvern vegin á þennan veg: Alltaf má gott batna. Í þessu einstaklings þjóðfélagi sem við búum í er oft erfitt að sættast á meðalmennskuna, og myndu sumir jafnvel segja að við ættum ekki að gera það. Þetta innskot og allt hér að ofan skrifa ég sem fyrirvara því ef ég hætti skyndilega að skrifa hérna þá vitið þér að það er vegna þess að ég er horfinn af jörðinni, skropinn saman, og ánægður með efnaskiptin og útlitið... 
 |  Karl Jóhann 3:45 PM

  Ég er að stikna, í þykku peysunni minni og veðri sem segir skilið við árstíðir og fer sína eigin leið. Þetta er nú undarlegt land sem við byggjum.
Tjáning er ein af grundvallarþörfum mannsins skilst mér. 
 |  Karl Jóhann 12:10 PM

  Hvernig það fór fram hjá mér að flottustu kvennaföt í heimi eru hönnuð og framleidd af íslendingi veit ég ekki, en gott er það nú samt. Ég gaf Kollu Nikita peysu í afmælisgjöf, hún var sátt. 
 |  Karl Jóhann 9:57 PM

  Kolla á ammæli í dag. Til hamingju með það elskan.
Ég er víst þunnur, og ekki sá eini væntanlega! Gaman gaman... Þetta voru áhugaverð afmælisboð. Props til Dylans fyrir að æla ekki í sófann, Vegu fyrir að vera veik og nenna ekki að mæta og Evu fyrir að lemja mig ekki! Heilræði dagsins er speki sem ég reyni hvað ég get að lifa eftir, og á alltaf við í öllum aðstæðum:

Allt er gott í hófi.

Segðu svo eitthvað manneskja! 
 |  Karl Jóhann 2:54 PM

  Enn önnur vikan búin og klukkan tifar. Ef ég væri raunsær og hefði á sama tíma áhyggjur af öllu sem ég með réttu gæti haft áhyggjur af myndi ég ábyggilega springa, blóðið í mér myndi hitna svo mikið að þrýstingurinn myndi valda því æðarnar myndu þenjast út þangað til... en það er bara ef ég hefði áhyggjur. Ég hef ekkert sem er þess virði að hafa áhyggjur af. Svo er það nú þannig að lítið gagn er í áhyggjum, þær halda manni kannski við efnið en það þyrfti að vera hægt að slökkva á þeim þegar þær fást um eitthvað sem er utan manns stjórnar. Eða eins og stendur svo fleigt í Hávamálum:

Ósvinnur maður
vakir um allar nætur
og hyggur að hvívetna;
þá er móður
er að morgni kemur;
allt er víl sem var.

Lífið er of stutt til þess að vera að eyða því í áhyggjur. Þetta veit ég og er ekki nema 23 ára. Þetta vissi ég ekki þegar ég var 18 ára. Hakuna matata... eða eitthvað á þá vera sagði mér einu sinni glaður piltur að væri leyndardómur lífsins. Góð lífspeki er grundvöllur góðs lífs, en þú mátt dæma það fyrir þig sjálf/ur.
Gleymdu ekki að tjá þig! 
 |  Karl Jóhann 10:05 AM

  Já, svo setti ég líka upp stofu til tjáningar svo endilega tjáðu þig eitthvað og kvittaðu fyrir þig!
Stofan verður/er hér 
 |  Karl Jóhann 7:58 PM

  Ég átti mjög skemmtilegan dag og er í fínu skapi. Það er alltaf jákvætt, augljóslega. En sama hversu gott þú hefur það þá eru alltaf fullt af fólki sem hefur það betur. Á þetta að vera næg ástæða til að eyðileggja góða skapið á sama hátt og það að hugsa um allt fólkið sem hefur það verr á að láta mann hætta að vorkenna sér? Er ekki viss hvað stendur í reglunum. Ég er allavega sáttur eins og stendur. Húrra fyrir mér og mínum! 
 |  Karl Jóhann 7:49 PM

  Ég sé stúlku sem er fölsk. Hún brosir alltaf tilgerðarlegu brosi og hlær alltaf undarlega mikið af bröndurum, og það sem hún heldur að séu brandarar. Mér leiðist svona fólk. Sleppum tilgerðinni, sleppum kaldhæðninni, verum ófeiminn og einlæg. Byrjum í dag. 
 |  Karl Jóhann 9:31 AM

  Mamma er alltaf að skamma mig fyrir að gera ekki hlutina strax. Ég er nú bara þannig að allt gerist á síðustu stundu. Þetta veit ég og reyni einfaldlega að vinna með því. Þessi leiðindatilfinning fyrir að þurfa að gera eitthvað er ekki til staðar þegar eitthvað þarf að gerast strax. Til dæmis þurfti ég að skila ritgerð í morgun, þessu komst ég að á mánudag. Rólegur með það byrjaði ég ekki fyrr en í gær klukkan tvö, þá kom eitthvað upp og ég byrjaði ekki aftur fyrr en um átta. Þá aftur kom eitthvað upp og loks byrjaði ég að lesa fyrir ritgerðina klukkan tíu í gær. Hugsunin var sú að ég gæti verið fram á nótt að klára hana. Klukkan ellefu var ég orðin þreyttur og augljóst mál að ekki er auðvelt að lesa heimspekitexta þegar maður er þreyttur. Því ákvað ég að skrópa í tíma í fyrramálið (í morgunn þá) og skrifa heldur ritgerð. Ég vaknaði að sjálfsögðu seint og byrjaði á ritgerðinni klukkan níu í morgunn. Klukkan ellefu, þegar tíminn sem ritgerð varðar átti að byrja, var ég kominn með hálfa ritgerð og ákvað því að fresturinn væri til eitt, þegar tíminn var búin. Eftir eins og hálfs tíma afslöppun lagðist ég hart í það að klára þessa blessuðu ritgerð. Klukkan fimm mínútur í eitt náði ég svo að klára ritgerðina og hlaupa út með hana ólesna og hvað ekki. Það er skammt frá því að segja að ég náði ekki í skottið á kennaranum heldur þurfti að láta mér nægja að skila fimm mínútur of seint í hólfið hjá honum, mínus hálfur þar. Fyrir utan það þykir mér þetta skemmtilegt. Það er nefnilega adrenalín flæði í gangi þennan seinasta klukkutíma sem kemur manni alveg í stuð, þetta er svona "extreme schooling!" ...kannski þarfnast ég bara adrenalíns til þess að ná einbeitingu.

Aldrei að bíða með verk sem þú hefur kost á að gera núna. 
 |  Karl Jóhann 3:37 PM

  Mig dreymdi einu sinni að ég væri í heimi sem var dimmur, mikið af mold og þetta var einhvers konar hringiða eiginlega. Það eru kominn að minnsta kosti fimm ár síðan mig dreymdi þetta, ég man þetta enn frekar vel þó svo ég minnist þess ekki að hafa hugsað um þetta síðan þá. Svona er minnið annars undarlegt. Ég er nefnilega í áfanga sem heitir Hugfræði og þar erum við að læra um minni. Að því spurð hvort einhver í bekknum vildi ekki hafa betri minni, var ég örugglega sá eini sem var sáttur við minnið sitt eins og það er. Annar plús fyrir mig! Húrrei! 
 |  Karl Jóhann 12:25 PM

  Nú er ég að prófa bloggið mitt í fyrsta sinn, er það ekki sætt? Ætlaði mér aldrei að ganga svo langt að opinbera mínar hugsanir fyrir öðrum, enda er ég afskaplega lokuð manneskja þrátt fyrir barnslega heiðarleika minn, á stundum sem öðrum finndist væntanlega vandræðalegar, en svo fór ég að velta fyrir mér kostum þess að fá útrás fyrir röfli, og svo fór ég að velta fyrir mér hvað ég ætti að skrifa. Ein niðurstaða sem ég komst að var að ég myndi ekki reyna að afsaka eða réttlæta af hverju ég ákvað að halda vefbók... jæja, þar fór sú hugmynd. 
 |  Karl Jóhann 11:02 PM