Árni bróðir er tuttuguogtíu ára í dag. Til hamingju með það.

Eins og allir vita þá er Árni einmitt 5 árum eldri en ég og eykst sá munur með hverju ári sem líður. 

Ef ég á að vera hreinskilinn þá hefði ég ekki nennt að vakna klukkan sjö í morgun ef ég hefði ekki þurft að mæta í vinnunna til að fylgjast með vefútsendingunni. Satt að segja er ég of þreyttur til að vera ekki sama um úrslit stærsta viðburðar í íslenskri íþróttasögu. Áfram Ísland. Jei. 

Ekki borða súkkulaðihúðaðar kasjúhnetur rétt áður en þú ferð út að hlaupa, það eru mörg önnur betri tækifæri til þess. 

Brynhildur var að syngja „Telma litla könguló klifrar uppá vegg“ i bílnum áðan. Hún lærði það ekki frá mér, er meira að segja farin að kalla mig Karl Jóhann. 

Alltaf þegar ég ákveð að mig langi til að kaupa eitthvað dýrt (allt sem kostar meira en 6500 krónur nema föt og aðrar nauðsynjar) þá hugsa ég lengi og vel hvort hluturinn sé peninganna virði. Ég eyði afskaplega miklum tíma í að bera hlutinn saman við sambærilega hluti og reyni að átta mig á því hverjir kostir og gallar hlutarins eru, miðað við aðra hluti og miðað við það sem ég vil fá út úr hlutnum.

Ég er haldinn mikilli fullkomleikaþörf og þjáist einnig af leiðinlega miklum valkvíða; oft spái ég svo mikið í hlutnum að ég er hreinlega komin með leið á honum áður en ég get ákveðið hvort ég eigi að kaupa hann eða ekki.

Ákvörðunin um að kaupa hlutinn eða ekki er þó aldrei byggð beint á rökum heldur reiði ég mig alfarið á tilfinningar mínar. Ég réttlæti það með þeim rökum að á þeim tímapunkti sem ég er tilbúinn að segja af eða á þá er ég búin að afla mér nægar upplýsingar til að hafa "tilfinningu" fyrir hlutnum. Þannig að ef mig langar ennþá nógu mikið í hlutinn til að eyða pening í hann þá geri ég það. Ef ég get.

Ef ég get virkilega ekki ákveðið mig þá kasta ég tíkalli uppí loftið og læt hann ákveða hvort ég eigi að kaupa hlutinn eða ekki. Ef mér líkar ekki sú hlið sem kemur upp þá veit ég líka að mig langaði hitt meira og þá er það þarmeð ákveðið.

Ég er í öðrum orðum afskaplega óákveðin manneskja.

Þetta getur þó haft sína kosti, ég eyði sjaldan í eitthvað sem ég sé eftir og hvatræn kaup eru fremur sjaldgæf. Ég þekki mín fjárhagsmörk mjög vel og reyni að reyna sem sjaldnast á þolmörk þeirra, ég kaupi annaðhvort gæða vöru eða rusl sem sleppur þangað til ég hef efni á einhverju almennilegu og ég á nóg af rusli. 

Fyrir þá sem ekki vita það þá er JavaScript forritunarmál fyrir vafra. Þegur þú notar til dæmis Facebook þá ertu í raun að sigla í gegnum straumharða á af JavaScript.

Þeir sem hafa einhverntímann prófað að nota JavaScript vita að málið er ekki beint ætlað í stórtækar framkvæmdir eins og tölvuleiki, en sem betur fer eru ekki allir sammála mér. Þessi síða er frábær, ekki vegna þess að leikirnir eru frumlegir eða einu sinni alltaf vel útfærðir, hún er frábær á sama hátt og það væri frábært að sjá Trabant með 200 hestafla vél að gægjast upp úr vélarhlífinni, bara til að sýna að það sé hægt að koma 200 hestafla vél fyrir í Trabant (þó það sé eflaust ekki fýsilegt).

Það þarf sköpunargáfu til að koma Super Mario fyrir í 14Kb js skrá og það án nokkurra utanaðkomandi skjala (öll hljóð og grafík eru búin til með js).

Það eru eflaust til betri leikjasíður á netinu en þessi er mín uppáhalds. 

Af hverju vissi ég ekki af þessari veðursíðu? 

Hvenær varð það alltílagi fyrir fullorðið fólk að hafa gaman af teiknimyndum? Hefur það alltaf verið þannig? Ég man eftir því að þegar ég var lítill voru teiknimyndir fráteknar fyrir börn, jafnvel sígildu Disney myndirnar voru ekki sú skemmtun sem fullorðið fólk valdi sér.

Síðan kom líklega Simpson fjölskyldan, svo Pixar, svo allt hitt. Teiknimyndir fyrir börn nú til dags eru kolklikkaðar; mér líður eins og það sé verið að lemja mig með hundrað hríðskotabyssum þegar ég horfi á sumar nútímateiknimyndir. En svo eru svokallaðar "fullorðinsteiknimyndir" og þá meina ég ekki á þann hátt sem sumir hlutir eru kallaðir fullorðins, heldur bara svona eitthvað sem eru framleitt fyrir fólk eldra en 12 ára.

Núna afar nýlega komst ég að því að það yrði gerð fimmta þáttaröð af hinum geysiskemmtilega teiknaða sjónvarpsþætti Futurama. Það var afar ánægjulegt að heyra, eins og að fá gamlan vin sem var dauður aftur til lífsins, þó ekki alveg eins vafasamt. Ó je.